II Ka 264/19

(1)oraz dokumentów, wynika, że to nie W. K. zajmował się likwidacją szkody ze strony spółki (...) S. z o.o., a brat K. K., - niesłuszne i niezgodne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym przypisanie oskarżonemu W. K. umyślnego działania w zakresie czynu objętego aktem oskarżenia w zamiarze bezpośrednim, podczas, gdy zachowanie oskarżonego, któremu od pewnego etapu można było przypisać wiedzę i świadomość o prowadzonym postępowaniu nie sposób zarzucić działania umyślnego w zamiarze bezpośrednim, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego uznani, że oskarżony zrealizował znamiona zarzucanego mu przestępstwa’ stawiając w ten sposób sformułowane zarzuty skarżący wniósł o zamianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego. Sąd odwoławczy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się bezzasadne, stanowiła ona jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami sądu i instancji. Przed przystąpieniem do analizy zarzutów zawartych w apelacjach Sąd odwoławczy pragnie zauważyć, iż orzeczenie wydane w przedmiotowej sprawie zostało oparte na całokształcie materiału dowodowego zebranego w sprawie, który został poddany wnikliwej analizie bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów. Analiza dowodów przeprowadzonych przez Sąd Rejonowy znajduje pełne odzwierciedlenie we wnioskach zawartych w uzasadnieniu wyroku, które czyni zadość wymogom art. 424§1 i 2 k.p.k., co pozwala w pełni na przeprowadzenie kontroli instancyjnej. Sąd okręgowy pragnie również podkreślić, iż Sąd Rejonowy w Słupcy w sposób prawidłowy oraz dokładny przeprowadził postępowanie dowodowe oraz wnikliwie i wszechstronnie rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy dokonując następnie na ich podstawie właściwych ustaleń faktycznych, co do samego przebiegu zdarzeń. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone odpowiednio dokładnie i starannie. Ocena materiału dowodowego w zakresie czynów przypisanych oskarżonemu przez sąd rejonowy dokonana została z uwzględnieniem reguł sformułowanych w przepisach art. 5 k.p.k. i art. 7 k.p.k. Co więcej, jest ona oceną wszechstronną, bezstronną i jest zgodna z zasadami wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Sąd Okręgowy nie stwierdził także błędów logicznych, jak i faktycznych w rozumowaniu Sądu Rejonowego. W związku z powyższym kontrola apelacyjna uzasadnia twierdzenie, że zaskarżony wyrok został, tak jak tego wymaga norma zawarta w art. 410 k.p.k., prawidłowo i w pełni oparty na poprawnie dokonanej ocenie materiału dowodowego, zgromadzonego i ujawnionego w toku postępowania. Wskazać w tym miejscu należy, że ustalenia faktyczne dokonane przez sąd orzekający mogą być skutecznie zakwestionowane, a ich poprawność zdyskwalifikowana, jeśli zostanie stwierdzone, że w procedurze dochodzenia do nich, sąd uchybił dyrektywom art. 7 k.p.k., czy art. 410 k.p.k. i pominął istotne w sprawie dowody lub oparł się na dowodach nieujawnionych w toku rozprawy, sporządził uzasadnienie niezrozumiałe, wyłączające możliwość merytorycznej oceny kontrolno-odwoławczej, bądź gdy naruszył zasadę opisaną w art. 5§2 k.p.k. Treść wniesionego środka odwoławczego jednoznacznie wskazuje, że zarzutem stawianym zaskarżonemu wyrokowi jest błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu przez Sąd I instancji, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na przypisanie oskarżonemu zarzucanych mu czynów. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania, a stawiając zarzut ten należy wykazać jakich konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się sąd I instancji, zatem krytyka odwoławcza, aby była skuteczna, musi wykazać usterki rozumowania zaskarżonego orzeczenia (tak wyrok Sądu Najwyższego z 22 stycznia 1975 r., sygn. I KR 197/74 - OSNKW 1975/5/58). Nie może on natomiast sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu poprzez eksponowanie drugorzędnych okoliczności. Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k. jeżeli poprzedzone jest ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego, jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco uargumentowane w uzasadnieniu wyroku. W ocenie sądu odwoławczego, sąd I instancji przeprowadził analizę istotnych dowodów, tak dowodu uznawanego za niewiarygodny, jak też takiego dowodu, który został przyjęty za podstawę ustaleń faktycznych, oraz dokonał też analizy całokształtu zebranych dowodów w ich wzajemnym powiązaniu, z dbałością o odzwierciedlenie ich treści i obiektywizm wniosków co do sprawstwa oskarżonego. Sąd odwoławczy pragnie również podkreślić, iż analizując całokształt zebranych w sprawie dowodów należy uznać, że sąd rejonowy zebrał je w sposób wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia i należycie ocenił, co pozwoliło mu na wyprowadzenie prawidłowych ustaleń faktycznych co do sprawstwa oskarżonego, a także znamion strony podmiotowej czynu przypisanego wymienionemu. Wbrew odmiennym twierdzeniom zawartym w apelacji, mającym charakter polemiczny - nie ma podstaw, ani do skutecznego kwestionowania dokonanej przez sąd I instancji oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, ani też poczynionych na podstawie tego materiału dowodowego ustaleń faktycznych odnośnie sprawstwa i winy oskarżonego. Konfrontując ustalenia faktyczne z przeprowadzonymi na rozprawie głównej dowodami trzeba stwierdzić, iż dokonana przez sąd rejonowy rekonstrukcja zdarzeń i okoliczności popełnienia przypisanych oskarżonemu przestępstw nie wykazuje błędu i jest zgodna z przeprowadzonymi dowodami, którym sąd ten dał wiarę i się na nich oparł. W związku z powyższym kontrola apelacyjna uzasadnia twierdzenie, że zaskarżony wyrok został, tak jak tego wymaga norma zawarta w art. 410 k.p.k., prawidłowo i w pełni oparty na poprawnie dokonanej ocenie materiału dowodowego, zgromadzonego i ujawnionego w toku postępowania. W tym miejscu należy więc wskazać, iż sąd odwoławczy całkowicie nie zgadza się z zarzutem apelacyjnym, jakoby z treści zeznań świadka R. K.

(1)i dokumentów wynikało, że likwidacją szkody zajmował się brat K. K.. Wręcz przeciwnie z zeznań R. K.

(1)wynika, że to oskarżony W. K. złożył telefonicznie zamówienie na części, które rzekomo miały być zamontowane do uszkodzonego pojazdu, przy czym 28.02.2017 r. zrobiona została korekta faktury z 20.02.2017 r. ponieważ nastąpiła rezygnacja (k. 52). Światek ten zeznał też, iż panele po regeneracji odebrał osobiście oskarżony, on też kontaktował się telefonicznie i osobiście w tej sprawie (k. 57). Ponadto z korespondencji elektronicznej prowadzonej z (...) SA wynika, że oskarżony zajmował się likwidacją przedmiotowej szkody (k. 154-160). Z przywołanego wyżej materiału dowodowego wynika więc niewątpliwie, iż to oskarżony zajmował się likwidacją szkody, dokonywał zamówień, odbierał panele po regeneracji, zrezygnował z nabycia nowych, miał więc pełną wiedzę w tym zakresie i tym samym musiał działać w zamiarze bezpośrednim – to jest w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w kwocie wskazanej w zaskarżonym wyroku, skoro uszkodzone panele zostały jedynie naprawione i zrezygnowano z nabycia nowych osłon i mocowań. W konsekwencji na podstawie art. 437§1 k.p.k. sąd okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, nie znajdując podstaw do jego zmiany lub uchylenia, należało też zaakceptować wymiar orzeczonej wobec oskarżonego kary, która z pewnością nie była rażąco niewspółmiernie surowa. Orzeczenia o kosztach sądowych zawarte w punkcie 2 wyroku sądu odwoławczego znajduje uzasadnienie w przepisach art. 627 k.p.k., art. 634 k.p.k. i art. 636§1 k.p.k. oraz art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych. R.R. Kwieciński