Sygn. akt: II C 4584/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 września 2019 roku Sąd Rejonowy dla W. M. w W., II W. C. w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Tomasz Niewiadomski P

§ 1

kpc, przerywa bieg terminu przedawnienia (podobnie uznał Sąd Najwyższy w uchwale z 21 listopada 2013 roku, III CZP 66/13, OSNC 2014 nr 7-8, poz. 72, str. 60). Należy także wskazać, iż w niniejszym postępowaniu tut. Sąd jest związany postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2018 roku wydanym w sprawie XVI C 423/18, prawomocnym z dniem 21 czerwca 2018 roku ( postanowienie k. 29 akt XVI C 423/18). Wynika to z treści art. 365 § 1 kpc zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Prawomocność ww. orzeczenia nie została zakwestionowana ani w tamtym, ani tym bardziej w przedmiotowym postępowaniu. Poza tym wykluczone jest pokrzywdzenie pozwanej poprzez wydanie wobec niej postanowienia o umorzeniu postępowania w elektronicznym postępowaniu upominawczym. To niezwykle istotne gdyż pokrzywdzenie orzeczeniem (tzw. gravamen) jest zasadniczą przesłanką dopuszczalności środka zaskarżenia ( vide: uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego - zasada prawna z dnia 15 maja 2014 roku, III CZP 88/13, OSNC 2014 nr 11, poz. 108). Dlatego niedopuszczalne jest złożenie przez pozwanego zażalenia na postanowienia o umorzeniu postępowania na podstawie art.

§ 1kpc (podobnie K.

Weitz: Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, pod red. T. Erecińskiego, tom II, wydanie 4, str. 1037). Rozwiązanie proceduralne w postaci umorzenia postępowania, na skutek nieusunięcia braków formalnych pozwu wniesionego w postępowaniu elektronicznym, było w zamyśle legislacyjnym równoznaczne ze zwrotem tego pozwu, jednakże z uwagi na wcześniej toczące się już postępowanie elektroniczne nie było to możliwe; konieczne było więc znalezienie formuły odpowiadającej okolicznościom prawnym elektronicznego postępowania upominawczego. Nie zmienia to jednak tezy, że umorzenie postępowania w trybie art.

§ 1

kpc stanowić ma surogat zwrotu pozwu, jednakże specyfika proceduralna elektronicznego postępowania upominawczego uniemożliwia na tym etapie wydanie zarządzania o zwrocie pozwu - zwrot pozwu jest bowiem możliwy jedynie do czasu podjęcia przez sąd czynności w sprawie ( vide: P. Tomasz: Glosa do uchwały SN z dnia 21 listopada 2013 roku, III CZP 66/

1. Teza nr 2, LEX nr 202817/2). Dodatkowo należy podkreślić, iż postanowieniem z dnia 23 maja 2019 roku ( postanowienie k. 55) Sąd odmówił odrzucenia pozwu z uwagi na fakt, iż postępowanie w sprawie o sygn. akt XVI C 423/18 zostało prawomocnie zakończone postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2018 roku ( postanowienie k. 29). Powyższe postanowienie z dnia 23 maja 2019 roku nie zostało zaskarżone przez którąkolwiek za stron i jako prawomocne także posiada atrybuty wskazane w art. 365 § 1 kpc. W konsekwencji strona, która w ustawowym terminie nie wnosiła zażalenia na postanowienie oddalające zarzuty, których uwzględnienie uzasadniałoby odrzucenie pozwu, ostatecznie i nieodwołalne traci prawo uchylenia się od skutków postanowienia ( vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 września 2002 roku, III CZP 51/02, Biul. SN 2002 nr 9, str. 8, Prok. i Pr. 2003 nr 3, poz. 39; oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2002 roku, IV CKN 1320/00, OSG 2003 nr 6, poz. 50). Mając na uwadze wszystkie w/w okoliczności, Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O odsetkach ustawowych za opóźnienie Sąd orzekł na mocy art. 481 § 1 i 2 kc w zw. z art. 455 kc. Sąd uznał, że po upływie 14 dni od wystawienia wezwania do zapłaty (a więc od dnia 31 sierpnia 2016 roku) pozwana pozostaje w opóźnieniu z zapłatą na rzecz powoda kwoty 270,40 złotych i od tej daty należy zasądzić ustawowe odsetki za opóźnienie od należności głównej. O kosztach procesu orzeczono w punkcie II sentencji na podstawie art. 98 § 1 i 3 kpc w zw. z art. 99 kpc zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Mając na uwadze fakt, że strona powodowa wygrała proces w całości, Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 120 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu. Na koszty te składała się: opłata od pozwu w wysokości 30 złotych oraz wynagrodzenie pełnomocnika powoda będącego radcą prawnym w kwocie 90 złotych. Zostało ono ustalone na podstawie § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz. U. z 2018 roku, poz. 265 ze zm.). Mając na uwadze powyższe okoliczności oraz treść przepisów prawa, Sąd orzekł jak sentencji wyroku. ZARZĄDZENIE
2. odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi pozwanej;
3. wyłączyć akta XVI C 423/18.