(1)karę łączną 2 lat pozbawienia wolności i 220 stawek dziennych grzywny po 500 zł każda;

1. S. N. uznał za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie VII przy przyjęciu, iż wartość udziałów na dzień ich sprzedaży wynosiła 3.432.166,80 zł, co w konsekwencji wyrządziło Chłodni (...) sp. z o.o. w S. szkodę w wielkich rozmiarach w wysokości 2.432.166,80 zł, to jest przestępstwa z art. 296 § 1 i 3 k.k. i za to przestępstwo, na podstawie art. 296 § 3 k.k., wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności;
2. S. N. uznał za winnego tego, że w okresie od dnia 14 grudnia 2009 r. do dnia 31 stycznia 2010 r. i od 25 marca 2011 r. do 21 listopada 2012r. w S., działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, wspólnie i w porozumieniu z G. K.

(1), wykonując jego polecenia ukierunkowane na przejęcie kontroli nad Chłodnią (...) sp. z o.o. w S., a następnie uzyskiwanie korzyści majątkowych wynikających z faktycznego zarządu tym podmiotem, jako prezes zarządu Chłodni (...) sp. z o.o. w S., zobowiązany do prowadzenia spraw spółki i jej reprezentacji tj. organizowania jej funkcjonowania w sposób zgodny z przedmiotem jej działalności, w celu realizacji jej zadań, działając za spółkę lub w jej imieniu, nadużył przysługujących mu uprawnień i nie dopełnił ciążących na nim obowiązków i: - w dniu 15 grudnia 2009 r. zawarł umowę o zarządzanie z (...) sp. z o.o. w S., której przedmiotem było całościowe prowadzenie spraw zleceniodawcy za wynagrodzeniem w wysokości 100.000 zł netto miesięcznie, płatnych w terminie 14 dni od wystawienia faktury, w oparciu o którą do dnia 21 listopada 2012 r. wypłacono przelewem lub gotówką na rzecz (...) sp. z o.o. w S. łącznie kwotę 496.839,67 zł, w ramach wystawionych przez niego, jako prezesa zarządu (...) sp. z o.o. w S., poświadczających nieprawdę co do udokumentowanych w nich czynności faktur nr (...), jak również akceptował płatności na rzecz (...) sp. z o.o. w S. wynikające z faktur nr (...), - w dniu 16 grudnia 2009 r. działając jako prezes zarządu Chłodni (...) sp. z o.o. w S. podpisał w imieniu Chłodni (...) sp. z o.o. w S. z (...) sp. z o.o. w S. umowę pożyczki w wysokości 279.500 zł, której kwota została wypłacona w następujących częściach: w formie przelewu w wysokości 136.000 zł w dniu 21 grudnia 2009 r. na konto pożyczkobiorcy oraz w formie gotówki w wysokości 143.500 zł w dniu 30 grudnia 2009 r., bez prowizji od jej uruchomienia oraz bez ustanowienia zabezpieczenia jej spłaty, a dodatkowo umowa została zawarta na warunkach gorszych, niż pożyczkodawca mógłby uzyskać od podmiotów o niższym lub zerowym ryzyku wypłacalności mając świadomość, że spłata jej może nastąpić jedynie ze środków pozyskanych przez pożyczkobiorcę od Chłodni (...) sp. z o.o. w S. w ramach powyżej wskazanej umowy o zarządzanie z dnia 15 grudnia 2009 r., przy czym wskazana umowa o zarządzanie miała charakter fikcyjny albowiem jej wyłącznym celem było uzyskanie przez (...) sp. z o.o. w S. środków niezbędnych do regulowania rat kredytowych obciążających ten podmiot z tytułu umowy o kredyt inwestycyjny Nr (...) z dnia 31 lipca 2009 r., zawartej z konsorcjum banków składającym się z (...) Banku (...) SA oraz (...)- (...) Banku Spółdzielczego, w celu sfinansowania zakupu udziałów w Chłodni (...) sp. z o.o. w S. od (...) sp. z o.o. w S.

(1)i pomimo zawartego w niej stałego zlecenia świadczenia usług w zakresie kompleksowego prowadzenia przedsiębiorstwa nie ograniczono pionów zarządczych i administracyjnych Chłodni (...) sp. z o.o. w S., nie wprowadzono zmian reorganizacyjnych i restrukturyzacyjnych, które zmniejszyłyby koszty zatrudnienia, a zleceniobiorca - (...) sp. z o.o. w S. nie wykonywał czynności, do których został zobligowany w ramach jej przedmiotu, co stanowiło działanie na szkodę Chłodni (...) sp. z o.o. w S. i spowodowało znaczną szkodę w mieniu tej spółki w łącznej wysokości 776.339,67 zł, to jest przestępstwa z art. 296 § 1 i 2 k.k. w zb. art. 271 § 1 i 3 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 296 § 1 i 2 k.k. w zb. z art. 271 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to przestępstwo, na podstawie art. 296 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k., wymierzył mu kary 8 miesięcy pozbawienia wolności i 100 stawek dziennych grzywny po 200 zł każda; 9. S. N. uznał za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie IX z tą zmianą, iż wysokość szkody ustalił na kwotę 750.000 zł, to jest przestępstwa z art. 296 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to przestępstwo, na podstawie art. 296 § 1 k.k., wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; 10. na podstawie art.

(1)uznał za winną popełnienia tego, że w okresie od dnia 15 grudnia 2009 r. do dnia 6 kwietnia 2011 r. w S., działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, wspólnie i w porozumieniu z G. K.

(1)i wykonując jego polecenia ukierunkowane na przejęcie kontroli nad Chłodnią (...) sp. z o.o. w S., a następnie uzyskiwanie korzyści majątkowych wynikających z faktycznego zarządu tym podmiotem, udzieliła mu pomocy w działaniu na szkodę Chłodni (...) sp. z o.o. w S., w ten sposób, że jako większościowy udziałowiec spółki (...) sp. z o.o. w S. zawarła w dniu 15 grudnia 2009 r. z Chłodnią (...) sp. z o.o. w S. jako zleceniodawcą umowę o zarządzanie, której przedmiotem było całościowe prowadzenie spraw zleceniodawcy za wynagrodzeniem w wysokości 100.000 zł netto miesięcznie płatnym w terminie 14 dni od wystawienia faktury mając świadomość, że powyższa umowa nie będzie faktycznie realizowana, albowiem jej celem było uzyskanie przez (...) sp. z o.o. w S. środków niezbędnych do regulowania rat kredytowych obciążających ten podmiot z tytułu umowy o kredyt inwestycyjny Nr (...) z dnia 31 lipca 2009 r., zawartej z konsorcjum banków składającym się z (...) Banku (...) SA oraz (...)- (...) Banku Spółdzielczego, w celu sfinansowania zakupu udziałów w Chłodni (...) sp. z o.o. w S. od (...) sp. z o.o. w S.

(1), w oparciu o którą do dnia 2 lutego 2010 r. przelano na rzecz (...) sp. z o.o. w S. kwotę co najmniej 77.000 zł., objętą wystawionymi fakturami nr (...) i częściowo (...) oraz w dniu 16 grudnia 2009 r., działając w tym samym celu, podpisała z Chłodnią (...) sp. z o.o. w S., w imieniu (...) sp. z o.o. w S. jako pożyczkobiorcą, umowę pożyczki w kwocie 279.500 zł mając świadomość, że spłata jej może nastąpić jedynie ze środków pozyskanych przez pożyczkobiorcę od Chłodni (...) sp. z o.o. w S. w ramach umowy o zarządzanie z dnia 15 grudnia 2009 r., a następnie od dnia 31 stycznia 2010r. działając jako prezes zarządu Chłodni (...) sp. z o.o. w S., zobowiązany do prowadzenia spraw spółki i jej reprezentacji tj. organizowania jej funkcjonowania w sposób zgodny z przedmiotem jej działalności, w celu realizacji jej zadań, działając za spółkę lub w jej imieniu, nadużyła przysługujących jej uprawnień i nie dopełniła ciążących na niej obowiązków zawierając w dniu 2 lutego 2010 r. aneks do umowy o zarządzanie z dnia 15 grudnia 2009 r. z (...) sp. z o.o. w S., rozszerzający zakres tej umowy na wykonanie czynności, polegających na stałym świadczeniu usług w zakresie prowadzenia przedsiębiorstwa Chłodnia (...) sp. z o.o. w S., przy czym od 1 grudnia 2010 r. zakres zobowiązań zleceniobiorcy miał ulec zwiększeniu o czynności dotyczące prowadzenia ksiąg rachunkowych, ewidencji podatkowej, rejestrów sprzedaży i zakupów i wszelkich innych czynności księgowo-finansowych, w oparciu o którą do dnia 6 kwietnia 2011 r. przelała w drodze przelewów bankowych oraz wypłaciła z kasy spółki na rzecz (...) sp. z o.o. w S. kwotę co najmniej 1.401.108,12 zł w ramach zaakceptowanych przez nią i poświadczających nieprawdę co do udokumentowanych w nich czynności faktur o nr (...), w tym: - w dniu 31 lipca 2010 r. dokonała potrącenia kwoty 285.043,40 zł (279.500 zł wraz z odsetkami w wysokości 5.543,40 zł), jako kwoty pożyczki udzielonej przez Chłodnię (...) sp. z o.o. w S. dla (...) sp. z o.o. w S., na mocy umowy z dnia 16 grudnia 2009 r., w ramach należności przysługujących (...) sp. z o.o. w S. od Chłodni (...) sp. z o.o. w S. z tytułu wynagrodzenia za wykonywanie umowy o zarządzanie z dnia 15 grudnia 2009 r., - w okresie od dnia 27 grudnia 2010 r. do dnia 8 marca 2011 r. wyraziła zgodę na zaliczenie pobieranych sukcesywnie przez G. K.

(1)z kasy spółki tytułem zaliczek łącznie kwoty 78.797,99 zł., jako należność na poczet zobowiązań Chłodni (...) sp. z o.o. w S. wobec (...) sp. z o.o. w S. z tytułu wynagrodzenia za wykonywanie umowy o zarządzanie z dnia 15 grudnia 2009 r., przy czym przedmiotowa umowa o zarządzanie z dnia 15 grudnia 2009r. miała charakter fikcyjny albowiem jej wyłącznym celem było uzyskanie przez (...) sp. z o.o. w S. środków niezbędnych do regulowania rat kredytowych obciążających ten podmiot z tytułu umowy o kredyt inwestycyjny Nr (...) z dnia 31 lipca 2009 r., zawartej z konsorcjum banków składającym się z (...) Banku (...) SA oraz (...)- (...) Banku Spółdzielczego, w celu sfinansowania zakupu udziałów w Chłodni (...) sp. z o.o. w S. od (...) sp. z o.o. w S.

(1)i pomimo zawartego w tej umowie stałego zlecenia świadczenia usług w zakresie kompleksowego prowadzenia przedsiębiorstwa nie ograniczono pionów zarządczych i administracyjnych Chłodni (...) Sp. z o.o., nie wprowadzono zmian reorganizacyjnych i restrukturyzacyjnych, które zmniejszyłyby koszty zatrudnienia, a zleceniobiorca - (...) Sp. z o.o. nie wykonywał czynności, do których został zobligowany w ramach jej przedmiotu, co spowodowało szkodę w mieniu Chłodni (...) sp. z o.o. w S. w wielkich rozmiarach w łącznej wysokości 1.478.108,12 zł, to jest przestępstwa z art. 296 § 1, 2 i 3 k.k. w zb. z art. 271 § 1 i 3 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 296 § 1 i 3 k.k. w zb. z art. 271 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to przestępstwo, na podstawie art. 296 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k., wymierzył jej kary 1 roku pozbawienia wolności i 100 stawek dziennych grzywny po 100 zł każda; 12. E. P.

(1)uniewinnił od popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie XI; 13. E. P.

(1)uznał za winną popełnienia przestępstwa jej zarzuconego w punkcie XII przy przyjęciu, iż działała w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, zaś wysokość potencjalnej szkody majątkowej wyniosła 17.219.276 zł, to jest przestępstwa kwalifikowanego z art. 585 § 1 k.s.h. w zw. z art. 12 k.k. (w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2011 r.) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to przestępstwo, na podstawie art. 585 § 1 k.s.h., wymierzył jej kary 6 miesięcy pozbawienia wolności i 40 stawek dziennych grzywny po 100 złotych każda; 14. na podstawie art.

(1)karę łączną 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz 120 stawek dziennych grzywny po 100 zł każda; 15. M. K.

(1)uznał za winnego popełnienia tego, że w okresie od dnia 2 lutego 2010 r. do dnia 6 kwietnia 2011 r. w S., jako prezes zarządu (...) sp. z o.o. w S., działając za spółkę lub w jej imieniu, z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z G. K.

(1)i wykonując jego polecenia ukierunkowane na przejęcie kontroli nad Chłodnią (...) sp. z o.o. w S., a następnie uzyskiwanie korzyści majątkowych wynikających z faktycznego zarządu tym podmiotem, w celu uzyskania przez (...) sp. z o.o. w S. środków niezbędnych do regulowania rat kredytowych wynikających z kredytu inwestycyjnego Nr (...) w wysokości 6.800.000 zł, udzielonego w dniu 31 lipca 2009r. przez konsorcjum banków składające się z (...) Banku (...) SA oraz (...)- (...) Banku Spółdzielczego we W., przeznaczonego na sfinansowanie zakupu udziałów w Chłodni (...) sp. z o.o. w S. od (...) sp. z o.o. w S.

(1), na polecenie G. K.

(1), poświadczał w wystawionych fakturach nr: (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...) oraz nr (...), (...) nieprawdę co do realizacji wskazanych w nich usług określonych w umowie o zarządzanie zawartej z (...) sp. z o.o. w S. jako zleceniobiorcą w dniu 15 grudnia 2009 r., aneksowaną w dniu 2 lutego 2010 r., której przedmiotem było całościowe prowadzenie spraw zleceniodawcy za wynagrodzeniem w wysokości 100.000 zł netto miesięcznie, płatnych w terminie 14 dni od wystawienia faktury, w oparciu o co wypłacono na rzecz (...) sp. z o.o. w S. łącznie kwotę 1.322.310,13 zł, w tym: - w dniu 31 lipca 2010 r. wyraził zgodę na potrącenie kwoty 285.043,40 zł. (279.500 zł wraz z odsetkami w wysokości 5.543,40 zł), jako kwoty pożyczki udzielonej przez Chłodnię (...) sp. z o.o. w S. dla (...) sp. z o.o. w S., na mocy umowy z dnia 16 grudnia 2009 r., w ramach należności przysługujących (...) sp. z o.o. w S. od Chłodni (...) sp. z o.o. w S. z tytułu wynagrodzenia za wykonywanie umowy o zarządzanie z dnia 15 grudnia 2009 r., - w okresie od dnia 27 grudnia 2010 r. do dnia 8 marca 2011 r. dokonał zaliczenia sukcesywnie pobieranej przez G. K.

(1)z kasy Chłodni (...) sp. z o.o. w S., tytułem zaliczek, łącznie kwoty 78.797,99 zł. jako należności na poczet jej zobowiązań wobec (...) sp. z o.o. w S., z tytułu wynagrodzenia za wykonywanie umowy o zarządzanie z dnia 15 grudnia 2009r., przy czym miał pełną świadomość, że przedmiotowa umowa o zarządzanie miała charakter fikcyjny, została bowiem podpisana wyłącznie w celu pozyskania przez (...) sp. z o.o. w S. środków niezbędnych do regulowania rat powyżej opisanego kredytu i pomimo zawartego w niej stałego zlecenia świadczenia usług w zakresie kompleksowego prowadzenia przedsiębiorstwa nie ograniczono pionów zarządczych i administracyjnych Chłodni (...) sp. z o.o. w S., nie wprowadzono zmian reorganizacyjnych i restrukturyzacyjnych, które zmniejszyłyby koszty zatrudnienia, a zleceniobiorca - (...) sp. z o.o. w S. nie wykonywał czynności, do których został zobligowany w ramach jej przedmiotu, czym udzielił pomocy do działania na szkodę Chłodni (...) sp. z o.o. w S., które w konsekwencji spowodowało szkodę na mieniu tej spółki w wielkich rozmiarach w łącznej wysokości 1.401.108,12 zł, to jest przestępstwa z art. 271 § 1 i 3 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 296 § 1, 2 i 3 k.k. w zb. z art. 271 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to przestępstwo, na podstawie art. 296 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k., wymierzył mu kary 1 roku pozbawienia wolności i 100 stawek dziennych grzywny po 200 zł każda; 16. M. K.

(1)uniewinnił od popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie XIV; 17. P. W.

(1)uznał za winnego popełnienia tego, że w dniu 14 grudnia 2009 r. w S., jako członek rady nadzorczej Chłodni (...) sp. z o.o. w S., nadużył udzielonych mu uprawnień w zakresie rozstrzygania, jak i współdziałania o sprawach majątkowych spółki, w tym podejmowania decyzji w kwestii rozporządzenia posiadanym przez spółkę prawem, którego wartość przekracza 20 % jej kapitału zakładowego i wykonując polecenia G. K.

(1), jak i działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w celu uzyskania korzyści majątkowej przez (...) sp. z o.o. w S. w postaci kredytu bankowego przeznaczonego na zakup udziałów w Chłodni (...) sp. z o.o. w S., a w konsekwencji w celu przejęcia kontroli nad Chłodnią (...) sp. z o.o. w S., a następnie uzyskiwania korzyści majątkowych wynikających z faktycznego zarządu tym podmiotem, wyraził zgodę na obciążenie nieruchomości należącej do Chłodni (...) sp. z o.o. w S., dla której Sąd Rejonowy Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie X Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi KW nr (...), hipoteką zwykłą w kwocie 6.800.000 zł oraz hipoteką kaucyjną do kwoty 5.000.000 zł, dla zabezpieczenia spłaty kredytu bankowego inwestycyjnego Nr (...) w wysokości 6.800.000 zł udzielonego (...) sp. z o.o. w S. przez konsorcjum banków składające się z (...) Banku (...) SA oraz (...)- (...) Banku Spółdzielczego we W., przeznaczonego na sfinansowanie zakupu 7.866 udziałów w Chłodni (...) sp. z o.o. w S. od (...) sp. z o.o. w S.

(1), umożliwiając w ten sposób zawarcie, między Chłodnią (...) sp. z o.o. w S. a (...) sp. z o.o. w S. fikcyjnej umowy o zarządzanie z dnia 15 grudnia 2009 r., w konsekwencji której to umowy doszło do spowodowania w majątku Chłodni (...) sp. z o.o. w S. szkody w wielkich rozmiarach w kwocie 1.478.108,12 złotych, to jest przestępstwa z art. 296 § 1, 2 i 3 k.k. i za to przestępstwo, na podstawie art. 296 § 3 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k., wymierzył mu kary 1 roku pozbawienia wolności i 50 stawek dziennych grzywny po 200 zł każda; 18. na podstawie art. 69 § 1 i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2015 r.) w zw. z art. 4 § 1 k.k. wykonanie kar pozbawienia wolności warunkowo zawiesił: w stosunku do G. K.

(1)- na okres próby 5 lat; w stosunku do S. N. i E. P.

(1)– na okresy próby po 4 lata; 19. na podstawie art. 69 § 1 i art. 70 § 1 k.k. wykonanie kar pozbawienia wolności w stosunku do M. K.

(1)i P. W.

(1)warunkowo zawiesił na okresy próby po 3 lata; 20. na podstawie art. 63 § 1 k.k., na poczet orzeczonych kar grzywien, zaliczył okresy zatrzymania: G. K.

(1)i M. K.

(1)– od 20 do 21 maja 2013 r.; S. N. - dzień 20 maja 2013 r.; 21. na podstawie art. 46 § 1 k.k., w związku z czynami opisanymi w punktach 1 i 7, orzekł obowiązek naprawienia szkody przez zapłatę solidarnie od G. K.

(1)i S. N. na rzecz Chłodni (...) sp. z o.o. w S. kwotę 2.432.166,80 zł; 22. na podstawie art. 46 § 1 k.k., w związku z czynami opisanymi w punktach 2, 8, 11 i 15, orzekł obowiązek naprawienia szkody przez zapłatę solidarnie od G. K.

(1), S. N., E. P.

(1)i M. K.

(1)na rzecz Chłodni (...) sp. z o.o. w S. kwotę 1.279.946,92 zł, z tym że S. N. z ograniczeniem do kwoty 776.339,67 zł; 23. na podstawie art. 627, 630, 632a i 633 k.p.k. zasądził od wszystkich oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w częściach wywołanych sprawą każdego z nich, przy czym od E. P.

(1)i od M. K.

(1)wyłącznie w części skazującej, w tym zasądził opłaty: od G. K.

(1)- w kwocie 22.300 zł; od S. N. - w kwocie 4.300 zł; od E. P.

(1)- w kwocie 2.700 zł; od M. K.

(1)- w kwocie 4.180 zł; od P. W.

(1)w kwocie 2.180 zł. Od powyższego wyroku apelacje wnieśli: Prokurator Okręgowy w Szczecinie oraz obrońcy oskarżonych. Obrońca G. K.

(1)i M. K.

(1)wskazał, że zaskarżył wyrok „w całości w zakresie dotyczącym ww. oskarżonych” i na zasadzie art. 438 pkt 2, 3 i 4 k.p.k. zarzucił: „1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i popadniecie w dowolność tej oceny, przejawiającą się w nieuwzględnieniu w tej ocenie zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, wynikającą ze sprzeczności ustaleń faktycznych z treścią przeprowadzonych w sprawie dowodów i ze sprzeczności wniosków poczynionych przez Sąd z dokonanymi ustaleniami faktycznymi na podstawie przeprowadzonych dowodów, przez przyjęcie że: 1) osk. S. N. działając jako Prezes Zarządu Chłodni (...) Sp. z o.o. zawierając umowę sprzedaży udziałów w spółce (...) Sp. z o.o. za cenę 1.000.000 zł przekroczył uprawnienia, a osk. G. K.

(1)kierował popełnieniem przez S. N. tego przestępstwa, pomimo że osk. S. N. nie można przypisać sprawstwa tego przestępstwa i tym samym osk. G. K.

(1)nie można przypisać sprawstwa kierowniczego, 2) wartość rynkowa 11.420 udziałów w spółce (...) Sp. z o.o. na dzień 14.12.2009 r. wynosiła 3.432.166,80 zł, pomimo że zebrane w sprawie dowody, w tym opinia biegłego sądowego nie pozwalają na poczynienie takiego ustalenia, 3) umowa o zarządzanie z dnia 15.12.2009 r. miała charakter pozorny i nie była realizowana w zakresie zobowiązań (...) Sp. z o.o., pomimo że zebrane w sprawie dowody nie pozwalają na poczynienie takiego ustalenia, 4) osk. M. K.

(1)wypełnił znamiona przestępstwa z art. 296 § 1, 2 i 3 k.k. oraz art. 271 § 1 i 3 k.k., w sposób opisany w punkcie 15 wyroku, pomimo że materiał dowodowy nie pozwala na poczynienie ustaleń uzasadniających to, 5) wyrażenie przez osk. M. K.

(1)zgody na potrącenie kwoty 285.043,40 zł jako kwoty pożyczki udzielonej przez Chłodnię (...) Sp. z o.o. z należnościami z tytułu wynagrodzenia na podstawie umowy o zarządzanie i zaliczanie pobieranych przez osk. G. K.

(1)zaliczek z kasy Chłodni (...) Sp. z o.o. na poczet zobowiązań w stosunku do (...) Sp. z o.o. z tytułu wynagrodzenia na podstawie umowy o zarządzanie wypełnia znamiona przestępstwa z art. 296 § 1 i 3 k.k., pomimo że zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez Sąd szkodę miało już wywołać samo zawarcie umowy o zarządzanie i wystawianie faktur, a więc powołane czynności nie mają związku przyczynowego z powstaniem szkody, 6) udzielenie pożyczki (...) Sp. z o.o. w kwocie 750.000 zł stanowiło działanie na szkodę Chłodni (...) Sp. z o.o. i wywołało szkodę w majątku tej Spółki, gdyż stanowiło przekroczenie dopuszczalnego ryzyka gospodarczego, pomimo że ustanowiono zabezpieczenia tej pożyczki, a Chłodni (...) Sp. z o.o. przysługuje wierzytelność, zgłoszona do masy upadłości ww. Spółki, 7) polecenie przez G. K.

(1)E. P.

(1)zawarcia umowy cesji wierzytelności z dnia 2 lutego 2010 r. ze spółką (...) Sp. z o.o. wypełnia znamiona sprawstwa kierowniczego w popełnieniu przestępstwa działania na szkodę Chłodni (...) Sp. z o.o., pomimo że sprawcy główni tj. E. P.

(1)i M. K.

(1)zostali uniewinnieni od popełnienia tego przestępstwa z uwagi na przyjęcie, że zawarcie umowy cesji wierzytelności nie wyrządziło jakiejkolwiek szkody w majątku Chłodni (...) Sp. z o.o., 8) zawarcie umów dzierżawy z Chłodnią (...) Sp. z o.o. stanowiło sprowadzenie bezpośredniego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody majątkowej przez nadużycie uprawnień, pomimo że wniosek ten oparty jest wyłącznie na wyliczeniach biegłego G. G.

(1), który przyjął jako ich podstawę historyczne wyniki finansowe Chłodni (...) Sp. z o.o., a zawarcie tych umów miało na celu znaczne zwiększenie obrotów przez Chłodnię (...) Sp. z o.o. w stosunku do obrotów uzyskiwanych przez Chłodnię (...) Sp. z o.o., co skutkowałoby uzyskiwaniem przez Chłodnię (...) Sp. z o.o. znacznie wyższych dochodów na podstawie umów dzierżawy niż to przyjęto w opinii biegłego i tym samym nie spowodowałoby wystąpienia szkody,

1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia tj. art. 424 § 1 pkt 1) k.p.k. przez brak wskazania z jakich powodów Sąd nie uznał dowodów z wyjaśnień i oskarżonych i ekspertyzy prywatnej za wiarygodne,
2. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia tj. art. 196 § 1 k.p.k. przez odmowę zastosowania przejawiającą się w przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego A. P.

(1), który podlegał wyłączeniu z uwagi na przesłuchanie go w niniejszej sprawie w charakterze świadka, 4. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia tj. art. 399 § 1 k.p.k. przez zaniechanie uprzedzenia o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynu opisanego w punkcie V wyroku i uznanie osk. G. K.

(1)winnym popełnienia tego czynu jako zakwalifikowanego z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 585 § k.s.h. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., pomimo wcześniejszego zakwalifikowania tego czynu z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 296 § la k.k. w zb. z art. 296 § 1 i § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., 5. obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 585 § 1 k.s.h. przez przyjęcie, iż osk. G. K.

(1)wypełnił znamiona sprawstwa kierowniczego popełnienia przestępstwa z art. 585 § 1 k.s.h. w sposób opisany w punkcie V wyroku, 6. obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 271 § 1 i 3 k.k. przez przyjęcie, iż wystawienie przez M. K.

(1)faktur VAT na podstawie umowy o zarządzanie stanowi poświadczenie nieprawdy w rozumieniu tego przepisu, pomimo że faktury te były wystawiane na podstawie zawartej i wykonywanej umowy o zarządzanie”. Stawiając te zarzuty obrońca wniósł o: 1) zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonych od zarzucanych im czynów, ewentualnie 2) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonej E. P.

(1)zaskarżył ten wyrok w całości i zarzucił: „a. Na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. obrazę art. 193 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. w zw. z art 7 k.p.k. mającą znaczący wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia polegającą na ukształtowaniu przez Sąd Okręgowy swego przekonania co do jasności i pełności opinii biegłego z zakresu wiedzy ekonomicznej, przy zaniechaniu oceniania tego dowodu swobodnie bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania; b. Na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia a polegający na: 1. Błędnym ustaleniu, iż E. P.

(1)działała w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, wspólnie i w porozumieniu z G. K.

(1), wykonując jego polecenia ukierunkowane na przejęcie kontroli nad Chłodnią (...) sp. z o.o. w S., zawarła umowę w dniu 15 grudnia 2009 roku jako reprezentant (...) sp. z o.o. z Chłodnią (...) sp. z o.o. w przedmiocie zarządzania majątkiem Zleceniodawcy, a jednocześnie zapisy wynikające z tej że umowy nie były realizowane, a celem umowy było jedynie uzyskanie środków na obsługiwanie rat wynikających z rozliczenia kredytu udzielonego (...) sp. z o.o. celem nabycia akcji Chłodni (...) sp. z o.o. podczas gdy w czasie zawierania przedmiotowej umowy E. P.

(1)nie była zobowiązania na podstawie przepisu, decyzji lub umowy do zajmowania się sprawami Chłodni (...) sp. z o.o. a ponadto w dniu zawarcia umowy E. P.

(1)jako większościowy udziałowiec (...) sp. z o.o. dysponowała możliwościami wywiązania się z treści umowy w zakresie zarządzania spółką, 2. Błędnym ustaleniu, iż E. P.

(1)zawierając w dniu 16 grudnia 2009 roku umowę pożyczki jako pożyczkobiorca w imieniu (...) sp. z o.o. z pożyczkodawcą Chłodnią (...) sp. z o.o. działała na szkodę Chłodni (...) sp. z o.o. albowiem w tym czasie E. P.

(1)nie była zobowiązania na podstawie przepisu, decyzji lub umowy do zajmowania się sprawami Chłodni (...) sp. z o.o., a sytuacja finansowa (...) sp. z o.o. wskazywała na możliwość uregulowania zobowiązań wynikających z przedmiotowej umowy w terminie, 3. Niezasadnym uznaniu, iż zawierając aneks w dniu 02 lutego 2010 roku do umowy o zarządzanie z dnia 15 grudnia 2009 roku działała na szkodę Chłodni (...) sp. z. o.o. E. P.

(1)nie dopełniała ciążącego na niej obowiązku poprzez zaniechanie niewskazania o jaki obowiązek chodzi, przy jednoczesnym pominięciu tej okoliczności, iż E. P.

(1)analizując dotychczasowe wykonywanie umowy wydłużyła czas wdrożenia działań zleceniobiorcy na dłużysz okres czasu,

1. Błędnym ustaleniu, iż umowa o zarządzenie z dnia 15 grudnia 2009 roku miała charakter pozorny i była ukierunkowana na uzyskanie środków przez (...) sp. z o.o., a zleceniobiorca nie wykonywał czynności do, których był zobligowany; c. Na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia a polegający na:
2. uznaniu, iż umowy dzierżawy zawarte styczniu 2011 roku z Chłodnią (...) nie były umowami ekwiwalentnymi i stawiały Chłodnię (...) w uprzywilejowanej sytuacji,
3. uznaniu, iż działaniem na szkodę Chłodni (...) było uzależnienie poziomu przychodów od efektywności działań Chłodni (...), która jako podmiot nie dysponowała żadnym zapleczem technicznym czy zasobami ludzkimi oraz finansowymi,
4. uznaniu, iż C. (...) zobowiązała się wobec Chłodni (...) do dokonania zmian skutkujących zwiększoną efektywnością w krótkim czasie,
5. uznaniu, iż Chłodnia (...) nie miała żadnych narzędzi do wpływu na działania Chłodni (...), w tym przeglądu kosztów,
6. uznaniu, iż zawarcie umowy z Chłodnią (...) pociągało za sobą osiąganie znaczenie niższych zysków niźli w sytuacji samodzielnego prowadzenia działalności,
7. uznaniu, iż na Chłodni (...) ciążyły zobowiązania w postaci między innymi podatków a przychody Chłodni (...) z tytułu dzierżawy nie pozwalałyby na ponoszenie tych kosztów. Mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku rażącą obrazę prawa procesowego, a mianowicie odpowiednio art. 5 § 1 i 2 oraz art. 7 k.p.k., poprzez wydanie orzeczenia skazującego bez dowodów uprawdopodobniających fakt zawinienia a ponadto poprzez naruszenie podstawowych zasad procesowych określających regułę dowodzenia winy i zastąpienie ich przez domniemanie winy oskarżonej w szczególności przy ocenie wniosków opinii biegłego”. Stawiające te zarzuty obrońca wniósł o:
8. uniewinnienie E. P.

(1)od popełnienia wszystkich zarzucanych jej czynów, ewentualnie 2. o uchylenie zaskarżonego wyroku odnośnie skazania E. P.

(1)i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu celem ponownego rozpoznania. Obrońca P. W.

(1)zaskarżył powyższy wyrok „w całości (w części dot. P. W.

(1))” i na podstawie art. 438 pkt. 2 i 3 k.p.k. zarzucił: „I. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, mianowicie: 1. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez przekroczenie przez Sąd swobodnej oceny dowodów i dokonanie jej w sposób dowolny a nie swobodny skutkujący: a) przyjęciem błędnego stanowiska, iż oskarżony P. W.

(1)wykonując polecenia G. K.

(1)działając wspólnie i w porozumieniu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez (...) Sp. z o.o. wyraził zgodę na obciążenie nieruchomości należącej do Chłodni (...) Sp. z o.o. umożliwiając w ten sposób zawarcie przez Chłodnię (...) Sp. z o.o. w S. z (...) Sp. z o.o. fikcyjnej umowy o zarządzanie z dnia 15.12.2009 r., b) błędnym ustaleniem, iż P. W.

(1)wiedział, lub ewentualnie powinien wiedzieć, że w dniu 14.12.2009 r. było planowane zawarcie w dniu 15.12.2009 r. umowy o zarządzanie oraz był świadomy pozorności tej umowy, podczas gdy żaden z przeprowadzonych w toku sprawy dowodów nie dawał podstaw do przyjęcia stanowiska, iż P. W.

(1)współdziałał z innymi osobami w popełnieniu przestępstwa, a tym bardziej, że wiedział o zawarciu umowy zarządzanie i o jej fikcyjności; 2. art. 14 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. poprzez uznanie oskarżonego za winnego czynu, który nie był objęty skargą uprawnionego oskarżyciela, pomimo braku tożsamości czynu zarzuconego i przypisanego oskarżonemu, co stanowi naruszenie art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.” W oparciu o powyższe zarzuty, obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia przypisanego mu czynu. Prokurator Okręgowy w Szczecinie zaskarżył powyższy wyrok na niekorzyść oskarżonych G. K.

(1), E. P.

(1), S. N. oraz - na korzyść oskarżonego P. W.

(1)i zarzucił: „1. w zakresie czynów opisanych w punkt 2, 8, 17 części rozstrzygającej wyroku: - na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, że sfinalizowanie realizacji wyszczególnionego w umowie o kredyt inwestycyjny nr (...) udzielony (...) Sp. z o.o. zabezpieczenia w postaci obciążenia nieruchomości należącej do Chłodni (...) Sp. z o.o. hipoteką zwykłą w kwocie 6.800.000 zł oraz hipoteką kaucyjną do kwoty 5.000.000 zł, ustanowienia zastawu rejestrowego na zakupionych 7 866 udziałach, cesji praw z polisy ubezpieczenia mienia od pożaru i innych zdarzeń losowych, nie prowadziło do powstania jakiegokolwiek ryzyka wystąpienia szkody po stronie Chłodni (...) Sp. z o.o., skoro było powiązane z zawarciem umowy o zarządzanie, która to umowa miała w założeniu doprowadzić do sfinansowania kredytu, a podejrzani zakładali, że będzie działać prawidłowo i przedmiotowe zabezpieczenie kredytu nie będzie wykorzystane, a zatem nie mieli zamiaru wyrządzenia szkody spółce, czego konsekwencją było wyeliminowanie przez Sąd I instancji tego elementu działania na szkodę Chłodni (...) Sp. z o.o., z opisu czynu przypisanego G. K.

(1)w pkt 2 części rozstrzygającej wyroku , S. N. w pkt 8 części rozstrzygającej wyroku, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że w chwili ustanowienia przedmiotowego zabezpieczenia podejrzani nie mieli żadnych obiektywnych podstaw do uznania, że umowa ta będzie działać prawidłowo, albowiem (...) Sp. z o.o. nie posiadała zaplecza osobowego, technicznego czy materiałowego, które pozwalałoby na profesjonalne i sprawne zarządzanie takim podmiotem jak Chłodnia (...) Sp. z o.o., a ustanowione zabezpieczenie transferowało ryzyko spłaty kredytu na Chłodnię (...) Sp. z o.o. pomimo, że nie była ona jego stroną, bez jakichkolwiek dla Chłodni (...) Sp. z o.o. korzyści ekonomicznych, narażając jej majątek - w wypadku skorzystania przez kredytujący bank z posiadanego zabezpieczenia - na ryzyko jego utraty, a w/ konsekwencji pozbawienie jej materialnych i ekonomicznych podstaw funkcjonowania, przy czym podejrzani co najmniej godzili się na sprowadzenie bezpośredniego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody majątkowej, - na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na błędnym przyjęciu, iż działanie oskarżonego P. W.

(1)polegające na wyrażeniu zgody na obciążenie nieruchomości należącej do Chłodni (...) sp. z o.o. hipoteką zwykłą w kwocie 6.800.000 zł oraz hipoteką kaucyjną do kwoty 5.000.000 zł, nie stanowiło doprowadzenia w ten sposób Chłodni (...) sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia jej mieniem w wyniku transferowania ryzyka spłaty kredytu nr (...) na Chłodnie (...) i narażenia jej majątku - w wypadku skorzystania przez kredytujący bank z posiadanego zabezpieczenia - na ryzyko jego utraty, a w konsekwencji pozbawienie jej materialnych i ekonomicznych podstaw funkcjonowania i przyjęciu niezgodnie z wymową przeprowadzonych dowodów, iż wyrażając zgodę na ustanowienie w/w zabezpieczeń oskarżony obejmował swoim zamiarem dalsze skutki działania pozostałych oskarżonych realizujących wypłaty z majątku spółki w oparciu o poświadczające nieprawdziwe okoliczności zarządzania majątkiem spółki faktury, w następstwie czego doszło do wyrządzenia szkody w wielkich rozmiarach w mieniu spółki i przyjęciu kwalifikacji z art. 296 § 1, 2 i 3 k.k., podczas gdy w oparciu o przeprowadzone dowody możliwe jest jedynie uznanie, iż P. W.

(1)dopuścił się czynu kwalifikowanego z art. 296 § la k.k. w zb. z art. 296 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 4 § l k.k., - na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, że odpowiedzialność S. N. może być ograniczona wyłącznie do okresu, w jakim pełnił funkcję Prezesa Zarządu Chłodni (...) Sp. z o.o. i (...) Sp. z o.o., czego konsekwencją było wyeliminowanie przez Sąd I instancji z opisu czynu przypisanego temu oskarżonemu w pkt 8 części rozstrzygającej wyroku, działania na szkodę Chłodni (...) Sp. z o.o. w okresie od 1 lutego 2010 r. do 24 marca 2011 r., podczas gdy ustalenia w sprawie prowadzą do wniosku, że w tym okresie, mimo iż formalnie nie był członkiem zarządu podejmował on działania - wspólnie z Prezesem Zarządu Chłodni (...) Sp. z o.o. E. P.

(1)- dokonując rozporządzeń środkami zgromadzonymi na koncie spółki, obejmując swoim zamiarem pomoc do działania na jej szkodę, - na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na mylnym ustaleniu, iż G. K.

(1)realizując czyn zabroniony opisany pkt 2 części rozstrzygającej wyroku nie wyczerpał znamiona przestępstwa polegającego na poleceniu oskarżonym reprezentującym spółkę (...), udzielenia pomocnictwa do popełnienia czynu kwalifikowanego z art. 296 § 1,2,3 kk tj. E. P.

(1)w związku z podpisaniem umowy o zarządzanie z dnia 15 grudnia 2009 r., oraz poleceniu udzielenia pomocnictwa do popełnienia czynu kwalifikowanego z art. 271 § 1 i 3 kk S. N. oraz M. K.

(1)w związku z wystawianiem poświadczających nieprawdziwe okoliczności faktur, - na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. obrazę przepisu postępowania karnego, tj. art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k. mającą wpływ na treść orzeczenia, polegającą na zastosowaniu w odniesieniu do czynu opisanego punktem 2 części rozstrzygającej wyroku, kwalifikacji prawnej, która nie wyczerpuje w pełni znamion opisanego w tym punkcie przestępstwa popełnionego przez G. K.

(1), tj. mimo uznania , iż polecił on E. P.

(1)- działającej w imieniu (...) sp. z o.o. podpisanie umowy pożyczki z datą 16 grudnia 2009 r., czym udzieliła pomocnictwa do popełnienia przestępstwa z art. 296 § 1,2,3 k.k. nie zastosowano odzwierciedlającej tego zachowania kwalifikacji prawnej z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 18 § 3 k.k. w zb. z art. 296 § 1,2,3 k.k. pozostającej w zbiegu kumulatywnym z przepisami prawa przywołanymi, w tej części orzeczenia. 2. W odniesieniu do czynów opisanych punktach 1, 2, 11 części rozstrzygającej wyroku w zakresie orzeczenia o karze: - na podstawie art. 438 § 4 k.p.k. rażącą niewspółmierność kar pozbawienia wolności orzeczonych wobec : - G. K.

(1)za czyny opisane w punkcie 1 i 2 części rozstrzygającej wyroku, - E. P.

(1)za czyn opisany w punkcie 11 części rozstrzygającej wyroku, w stosunku do wysokiego stopnia społecznej szkodliwości tych przestępstw i zawinienia, wyrażających się wysoką wyrządzoną szkodą, działaniem ukierunkowanym na osiągnięcie korzyści majątkowej, współdziałaniem w popełnianiu przestępstw, działaniem z zamiarem bezpośrednim, które to okoliczności nienależycie uwzględnione doprowadziły do orzeczenia kar jednostkowych nieodpowiadających dyrektywie sprawiedliwościowej, które nie spełnią swojego celu w zakresie prewencji szczególnej ani ogólnej, co miało wpływ na wysokość kar łącznych pozbawienia wolności, - na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec G. K.

(1)kary łącznej pozbawienia wolności w stosunku do wysokiego stopnia społecznej szkodliwości zarzuconych mu czynów, ich struktury przedmiotowej, naruszenia przepisów nie tylko prawa karanego, ale również przepisów będących źródłem obowiązku działania na korzyść spółki prawa handlowego, relacji czasowych, a także wskutek warunkowego zawieszenia wykonania kary łącznej pozbawienia wolności, która to instytucja została zastosowana wbrew dyrektywom w zakresie prewencji indywidualnej i ogólnej, - na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, polegający na ustaleniu, iż co do G. K.

(1)istnieje pozytywna prognoza w rozumieniu przepisu art. 69 k.k. w zw. z art. 4 § l k.k. uzasadniająca warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności, podczas gdy jego postawa związana z realizacją zarzucanych mu czynów, karalność za przestępstwa nakierowane na osiągnięcie korzyści majątkowych, brak refleksji i skruchy wobec faktu postawienia go w stan oskarżenia, prowadzą do przeciwnego stanowiska i uznania, iż warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności wobec G. K.

(1)nie osiągnie celów kary w zakresie prewencji indywidualnej i ogólnej.” W oparciu o powyższe zarzuty, prokurator wniósł o: „1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: - uznanie G. K.

(1)winnym popełnienia czynu w kształcie opisanym w punkcie II części wstępnej wyroku obejmującym zachowania polegające na poleceniu udzielenia pomocnictwa do czynów z art. 296 § 1,2,3 k.k., art. 271 § 1 i 3 k.k. oraz - uchylenie orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności, orzeczenia o karze łącznej pozbawienia wolności i orzeczenie wobec G. K.

(1), - w odniesieniu do czynu opisanego punktem 1 części rozstrzygającej wyroku w miejsce wymierzonej kary pozbawienia wolności w wysokości jednego roku , kary pozbawienia wolności w wysokości trzech lat, - w odniesieniu do czynu opisanego w punkcie 2 części rozstrzygającej wyroku w miejsce wymierzonej kary pozbawienia wolności w wysokości jednego roku i trzech miesięcy, kary pozbawienia wolności w wysokości dwóch lat, - orzeczenie kary łącznej pozbawienia wolności w wysokości czterech lat, a w przypadku nieuwzględnienia zarzutu rażącej niewspółmierności kar jednostkowych orzeczonych za czyny opisane w punkcie 1 i 2 części rozstrzygającej wyroku, podwyższenie kary łącznej pozbawienia wolności do trzech lat i pięciu miesięcy. 2. zmianę zaskarżonego wyroku wobec E. P.

(1), poprzez uchylenie orzeczenia o karze łącznej pozbawienia wolności i orzeczenie w miejsce wymierzonej w pkt 11 części rozstrzygającej wyroku kary pozbawienia wolności w wysokości jednego roku, kary pozbawienia wolności w wysokości dwóch lat, - w miejsce orzeczonej w punkcie 14 kary łącznej pozbawienia wolności w wysokości 1 roku i 3 miesięcy, wymierzenie kary łącznej pozbawienia wolności w wysokości dwóch lat z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby pięciu lat. 3. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie S. N. winnym popełnienia czynu w kształcie opisanym w punkcie VIII części wstępnej wyroku, 4. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie P. W.

(1)winnym popełnienia czynu w kształcie opisanym w punkcie XV części wstępnej wyroku, utrzymanie wyroku w pozostałym zakresie w mocy.” Własne stanowisko procesowe w sprawie, zatytułowane „apelacja” przedstawił także G. K.

(1). Oskarżony generalnie wskazał w nim, że doszło do obrazy przepisów postępowania (art. 7 k.p.k.), która skutkowała błędnymi ustaleniami faktycznymi, gdyż materiał dowodowy nie uzasadniał przypisania mu przestępstw. W konkluzji G. K.

(1)wniósł o uniewinnienie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W określonym układzie procesowym jaki powstał w przedmiotowej sprawie - z uwagi na śmierć oskarżonego S. N. - prowadzenie postępowania karnego wobec ww., w ramach toczącego się postępowania odwoławczego, należało uznać za niedopuszczalne. Stąd też jego sprawa została wyłączona do odrębnego postępowania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacje wniesione przez obrońców oskarżonych G. K.

(1)i M. K.

(1), P. W.

(1)oraz E. P.

(1), okazały się zasadne zwłaszcza w takim zakresie, w jakim przedstawiona w nich argumentacja wskazywała na konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zapadła decyzja kasatoryjna była też częściowo wynikiem poglądów apelacji wywiedzionej przez prokuratora, stąd odniesienie się do pozostałych zarzutów tej ostatniej skargi odwoławczej, związanych z orzeczeniem o karze, byłoby obecnie przedwczesne (art. 436 k.p.k.). Sąd Apelacyjny uznał, że oceniany wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie, pomimo – co należy podkreślić – niewątpliwie znacznego nakładu pracy włożonej w rozpoznanie tej zawiłej podmiotowo i przedmiotowo sprawy karnej, jest (co do zasady) - w odniesieniu do większości zapadłych w nim decyzji, związanych z przesądzeniem odpowiedzialności karnej oskarżonych G. K.

(1), M. K.

(1), P. W.

(1)oraz E. P.

(1), za zarzucane im generalnie przestępstwa z art. 296 § 1 i 3 k.k. – rozstrzygnięciem zdecydowanie przedwczesnym. Bardzo bogaty i obszerny materiał dowodowy niniejszej sprawy powoduje, że rozważany stan faktyczny, który niewątpliwie jest skomplikowany w sferze oceny prawnej i prawno - gospodarczej ustalonych faktów, wymaga ponownego należytego i wnikliwego przeanalizowania, w tym zwłaszcza tematu powstania ewentualnej szkody w mieniu Chłodni (...) Sp. z o.o. w S., wraz z zagadnieniem związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy konkretnymi zachowaniami oskarżonych a szkodą, stąd wymaga uzyskania kompleksowej, pełnej i wyczerpującej opinii (uzupełniającej) biegłego, posiadającego szeroką wiedzę specjalistyczną nie tylko w zakresie finansowo – rachunkowym ale i w przedmiocie analizy procesów gospodarczych i zarządzania. Przed szczegółowym omówieniem podjętych przez sąd ad quem rozstrzygnięć kasatoryjnych, w pierwszej kolejności - dla uporządkowania wywodów - konieczne jest jednak odniesienie się do środków zaskarżenia obrońców oskarżonych G. K.

(1)i E. P.

(1), generalnie kwestionujących merytoryczną zasadność przypisania ww. oskarżonym czynów z art. 585 § 1 k.s.h. ( vide punkty 4 i 13 zaskarżonego wyroku). W przekonaniu sądu odwoławczego w tym ostatnim zakresie dotychczas zebrany materiał dowodowy okazał się kompletny i wystarczający do wydania ostatecznego merytorycznego orzeczenia, zaś sami skarżący nie wskazywali na jakąkolwiek potrzebę jego uzupełnienia. Przechodząc w powyższej kwestii do apelacji obrońcy oskarżonego G. K.

(1), przede wszystkim należy podkreślić, że została ona niewłaściwie skonstruowana. Mianowicie jej autor, nie bacząc na samoistność podniesionego zarzutu (nr 5) obrazy prawa materialnego (art. 438 pkt 1 k.p.k.) i jakby nie ufając jego skuteczności (w zakresie wykładni art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 585 §1 k.s.h.), artykułował nadto zarzuty określone w art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k., tj. obrazy przepisów postępowania oraz błędu w ustaleniach faktycznych. Tymczasem z punktu widzenia kontroli odwoławczej istotne jest rozróżnianie pierwotnych źródeł uchybienia i jego następstw. Wypada zatem po raz kolejny przypomnieć, że obraza prawa materialnego ma miejsce tylko wtedy, gdy stan faktyczny został w orzeczeniu ustalony prawidłowo, a nie zastosowano do niego właściwego przepisu prawa materialnego (zob. np. postanowienia SN: z 09.01.2002 r., V KKN 319/99, LEX nr 53010; z 20.11.2008 r., V KK 158/08, OSNwSK 2008/1/2340; z 02.12.2008 r., III KK 230/08, LEX nr 491425; z 26.10.2016 r., II KK 272/16, LEX nr 2139245; z 08.05.2015 r., III KK 333/14, LEX nr 1713025). Z obrazą prawa karnego materialnego mamy do czynienia w szczególności wówczas, gdy dokonano jego błędnej wykładni, co finalnie doprowadziło do uznania, że doszło do wyczerpania znamion innego czynu zabronionego niż tego, którego znamiona w istocie zostały wyczerpane. Natomiast nie ma obrazy prawa materialnego, gdy wadliwość orzeczenia w tym zakresie jest wynikiem błędnych ustaleń przyjętych za jego podstawę (por. np. wyroki SN: z 23.07. 1974 r., V KR 212/74, OSNKW 1974/12/223; z 02.08.1978 r., I KR 155/78, OSNPG 1979/3/52). W takich wypadkach podstawą odwoławczą powinien być zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku (a nie obrazy prawa materialnego), albo obrazy prawa procesowego, jeżeli wadliwość orzeczenia jest wynikiem błędnych ocen sądu (zob. postanowienia SN: z 09.01.2002 r., V KKN 319/99, LEX nr 53010; z 06.02.2007 r., III KK 407/06, LEX nr 467593; z 15.02.2007 r., IV KK 234/06, LEX nr 445859). Słusznie w związku z tym wskazuje się, że podnoszenie zarzutu obrazy prawa materialnego, w związku z kwestionowaniem poczynionych ustaleń faktycznych, jak to czyni obrońca oskarżonego G. K.

(1), jest - co do zasady - zabiegiem niezrozumiałym i niewłaściwym (zob. np. postanowienia SN: z 29.03.2007 r., IV KK 32/07, LEX nr 475359; z 20.11.2008 r., V KK 158/08, OSNwSK 2008/2340; z 03.10.2011 r., V KK 96/11, LEX nr 1044083). Nie oznacza to jednak, że takie zdublowanie zarzutów apelacji w ogóle jest niedopuszczalne. W takim bowiem układzie procesowym, zawarty w omawianej skardze odwoławczej zarzut obrazy prawa materialnego (art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 585 § 1 k.s.h.), ma charakter zarzutu alternatywnego (jest to wtórne uchybienie, albowiem pierwotne dotyczy błędnej oceny dowodów, stanowiących podstawę kwestionowanych ustaleń faktycznych), stąd będzie on stanowił przedmiot oceny sądu ad quem dopiero wówczas, gdy zostaną zaaprobowane ustalenia faktyczne w zakresie rozstrzygnięcia zapadłego w punkcie 4 zaskarżonego wyroku (zob. postanowienie SN z 19.10.2016 r., V KK 239/16, LEX nr 2148667). Oczekiwanego przez skarżącego obrońcę G. K.

(1)(a odnoszącego się do powyższego zakresu) skutku, nie mogło przynieść postawienie zarzutu obrazy przepisu art. 399 § 1 k.p.k. (zarzut nr 4). Rzeczywiście prokurator zarzucił ww. oskarżonemu czyn z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 296 §1a k.k. w zb. z art. 296 §1 i 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 §1 k.k. (opisany w punkcie V komparycji wyroku), zaś E. P.

(1)czyn z art. 296 §1a k.k. w zb. z art. 296 §1 i 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 §1 k.k. (opisany w punkcie XII komparycji wyroku). Sąd Okręgowy przypisał natomiast oskarżonemu G. K.

(1)(w punkcie 4 części dyspozytywnej wyroku) - przestępstwo z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 585 k.s.h. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., zaś oskarżonej E. P.

(1)(w punkcie 13 części dyspozytywnej wyroku) – przestępstwo z art. 585 k.s.h. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. Przepis art. 399 § 1 k.p.k. stanowi, że jeżeli w toku rozprawy okaże się, że nie wychodząc poza granice oskarżenia można czyn zakwalifikować według innego przepisu prawnego, sąd uprzedza o tym obecne na rozprawie strony. Należy przez to rozumieć obowiązek uprzedzenia stron o każdej zmianie kwalifikacji prawnej. Porównanie bowiem treści art. 399 § 1 k.p.k. i choćby art. 346 k.p.k. z 1969 r. wskazuje bowiem, że o ile w poprzednim stanie prawnym uprzedzenie o zmianie kwalifikacji następowało wtedy, gdy miało to dla stron znaczenie, a zwłaszcza w celu obrony oskarżonego, o tyle obecnie następuje zawsze, gdy pojawi się taka możliwość. Słowem, chodzi tu więc o każdy przypadek zmiany kwalifikacji prawnej czynu w stosunku do przedstawionej w akcie oskarżenia. Naruszenie komentowanego § 1 i wydanie wyroku bez uprzedzenia stron o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej stanowi obrazę prawa procesowego. Rację ma zatem skarżący, że skoro w sprawie przedmiotowej zaniechano takiego uprzedzenia, to doszło w ten sposób do obrazy przepisu art. 399 § 1 k.p.k. Rzecz jednak w tym, że skuteczne postawienie takiego zarzutu procesowego wymaga jednocześnie wykazania, że uchybienie to mogło mieć wpływ na treść orzeczenia ( arg. ex art. 438 pkt 2 k.p.k.). Nie w każdej bowiem sytuacji naruszenie powyższego przepisu może mieć wpływ na treść wyroku. Generalnie przyjmuje się, iż powyższe uchybienie powinno być zawsze rozważane w realiach danej sprawy karnej i jedynie in concreto można uznać, iż w danej sytuacji nie wywiązanie się sądu I instancji z tego obowiązku mogło mieć wpływ na treść orzeczenia (lub że mogło mieć wpływ istotny) albo też, że jednak wpływu takiego mieć nie mogło ( vide D. Świecki [red.]: Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2019; L. K. Paprzycki [red.]: Komentarz aktualizowany do art. 1-424 Kodeksu postępowania karnego, LEX/el. 2015; postanowienia SN: z 07.02.2002 r., V KKN 185/99, OSNKW 2002/5-6/45; z 19.03.2003 r., V KK 172/02, LEX nr 77449; z 10.02.2004 r., III KK 292/03, LEX nr 84463; z 18.12.2008 r., II KK 157/08, OSNwSK 2008/1/2669; z 15.02.2017 r., V KK 314/16; wyrok SA w Katowicach z 4.10.2017 r., II AKa 245/17, LEX nr 2441582; LEX nr 2241415; wyrok SA w Krakowie z 04.11.2016 r., II AKa 175/16, LEX nr 2287992). Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, stwierdzić należy, iż autor omawianej apelacji w rzeczywistości nie wykazał, iż naruszenie przez Sąd Okręgowy przepisu art. 399 § 1 k.p.k. (brak uprzedzenia stron o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego G. K.

(1)w punkcie V komparycji wyroku), mogło mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia, skoro ww. oskarżony, we wszystkich stadiach postępowania, w ogóle negował swoje sprawstwo i zaistnienie takich zdarzeń faktycznych. W uzasadnieniu apelacji obrońca nietrafnie podnosi, iż art. 585 k.s.h. nie został zastąpiony art. 296 § 1a k.k., z uwagi na odmienny zakres kryminalizacji tych przepisów, zaś w konsekwencji błędnie wywodzi, iż oskarżony w zakresie, w jakim zgodnie z postawionymi mu zarzutami miał narazić spółkę na niebezpieczeństwo znacznej szkody majątkowej, nie mógłby odpowiadać na podstawie art. 585 § 1 k.s.h., gdyż jego zachowanie nie wypełniałoby znamion przestępstwa z tego przepisu. Tymczasem w doktrynie przedmiotu trafnie wskazuje się, że porównanie zakresów kryminalizacji przepisów art. 296 § 1a k.k. i art. 585 k.s.h. prowadzi do ogólnego wniosku, odnośnie nieuprawnionego działania na szkodę spółki handlowej, sprowadzającego się do doprowadzenia przez określone w art. 585 k.s.h. podmioty do konkretnego (realnego) zagrożenia wystąpienia po jej stronie znacznej szkody majątkowej, że zakresy te pokrywają się. Warto w szczególności zauważyć, że na płaszczyźnie przedmiotowej, czyn z art. 585 k.s.h. odnosił się do szczególnego przypadku czynu z art. 296 § 1a k.k. (zob. S. Sołtysiński, A. Szajkowski, A. Szumański: Kodeks spółek handlowych. Komentarz. T. 4, Warszawa 2012). Słowem, w miejsce art.585 k.s.h. pojawił się przepis art.296 § 1a k.k., kryminalizujący znamienne skutkiem przestępstwo nadużycia zaufania narażającego na bezpośrednie niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody majątkowej. Inaczej rzecz ujmując, art. 585 k.s.h. był zatem normatywnym poprzednikiem typu czynu zabronionego opisanego w art. 296 § 1a k.k. (zob. P. Kardas [w:] A. Zoll [red.]: Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278-363 k.k., LEX 2016; M. Rodzynkiewicz, Kodeks spółek handlowych. Komentarz, LEX; postanowienie SA we Wrocławiu z 12.10.2012 r., II AKz 383/12, OSAW 2014/1/308). Mając na uwadze powyższe, nie sposób podzielić argumentacji obrońcy, iż oskarżony G. K.

(1)w zakresie, w jakim (zgodnie z postawionymi mu zarzutami) miał narazić spółkę na niebezpieczeństwo znacznej szkody majątkowej, nie może odpowiadać na podstawie art. 585 § 1 k.s.h. Nie ma racji skarżący wywodząc, iż nie jest możliwe stwierdzenie, że na gruncie obowiązującego w czasie popełnienia czynu stanu prawnego narażenie na niebezpieczeństwo znacznej szkody majątkowej stanowiło czyn zabroniony. Zachowanie G. K.

(1), jak trafnie ustalił to Sąd Okręgowy w pisemnych motywach swego wyroku, wypełniało zatem znamiona przestępstwa z art. 18 § 1 k.k. w art. 585 k.s.h. w zw. z art. 12 k.k. (w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2011 r.) w zw. z art. 4 § 1 k.k. Zauważyć zatem należy, że dokonano prawidłowej subsumpcji – kwalifikacji prawnej danego stanu faktycznego (zachowania oskarżonego), stosując przepis względniejszy (str. 101-102 uzasadnienia SO). Kolejny zarzut procesowy - obrazy przepisu art. 7 k.p.k., jaki podniesiony został tak w apelacji obrońcy oskarżonego G. K.

(1), jak i skardze odwoławczej obrońcy E. P.

(1)(w tym samym zakresie - czynów przypisanych w punktach 4 i 13 wyroku SO), de facto w ogóle nie został rozwinięty w uzasadnieniach tychże apelacji. Tymczasem, zgodnie z treścią art. 427 § 2 k.p.k., na podmiocie kwalifikowanym, jakim jest obrońca, spoczywa obowiązek wskazania dodatkowych elementów środka odwoławczego w postaci zarzutów, ale też uzasadnienia środka odwoławczego. Jak wynika z utrwalonych poglądów doktryny, wynikającego z § 2 wymagania w zakresie przedłożenia uzasadnienia środka odwoławczego, nie należy rozumieć w sensie czysto formalnym. Nie jest zatem spełnieniem wymagań ustawowych samo tylko wyodrębnienie uzasadnienia środka odwoławczego w odrębną jednostkę redakcyjną pisma procesowego. Rzecz bowiem w tym, by autor środka odwoławczego uzasadnił podniesione w nim zarzuty oraz zgłoszone wnioski odwoławcze. Warunkiem przyjęcia i merytorycznego rozpoznania środka odwoławczego, złożonego przez podmiot kwalifikowany, jest zatem wskazanie zarzutów stawianych rozstrzygnięciu i uzasadnienie ich oraz wniosków odwoławczych. Ten minimalny warunek nie wystarcza jednak do uznania, że zarzucane uchybienia wystąpiły. W uzasadnieniu skargi uchybienia te muszą być wykazane. Nie ma innej drogi do ich stwierdzenia przez sąd odwoławczy (chyba, że wystąpią przyczyny wzruszenia rozstrzygnięcia brane pod uwagę z urzędu). Z powyższego wynika, że inne przesłanki decydują o przyjęciu i rozpoznaniu środka odwoławczego, inne zaś o jego uwzględnieniu (por. P. Hofmański [red.]: Kodeks postępowania karnego. Komentarz do art. 297-467. Tom II. W-wa 2011, Legalis). W kontekście powyższego należy stwierdzić, iż obrońcy G. K.

(1)i E. P.

(1), pomimo wyodrębniania jednostki redakcyjnej pisma procesowego „apelacja”, opatrzonej nagłówkiem „uzasadnienie", rzeczowo nie uargumentowali, dlaczego - zdaniem skarżących - Sąd Okręgowy, przypisując ww. oskarżonym określone w zaskarżonym wyroku przestępstwa z art. 585 § 1 k.s.h. w zw. z art. 12 k.k., naruszył w ten sposób przepis art. 7 k.p.k. Generalnie bowiem do wysunięcia zarzutu naruszenia dyrektywy art.7 k.p.k. dalece niewystarczające jest to, że przyjęte przez sąd I instancji założenia dowodowe nie odpowiadają preferencjom skarżących, którzy zebrany w sprawie materiał dowodowy potraktowali w sposób nadzwyczaj wybiórczy i dowolny, przytaczając oraz powołując się na te tylko fragmenty, jakie w ich mniemaniu miałyby wspierać zarzuty wniesionych apelacji. W tym miejscu - jedynie dla porządku - po raz kolejny trzeba przypomnieć, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k., jeżeli tylko: 1) jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy; 2) stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego; 3) jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto motywy te zostały rzeczowo i logicznie przedstawione w uzasadnieniu wyroku (por. np. wyroki SN: z 09.11.1990 r., WRN 149/90, OSNKW 1991, z. 7-9, poz. 41; z 04.07.1995 r., II KRN 72/95, Prok. i Pr. 1995/11-12/6; z 03.09. 1998 r., V KKN 104/98, Prok. i Pr. 1999/2/6; z 23.07.2003 r., V KK 375/02, Prok. i Pr. 2004/1/6; postanowienia SN: z 01.09.2010 r., IV KK 78/10, OSNwSK 2010/1/1653; z 18.12.2012 r., III KK 298/12, LEX nr 1232292; z 28.04.2015 r., II KK 89/15, LEX nr 1682543). Tymczasem autorzy omawianych skarg odwoławczych, nie wykazali, aby którykolwiek z powyższych warunków nie został w powyższym zakresie ( vide pkt 4 i 13 wyroku SO) dotrzymany. Z kolei okoliczność, że w przedmiotowej sprawie oceniono poszczególne dowody, w aspekcie ich wiarygodności, nie w taki sposób, jak życzyliby sobie tego obrońcy oskarżonych wcale jeszcze nie oznacza, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguł wyrażonych w art. 7 k.p.k. Naturalnie odmienna ocena dowodów - korzystna dla oskarżonych - jest prawem ich obrońców, jednakże nie wynika z niej samo przez się, by taka analiza dokonana w niniejszej sprawie charakteryzowała się dowolnością. W konsekwencji zarzut obrazy przepisu art. 7 k.p.k. nie mógł w realiach niniejszej sprawy się ostać, a tym bardziej, co postulowali skarżący obrońcy, skutkować zmianą zaskarżonego wyroku i uniewinnieniem oskarżonych G. K.

(1)i E. P.

(1)od popełnienia tychże czynów (opisanych w punktach V i XII komparycji wyroku). Generalnie nietrafny był też zarzut obrońcy G. K.

(1)artykułujący obrazę przepisów postępowania - art. 196 § 1 k.p.k., co miało polegać na przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego A. P., który miał podlegać wyłączeniu z uwagi na przesłuchanie go w niniejszej sprawie w charakterze świadka (zarzut nr 3). Wprawdzie rzeczywiście literalne brzmienie nagłówka protokołu przesłuchania biegłego A. P. zdaje się sugerować, że został przesłuchany w dniu 24.10.2014 r. w charakterze świadka, jednakże już treści tegoż dokumentu procesowego jasno i jednoznacznie wskazuje (k.7190-7191), iż A. P. został powołany w przedmiotowej sprawie w charakterze biegłego i w tym też zakresie został przesłuchany. A. P. podtrzymał przecież treść opinii złożonej w niniejszej sprawie, powołując się m.in. na swoje przyrzeczenie złożone przy ustanowieniu go biegłym sądowym. Warto zauważyć, że w przedmiocie wniosku obrońcy o wyłączenie tegoż biegłego wypowiedział się już wcześniej Sąd Okręgowy (zob. postanowienie wydane na rozprawie w dniu 18.04.2016 r.), trafnie wywodząc, iż w toku tej czynności A. P. został przesłuchany w charakterze biegłego. Zgodnie bowiem z unormowaniem przewidzianym w art. 118 § 1 k.p.k., znaczenie czynności procesowej ocenia się według treści złożonego oświadczenia. Tymczasem nie ulega wątpliwości, że treść tegoż protokołu (k.7190-7191) była związana z opinią wydaną przez tegoż biegłego i okolicznościami, które mogły mieć wpływ na ocenę jego pracy jako biegłego. Jednocześnie Sąd Okręgowy trafnie uznał, iż fakt wykorzystania przez A. P. wiedzy, pozyskanej w czasie sporządzania opinii, w innej swojej działalności, nie osłabia ani zaufania do wiedzy biegłego, ani też - do jego bezstronności. Dodatkowo słusznie też zauważył, że okoliczności podnoszone przez obrońcę, a związane z M. G. - pracownikiem spółki Chłodnia (...) Sp. z o.o. „w celu pozyskania jej do pracy” na rzecz innej firmy, nie związanej z przedmiotowym postępowaniem, także nie świadczą o braku bezstronności biegłego. Warto zauważyć, że w procedurze karnej znaczenie czynności procesowej interpretowane winno być na podstawie jej treści, nie zaś nazwy. Ocenić zatem zawsze trzeba, czy w przypadku biegłego, doszło do połączenia występowania w różnych rolach procesowych, co byłoby w świetle art. 196 § 1 k.p.k. niedopuszczalne. Stąd ocena ta powinna dotyczyć tego, czy biegły wypowiadał się wyłącznie w kwestiach związanych ze sporządzonymi przez niego opiniami, czy też jego przesłuchanie dotyczyło okoliczności, w jakich doszło do zapoznania się przez niego z materiałem, który następnie był przedmiotem sporządzonych przez niego opinii, a więc stanowiło ustne uzupełnienie treści opinii w odpowiedzi na pytania sądu i stron, czy też, że biegły był świadkiem zdarzeń, których dotyczyły postawione w sprawie zarzuty lub relacjonował treści składanych przez świadków zeznań, przy której to czynności był obecny. Tylko dokonanie takiej analizy może pozwolić na ustalenie, czy w sprawie doszło do zaistnienia sytuacji opisanej w art. 196 § 1 k.p.k. (zob. wyrok SN z 23.01.2013 r., III KK 180/12, LEX nr 1277736). W konsekwencji zarzut obrazy art. 196 § 1 k.p.k., podniesiony przez obrońcę G. K.

(1)uznać należało za zupełnie chybiony. Nietrafny był także podniesiony przez obrońców G. K.

(1)i E. P.

(1)zarzut naruszenia art. 5 § 2 k.p.k., który miał polegać na nierozstrzygnięciu nieusuwalnych (w kontekście opinii biegłego G. G.), wątpliwości dotyczących umów dzierżawy zawartych z Chłodnią (...) Sp. z o.o. na korzyść ww. oskarżonych. Obrońca G. K.

(1)wywodzi m.in., iż wyliczenie wysokości szkody, na którą mieli oni narazić Chłodnię (...) Sp. z o.o. w związku z umowami dzierżawy, zostało dokonane przez biegłego w oparciu o historyczne wyniki Chłodni (...) Sp. z o.o., a nadto biegły miał także nie wykonać projekcji możliwych do uzyskania dochodów, dzięki planowanym modernizacjom przez Chłodnię (...) Sp. z o.o. i tym samym znacząco zaniżył możliwe do uzyskania przez Chłodnię (...) Sp. z o.o. dochody z czynszu dzierżawnego, którego wysokość została umownie określona jako wskazany procent od dochodów Chłodni (...) Sp. z o.o. Odnosząc się do tych kwestii zauważyć należy, iż obrońca G. K.

(1)nie wykazał w ogóle możliwości wpływu podnoszonych uchybień na treść zaskarżonego wyroku ( arg. ex art. 438 pkt 2 k.p.k.). Wypada bowiem zauważyć rzecz oczywistą, że do wypełnienia znamion przestępstwa z art. 585 § 1 k.s.h. konieczne jest jedynie sprowadzenie niebezpieczeństwa powstania szkody, rozumianej jako pogorszenie majątkowych lub niemajątkowych interesów spółki, natomiast do bytu tego przestępstwa (podobnie jak czynu z art. 300 § 1 k.h., tj. normatywnego odpowiednika art. 585 § 1 k.s.h.), nie jest niezbędne wyrządzenie szkody (zob. wyroki SN: z 04.04.2000 r., V KKN 20/00, LEX nr 50959; z 26.10.2000 r., V KKN 226/98, LEX nr 50966; wyrok SA w Krakowie z 20.04.2000 r., II AKa 32/00, LEX nr 41738; wyrok SA w Szczecinie z 15.04.2010 r., II AKa 43/10, LEX nr 842885). Dyspozycja tego przepisu „działa na szkodę” oznacza zatem, że odpowiedzialność na podstawie przepisu art. 585 k.s.h. powstaje bez względu na to, czy szkoda jest rzeczywista. Wystarczy samo zaistnienie niebezpieczeństwa powstania takiej szkody (zob. J. Strzępka [red.]: Kodeks spółek handlowych. Komentarz. Warszawa 2009, Legalis). W doktrynie prawa spółek handlowych podkreśla się, iż pod rządami art. 585 § 1 k.s.h., w przypadku działania na szkodę spółki, grożąca temu podmiotowi szkoda nie podlegała żadnej kwantyfikacji, w przeciwieństwie do przestępstwa z art. 296 k.k., w wypadku którego należąca do jego znamion wyrządzona szkoda była precyzyjnie kwantyfikowana znamieniem liczebnikowym (zob. R. Potrzeszcz [red.], T. Siemiątkowski [red.]: Kodeks spółek handlowych. Komentarz. Tytuł IV. Łączenie, podział i przekształcanie spółek. Tytuł V. Przepisy karne. Tytuł VI. Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i przepisy końcowe, LexisNexis 2011). Na marginesie nie sposób też pominąć, że autor apelacji rzeczowo nie wykazał też, aby miało dojść do podnoszonego błędnego wyliczenia przez biegłego wysokości potencjalnej szkody (określonej przez biegłego G. G. na kwotę 17.219.276 zł), nie mówiąc już o braku wpływu na wydane orzeczenie, w zakresie przypisania przestępstwa z art. 585 § 1 k.s.h. Warto także zauważyć, odnosząc się do artykułowanej przez obrońcę oskarżonego G. K.

(1)„sprzeczności ustaleń faktycznych z treścią przeprowadzonych w sprawie dowodów” oraz „sprzeczności wniosków poczynionych przez sąd z dokonanymi ustaleniami faktycznymi na podstawie przeprowadzonych dowodów”, że nie jest niewątpliwie rolą strony ustalanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia merytorycznego, gdyż stanowi to wyłączną prerogatywę sądu orzekającego. Skarżący może natomiast podważać prawidłowość ustaleń co do faktów, jeśli wykaże, że popełniono błąd przy ich rekonstrukcji w oparciu o przeprowadzone dowody. Nie powinno to jednak polegać jedynie na prezentowaniu poglądu, że te same dowody pozwalałyby na przyjęcie odmiennej wersji zdarzeń, lecz na wykazaniu, iż przy ustalaniu faktów sąd posłużył się rozumowaniem logicznie nieprawidłowym, bądź sprzecznym ze wskazaniami doświadczenia życiowego (zob. np. postanowienie SN z 09.04.2008 r., V KK 301/07, LEX nr 398555). Tymczasem obrońca tych ostatnich okoliczności ewidentnie nie wykazał, natomiast odwoływał się w swej argumentacji jedynie do uogólnień typu „(…) jak wynika z przeprowadzonych dowodów, w tym wyjaśnień oskarżonych pominiętych przez Sąd I instancji w analizie materiału dowo