w razie przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę staje się on z mocy prawa stroną w dotychczasowych stosunkach pracy. Istotnym jest, iż przepis art.
k.p. ma zastosowanie tylko do tych osób, które były pracownikami w dniu przejęcia zakładu pracy przez nowego pracodawcę. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 1998 r., I PKN 433/98) Zgodnie z art.
KP, w przypadku przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę, staje się on z mocy prawa stroną w dotychczasowych stosunkach pracy, ale tylko względem osób, które pozostawały w stosunkach pracy w momencie przejęcia zakładu pracy. Inaczej mówiąc, przepis ten nie dotyczy pracowników, z którymi stosunki pracy zostały rozwiązane przed dniem przejęcia. Jeżeli więc stosunek pracy został z powodem rozwiązany przez stronę pozwaną lub stwierdziła ona jego wygaśnięcie przed datą przejęcia zakładu pracy przez nowego pracodawcę, to ten nowy pracodawca nie stał się stroną stosunku pracy. Tym samym nie mógł przejąć odpowiedzialności za zobowiązania wynikające ze stosunku pracy powstałe przed dniem przejścia zakładu pracy na niego (art.
(wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 października 1997 r., I PKN 296/97) Dowolne i jednostronne "przypisanie" przez pracodawcę do wydzielonych zakładowych jednostek organizacyjnych pracownika, który wcześniej nie wykonywał w nich pracy, nie prowadzi do przejęcia tego pracownika przez nowego pracodawcę w razie przejścia na niego tych jednostek organizacyjnych jako części zakładu pracy (art.
k.p.). Zagadnieniem, które warto omówić z uwagi na związane z nim kontrowersje jest ustalenie, którzy z pracowników stają się stroną stosunku pracy z nowym pracodawcą w przypadku przejścia części zakładu pracy. Z orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, iż o tym, których pracowników dotyczy wskazany wyżej skutek przejścia, decyduje jedynie faktyczne związanie pracownika z określoną częścią zakładu pracy. Oznacza to, że pracownicy związani faktycznie z przejmowaną częścią stają się pracownikami nowego pracodawcy (przejmującego), natomiast pozostali kontynuują stosunek pracy z dotychczasowym pracodawcą (taka konkluzja wynika z następujących orzeczeń Sądu Najwyższego: z 17 maja 1995 r., I PRN 9/95; z 14 października 1997 r., I PKN 299/97; z 17 marca 2005 r., III PK 82/04) (Kamińska A., komentarz praktyczny, ABC nr 157546) Z bezwzględnie obowiązującego charakteru art.
wynika, że skutek przejścia części zakładu pracy, polegający na zmianie pracodawcy, następuje z mocy prawa (automatycznie), a nie w następstwie uzgodnień między zainteresowanymi pracodawcami. Uzgodnienia te nie mogą wyłączyć lub zmienić wskazanego skutku przejścia zakładu pracy lub jego części. O tym zaś, których pracowników dotyczy wskazany wyżej skutek przejścia, decyduje jedynie faktyczne związanie pracownika z określoną częścią zakładu pracy. W sytuacji, w której pracownik wykonuje zadania na rzecz różnych części (jednostek) dotychczasowego zakładu pracy, decydujące znaczenie ma stopień jego związania z poszczególnymi jednostkami. W przypadku, gdy ustalenie związania pracownika z przejętą częścią zakładu pracy okaże się w świetle zebranych dowodów niemożliwe, należy przyjąć, że zmiana pracodawcy go nie dotyczy. Taki wniosek wynika również z wyjątkowego charakteru unormowania zawartego w art.
k.p., który wprowadza ograniczenie zasady swobody umów - swobody decydowania przez strony stosunku zobowiązaniowego o zmianie kontrahenta (art. 353 1 k.c. w związku z art. 300 k.p.), i w związku z tym nie może być rozszerzająco interpretowany. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2007 r., II PK 245/06) Na gruncie niniejszej sprawy bezspornym jest, że w chwili przejścia zakładu pracy Banku (...) S.A. na pracodawcę (...) Bank S.A. stosunek pracy pomiędzy Bankiem (...) a powodem nie istniał. Sąd uznał, że skoro stosunek pracy powoda ustał w marcu 2016 r., a przejęcie zorganizowanej części zakładu pracy banku (...) S.A. nastąpiło w listopadzie 2016 r. , to nie jest możliwe wydanie wyroku przeciwko interwenientowi ubocznemu (...) Bank S.A.. Istotnym jest, iż w chwili przejęcia powód nie był już pracownikiem banku (...) S.A.. Umieszczenie w planie podziału między bankami sprawy z zakresu prawa pracy o roszczenie pracodawcy, który istnieje jest nieskuteczne i niczym nieuzasadnione. Pozwany i interwenient uboczny nie przedstawili żadnych dowodów na okoliczność tego , aby (...) Bank SA stał się pracodawcą powoda w okresie jego zatrudnienia. Strona poznawana nie przedstawiła żadnych dokumentów co do przejęcia pracowników (...) SA , w szczególności co do przejęcia Powoda. Sąd ma na uwadze, że co prawda Bank (...) S.A. nie prowadzi już działalności gospodarczej innej niż obsługa kredytów hipotecznych, w szczególności nie ma swoich oddziałów, jednakże istnieje i nadal pełni rolę pracodawcy w rozumieniu art. 3 k.p., w szczególności był pracodawcą powoda do końca jego zatrudnienia, a więc do powoda nie miał zastosowania art.
k.p.. Dlatego też z uwagi na to, że pozwany bank nadal funkcjonuje, Sąd przywrócił powoda K. N. do pracy w Banku (...) S.A. w G. na stanowisko i warunkach obowiązujących przed wypowiedzeniem umowy o pracę. O powyższym orzeczono w punkcie I wyroku. W punkcie II wyroku Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 357.864,80 zł tytułem wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy pod warunkiem zgłoszenia gotowości do pracy w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia wyroku. Sąd orzekł o kosztach procesu na podstawie art. 98 k.p.c. i art. 99 k.p.c., zgodnie z zawartą w tych przepisach zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, z której wynika, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowej obrony. O powyższym orzeczono w punkcie III wyroku. Zgodnie z treścią art. 13 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U Nr 167, poz. 1398 ze zm.) opłatę stosunkową pobiera się w sprawach o prawa majątkowe; wynosi ona 5 % wartości przedmiotu sporu lub przedmiotu zaskarżenia, jednak nie mniej niż 30 złotych i nie więcej niż 100.000 zł. Art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy stanowi, iż nie mają obowiązku uiszczenia kosztów sądowych pracownicy wnoszący powództwo lub strona wnosząca odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych, z zastrzeżeniem art. 35 i 36. W myśl art. 113 ust. 1 ww. ustawy kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator lub prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją ku temu podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. Sąd na mocy art. 113 ust. 1 cyt. ustawy nakazał ściągnąć od pozwanych od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa - kasę Sądu Rejonowego Gdańsk – Południe w Gdańsku kwotę 17 893,19 zł tytułem opłaty sądowej. O powyższym orzeczono w punkcie IV wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.