W dniu 25 marca 2016 r. w O. kierował w ruchu lądowym samochodem osobowym marki S. (...) o nr rej. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości wyrażającym się zawartością nie mniejszą niż 1,27 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Przestępstwa określonego w art.
kk dopuszcza się ten kto znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Definicja stanu nietrzeźwości, stanowiącego znamię czynu zabronionego stypizowanego w art.
115 § 16 kk, który w pkt 1 stanowi, iż zachodzi on wówczas gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Jak wynika z ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie, zawartość u oskarżonego alkoholu w wydychanym powietrzu w dniu 25 marca 2011 r. wynosiła 0,75 mg/l i znacznie przekraczała wszelkie dopuszczalne normy. Przestępstwo określone w art.
zarówno w zamiarze bezpośrednim, jak i w zamiarze ewentualnym. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę oskarżony działał w zamiarze bezpośrednim. Okoliczności faktyczne niniejszej sprawy oraz stopień upojenia oskarżonego, świadczyły o tym, iż wiedział on doskonale o tym, że jest nietrzeźwy i pomimo tego podjął decyzję o jeździe samochodem. Oskarżony miał możliwość zachowania się w sposób zgodny prawem, z której jednak nie skorzystał. Oskarżony miał świadomość bezprawności swojego zaniechania. Nie zachodziły w niniejszej sprawie żadne ustawowe lub pozaustawowe podstawy wyłączające winę sprawcy. Oskarżony nie znajdował się w żadnej szczególnej sytuacji motywacyjnej, która uzasadniałaby podjęcie decyzji niezgodnej z normą prawną. Brak było zatem przeszkód do postawienia mu zarzutu niezgodnego z prawem zachowania, a w konsekwencji do przypisania winy w czasie popełnienia zarzucanego czynu (art. 1 § 3 kk). Kierując się zasadami wymiaru kary, o których mowa w art. 53 kk i mając na uwadze przede wszystkim aby dolegliwość kary nie przekraczała stopnia winy i uwzględniała stopień społecznej szkodliwości czynu, na mocy powołanych w sentencji wyroku przepisów, Sąd wymierzył oskarżonemu karę 100 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 50 złotych. Sąd brał również pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, motywację oskarżonego, jego warunki i właściwości osobiste, a także sposób życia przed i po popełnieniu przestępstwa. Społeczna szkodliwość występku oskarżonego była znaczna. Oskarżony prowadził samochód w stanie znacznej nietrzeźwości, a więc jego zdolność do prowadzenia pojazdów była upośledzona w stopniu wysokim, poruszał się po drogach publicznych, narażając w ten sposób przewożonego pasażera i innych uczestników ruchu drogowego na realne niebezpieczeństwo wypadku drogowego. Zachowanie oskarżonego świadczyło o lekceważeniu innych uczestników ruchu drogowego i ich bezpieczeństwa. Okolicznością obciążającą był wysoki stopień upojenia alkoholowego oskarżonego. Wysokość stawki dziennej grzywny ustalona została przy uwzględnieniu sytuacji materialnej oskarżonego, który osiąga dochód w wysokości 2.500 zł miesięcznie. Konsekwencją skazania za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, którego sprawca znajdował się w stanie nietrzeźwości, było orzeczenie wobec oskarżonego, na podstawie art. 42 § 2 kk obligatoryjnego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Orzekając ten środek karny na okres 3 lat Sąd wziął pod uwagę okoliczności obciążające i łagodzące wpływające na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonego, stopień winy oraz potrzebę wyeliminowania oskarżonego z ruchu drogowego przez oznaczony czas dla zapewnienia bezpieczeństwa tego ruchu oraz prewencyjny wpływ zarówno na oskarżonego, jak i na innych kierowców. Jednocześnie nałożono na oskarżonego obowiązek zwrotu dokumentu prawa jazdy do właściwego organu administracyjnego albowiem z toku dotychczasowego postępowania dokument ten nie został zatrzymany. Na podstawie art. 43a § 2 kk nałożono na oskarżonego obowiązek uiszczenia świadczenia pieniężnego w wysokości 5.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Poniesienie przez oskarżonego finansowej dolegliwości wynikającej z popełnienia czynu karalnego będzie oddziaływało na niego wychowawczo i prewencyjnie, stanowiąc realne wzmożenie dolegliwości środka probacyjnego. Konsekwencją skazania było obciążenie oskarżonego kosztami postępowania, na które składały się opłata w wysokości 500 zł (10% wymierzonej grzywny) oraz wydatki postępowania w łącznej kwocie 1.128,43 zł. Wydatki obejmowały: 40 zł ryczałt za doręczenia w postępowaniu przygotowawczym i przed Sądem, 30 zł koszt uzyskania danych o karalności oskarżonego z Krajowego Rejestru S., 74,95 zł ryczałt dla kuratora za przeprowadzenie wywiadu środowiskowego o oskarżonym, 160,29 zł wynagrodzenie biegłego K. P., 593,19 zł wynagrodzenie biegłego M. R., 30 zł zwrot kosztów podróży związanych zez stawiennictwem świadka M. W.. ZARZĄDZENIE 1. odnotować fakt sporządzenia uzasadnienia wyroku w kontrolce uzasadnień, 2. odpis wyroku z uzasadnieniem przesłać obrońcy oskarżonego adw. E. F., 3. akta przedłożyć w terminie 14 dni od wykonania pkt 1 lub z wpływem. M., dnia 11 stycznia 2019 r. SSR Anna Zarzycka
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.