(1)karę łączną 2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności; XL. na podstawie art. 85 § 1 k.k.

(2)karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; XLIV. na podstawie art. 85 § 1 k.k.

(1)karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; XLVI. na podstawie art. 85 § 1 k.k.

(2)i A. R. na okresy prób lat 3 (trzech); XLVIII. na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. zobowiązał oskarżonych B. P.

(2)i A. R. do informowania Sądu o przebiegu okresu próby; XLIX. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonym na poczet orzeczonych kar łącznych pozbawienia wolności okresy ich zatrzymań i tymczasowych aresztowań: a/B. W. od dnia 6 lipca 2017 roku do dnia 6 listopada 2018 roku, b/J. K. od dnia 27 czerwca 2017 roku do dnia 6 listopada 2018 roku, c/J. L. od dnia 27 czerwca 2017 roku do dnia 6 listopada 2018 roku, d/P. G. okres od 31 marca 2015 do 1 kwietnia 2015 roku, od 3 kwietnia 2015 roku do 4 kwietnia 2015 roku, dzień 18 kwietnia 2016 roku, dzień 13 października 2016 roku, i od 6 lipca 2017 roku do dnia 2 lipca 2018 roku, e/P. M. dzień 10 marca 2017 roku oraz od dnia 27 czerwca 2017 roku do dnia 24 października 2017 roku, f/Ł. B.

(1)od dnia 27 czerwca 2017 roku – do dnia 30 maja 2018 roku; g/P. K. od dnia 21 września 2016 roku do dnia 22 września 2016 roku i od dnia 18 kwietnia 2017 roku do dnia 19 kwietnia 2017 roku oraz od dnia 3 czerwca 2017 roku do 4 czerwca 2017 roku i od dnia 3 października 2018 roku do dnia 6 listopada 2018 roku, h/Ł. C. dzień 5 kwietnia 2017 roku i okres od dnia 27 czerwca 2017 roku do dnia 19 czerwca 2018 roku, i/P. P. od dnia 1 lipca 2016 roku do dnia 3 lipca 2016 roku oraz w okresie od dnia 27 czerwca 2017 roku do 13 października 2017 roku, j/R. Z.

(1)dzień 6 września 2016 roku oraz okres od dnia 27 czerwca 2017 roku do dnia 27 października 2017 roku; k/A. R. okres od dnia 27 czerwca 2017 roku do dnia 28 czerwca 2017 roku; L. na podstawie art. 63 § 1 kk zaliczył oskarżonemu B. P.

(2)na poczet orzeczonej kary grzywny okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania w dniu 3 kwietnia 2015 roku oraz dzień 26 kwietnia 2016 roku oraz okres od dnia 27 czerwca 2017 roku do dnia 13 sierpnia 2017 roku, natomiast okres od dnia 13 sierpnia 2017 roku do dnia 24 października 2017 roku zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności; LI. na podstawie art. 44 § 1 i 2 k.k. orzekł przepadek przez zniszczenie dowodów rzeczowych zarejestrowanych w wykazie dowodów rzeczowych: -nr I/60/16/P/ (...) pod pozycją 1, 2, 3, 4, 5, 8, 9, -nr III/99/17/P/ (...) pod pozycją 37, 38, - nr IV/102.17/P/ (...) pod pozycją 40, 43-53, - nr V/103/17/P/ (...) pod pozycją 44,45, 46, - nr VIII/124/17/P/ (...) pod pozycją 86, 88, 89, 90, - nr IX/133/17/P/ (...) pod pozycją 91, 92, - nr XII/161/17/P/ (...) pod pozycją 113, 115, 116, 117, 118, 119, 120, -nr XVI/169/17/P/ (...) pod pozycją 148, 149, 150, 151, 152, - nr XVIII/176/17/P/ (...) pod pozycją 158, 159, 160, - nr XXI/190/17/P/ (...) pod pozycją 168, - nr XXII/203/17/P/ (...) pod pozycją 169, - nr XXVI/209/17/P/ (...) pod pozycją 175, - nr XXX/258/17/P/ (...) pod pozycją 184, 185, 186, 187, - nr XXXI/259/17/P/ (...) pod pozycją 188, 189, - nr XXXIII/260/17/P/ (...) pod pozycją 192, - nr XXXIV/265/17/ (...) pod pozycją 193, - nr XXXVI/281/17/P/ (...) pod pozycją 200, 201, 202, 203, 204, 205, 206, 207, 208, 209, LII. na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. zwrócił oskarżonemu B. P.

(2)dowód rzeczowy opisany w wykazie dowodów rzeczowych nr VIII/124/17/P/ (...) pod pozycją 87, oskarżonemu R. Z.

(1)dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr IX/133/17/P/ (...) pod pozycją 93 i 94, oskarżonemu M. O. dowód rzeczowy opisany w wykazie dowodów rzeczowych nr XII/161/17/P/ (...) pod pozycją 114, oskarżonemu P. K. dowód rzeczowy opisany w wykazie dowodów rzeczowych nr XXVI/209/17/P/ (...) pod pozycją 174, oskarżonemu A. R. dowodowy rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr XXXIV/265/17/P/ (...) pod pozycją 194, 195 i 196; LIII. zasądził od Skarbu Państwa: - na rzecz kancelarii adwokackiej adw. A. W.

(1)wynagrodzenie za nieopłaconą obronę z urzędu oskarżonego Ł. C. w kwocie 2878,20 zł. brutto, - na rzecz kancelarii adwokackiej adw. M. A. wynagrodzenie za nieopłaconą obronę z urzędu oskarżonego P. G. w kwocie 2878,20 zł. brutto, - na rzecz kancelarii adwokackiej adw. I. N. wynagrodzenie za nieopłaconą obronę z urzędu oskarżonego P. K. w kwocie 2878,20 zł. brutto, - na rzecz kancelarii adwokackiej adw. M. Z.

(1)wynagrodzenie za nieopłaconą obronę z urzędu oskarżonego B. W. w kwocie 2878,20 zł. brutto, LIV. zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w kwotach na nich przypadających w tym wymierzył im opłaty: - B. W. w kwocie 5400zł. - J. K. w kwocie 5400zł. - J. L. w kwocie 5400zł. - P. G. w kwocie 1400zł. - P. M. w kwocie 1400zł. - Ł. B.

(1)w kwocie 1400zł. - P. K. w kwocie 1300zł. - Ł. C. w kwocie 1300zł. - P. P. w kwocie 1400zł. - B. P.

(2)w kwocie 1180zł. - M. O. w kwocie 1300zł. - R. Z.

(1)w kwocie 1300zł. - A. R. w kwocie 180zł. Wymieniony wyrok zaskarżył apelacją oskarżyciel publiczny na niekorzyść B. W., J. K., J. L., P. G., P. M., Ł. B.

(1), P. K., Ł. C., P. P., B. P.

(2), M. O., R. Z.

(1)i A. R. w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucając: I. rażącą niewspółmierność wymierzonych B. W. kar jednostkowych za czyny opisane w punktach I i II części wstępnej wyroku oraz kary łącznej, na skutek niedostatecznego uwzględnienia wagi i charakteru popełnionych przez oskarżonego czynów, w tym stopnia ich społecznej szkodliwości, wysokiego stopnia winy, motywacji i sposobu zachowania się, właściwości i warunków osobistych oskarżonego, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowania po jego popełnieniu, co przy prawidłowej ocenie sprawia, że jednostkowe kary pozbawienia wolności i karę łączną uznać należy za rażąco łagodne, nie spełniające przypisanych im zadań w zakresie celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i sprzeczną ze społecznym poczuciem sprawiedliwości, przy jednoczesnym przypisaniu nadmiernej wagi okolicznościom łagodzącym; II. rażącą niewspółmierność wymierzonych J. K. kar jednostkowych za czyny opisane w punktach III, IV i V części wstępnej wyroku oraz kary łącznej, na skutek niedostatecznego uwzględnienia wagi i charakteru popełnionych przez oskarżonego czynów, w tym stopnia ich społecznej szkodliwości, wysokiego stopnia winy, motywacji i sposobu zachowania się, właściwości i warunków osobistych oskarżonego, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowania po jego popełnieniu, co przy prawidłowej ocenie sprawia, że jednostkowe kary pozbawienia wolności i karę łączną uznać należy za rażąco łagodne, nie spełniające przypisanych im zadań w zakresie celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i sprzeczną ze społecznym poczuciem sprawiedliwości, przy jednoczesnym przypisaniu nadmiernej wagi okolicznościom łagodzącym; III. rażącą niewspółmierność wymierzonych J. L. kar jednostkowych za czyny opisane w punktach VI i VII części wstępnej wyroku oraz kary łącznej, na skutek niedostatecznego uwzględnienia wagi i charakteru popełnionych przez oskarżonego czynów, w tym stopnia ich społecznej szkodliwości, wysokiego stopnia winy, motywacji i sposobu zachowania się, właściwości i warunków osobistych oskarżonego, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowania po jego popełnieniu, co przy prawidłowej ocenie sprawia, że jednostkowe kary pozbawienia wolności i karę łączną uznać należy za rażąco łagodne, nie spełniające przypisanych im zadań w zakresie celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i sprzeczną ze społecznym poczuciem sprawiedliwości, przy jednoczesnym przypisaniu nadmiernej wagi okolicznościom łagodzącym; IV. rażącą niewspółmierność wymierzonych P. G. kar jednostkowych za czyny opisane w punktach VIIII i IX części wstępnej wyroku oraz kary łącznej, na skutek niedostatecznego uwzględnienia wagi i charakteru popełnionych przez oskarżonego czynów, w tym stopnia ich społecznej szkodliwości, wysokiego stopnia winy, motywacji i sposobu zachowania się, właściwości i warunków osobistych oskarżonego, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowania po jego popełnieniu, co przy prawidłowej ocenie sprawia, że jednostkowe kary pozbawienia wolności i karę łączną uznać należy za rażąco łagodne, nie spełniające przypisanych im zadań w zakresie celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i sprzeczną ze społecznym poczuciem sprawiedliwości, przy jednoczesnym przypisaniu nadmiernej wagi okolicznościom łagodzącym; V. rażącą niewspółmierność wymierzonych P. M. kar jednostkowych za czyny opisane w punktach X i XI części wstępnej wyroku oraz kary łącznej, na skutek niedostatecznego uwzględnienia wagi i charakteru popełnionych przez oskarżonego czynów, w tym stopnia ich społecznej szkodliwości, wysokiego stopnia winy, motywacji i sposobu zachowania się, właściwości i warunków osobistych oskarżonego, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowania po jego popełnieniu, co przy prawidłowej ocenie sprawia, że jednostkowe kary pozbawienia wolności i karę łączną uznać należy za rażąco łagodne, nie spełniające przypisanych im zadań w zakresie celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i sprzeczną ze społecznym poczuciem sprawiedliwości, przy jednoczesnym przypisaniu nadmiernej wagi okolicznościom łagodzącym; VI. rażącą niewspółmierność wymierzonych Ł. B.

(1)kar jednostkowych za czyny opisane w punktach XII i XIII części wstępnej wyroku oraz kary łącznej, na skutek niedostatecznego uwzględnienia wagi i charakteru popełnionych przez oskarżonego czynów, w tym stopnia ich społecznej szkodliwości, wysokiego stopnia winy, motywacji i sposobu zachowania się, właściwości i warunków osobistych oskarżonego, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowania po jego popełnieniu, co przy prawidłowej ocenie sprawia, że jednostkowe kary pozbawienia wolności i karę łączną uznać należy za rażąco łagodne, nie spełniające przypisanych im zadań w zakresie celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i sprzeczną ze społecznym poczuciem sprawiedliwości, przy jednoczesnym przypisaniu nadmiernej wagi okolicznościom łagodzącym; VII. rażącą niewspółmierność wymierzonych P. K. kar jednostkowych za czyny opisane w punktach XIVI, XV i XVI części wstępnej wyroku oraz kary łącznej, na skutek niedostatecznego uwzględnienia wagi i charakteru popełnionych przez oskarżonego czynów, w tym stopnia ich społecznej szkodliwości, wysokiego stopnia winy, motywacji i sposobu zachowania się, właściwości i warunków osobistych oskarżonego, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowania po jego popełnieniu, co przy prawidłowej ocenie sprawia, że jednostkowe kary pozbawienia wolności i karę łączną uznać należy za rażąco łagodne, nie spełniające przypisanych im zadań w zakresie celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i sprzeczną ze społecznym poczuciem sprawiedliwości, przy jednoczesnym przypisaniu nadmiernej wagi okolicznościom łagodzącym; VIII. rażącą niewspółmierność wymierzonych Ł. C. kar jednostkowych za czyny opisane w punktach XVII i XVIII części wstępnej wyroku oraz kary łącznej, na skutek niedostatecznego uwzględnienia wagi i charakteru popełnionych przez oskarżonego czynów, w tym stopnia ich społecznej szkodliwości, wysokiego stopnia winy, motywacji i sposobu zachowania się, właściwości i warunków osobistych oskarżonego, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowania po jego popełnieniu, co przy prawidłowej ocenie sprawia, że jednostkowe kary pozbawienia wolności i karę łączną uznać należy za rażąco łagodne, nie spełniające przypisanych im zadań w zakresie celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i sprzeczną ze społecznym poczuciem sprawiedliwości, przy jednoczesnym przypisaniu nadmiernej wagi okolicznościom łagodzącym; IX. rażącą niewspółmierność wymierzonych P. P. kar jednostkowych za czyny opisane w punktach XIX, XX i XXI części wstępnej wyroku oraz kary łącznej, na skutek niedostatecznego uwzględnienia wagi i charakteru popełnionych przez oskarżonego czynów, w tym stopnia ich społecznej szkodliwości, wysokiego stopnia winy, motywacji i sposobu zachowania się, właściwości i warunków osobistych oskarżonego, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowania po jego popełnieniu, co przy prawidłowej ocenie sprawia, że jednostkowe kary pozbawienia wolności i karę łączną uznać należy za rażąco łagodne, nie spełniające przypisanych im zadań w zakresie celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i sprzeczną ze społecznym poczuciem sprawiedliwości, przy jednoczesnym przypisaniu nadmiernej wagi okolicznościom łagodzącym; X. rażącą niewspółmierność wymierzonych B. P.

(2)kar jednostkowych za czyny opisane w punktach XXII i XXIII części wstępnej wyroku oraz kary łącznej, na skutek niedostatecznego uwzględnienia wagi i charakteru popełnionych przez oskarżonego czynów, w tym stopnia ich społecznej szkodliwości, wysokiego stopnia winy, motywacji i sposobu zachowania się, właściwości i warunków osobistych oskarżonego, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowania po jego popełnieniu, co przy prawidłowej ocenie sprawia, że jednostkowe kary pozbawienia wolności i karę łączną uznać należy za rażąco łagodne, nie spełniające przypisanych im zadań w zakresie celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i sprzeczną ze społecznym poczuciem sprawiedliwości, przy jednoczesnym przypisaniu nadmiernej wagi okolicznościom łagodzącym; XI. rażącą niewspółmierność wymierzonych M. O. kar jednostkowych za czyny opisane w punktach XXIV i XXV części wstępnej wyroku oraz kary łącznej, na skutek niedostatecznego uwzględnienia wagi i charakteru popełnionych przez oskarżonego czynów, w tym stopnia ich społecznej szkodliwości, wysokiego stopnia winy, motywacji i sposobu zachowania się, właściwości i warunków osobistych oskarżonego, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowania po jego popełnieniu, co przy prawidłowej ocenie sprawia, że jednostkowe kary pozbawienia wolności i karę łączną uznać należy za rażąco łagodne, nie spełniające przypisanych im zadań w zakresie celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i sprzeczną ze społecznym poczuciem sprawiedliwości, przy jednoczesnym przypisaniu nadmiernej wagi okolicznościom łagodzącym; XII. rażącą niewspółmierność wymierzonych R. Z.

(1)kar jednostkowych za czyny opisane w punktach XXVI, XXVII i XXVIII części wstępnej wyroku oraz kary łącznej, na skutek niedostatecznego uwzględnienia wagi i charakteru popełnionych przez oskarżonego czynów, w tym stopnia ich społecznej szkodliwości, wysokiego stopnia winy, motywacji i sposobu zachowania się, właściwości i warunków osobistych oskarżonego, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowania po jego popełnieniu, co przy prawidłowej ocenie sprawia, że jednostkowe kary pozbawienia wolności i karę łączną uznać należy za rażąco łagodne, nie spełniające przypisanych im zadań w zakresie celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i sprzeczną ze społecznym poczuciem sprawiedliwości, przy jednoczesnym przypisaniu nadmiernej wagi okolicznościom łagodzącym; XIII. rażącą niewspółmierność wymierzonych A. R. kar jednostkowych za czyny opisane w punktach XXIX i XXX części wstępnej wyroku oraz kary łącznej, na skutek niedostatecznego uwzględnienia wagi i charakteru popełnionych przez oskarżonego czynów, w tym stopnia ich społecznej szkodliwości, wysokiego stopnia winy, motywacji i sposobu zachowania się, właściwości i warunków osobistych oskarżonego, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowania po jego popełnieniu, co przy prawidłowej ocenie sprawia, że jednostkowe kary pozbawienia wolności i karę łączną uznać należy za rażąco łagodne, nie spełniające przypisanych im zadań w zakresie celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i sprzeczną ze społecznym poczuciem sprawiedliwości, przy jednoczesnym przypisaniu nadmiernej wagi okolicznościom łagodzącym; W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczenia o karze i wymierzenie:

1. B. W. za czyn z punktu I części wstępnej wyroku kary 8 lat pozbawienia wolności, a za czyn z punktu II kary 8 lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 250 stawek dziennych po 1000 zł każda oraz kary łącznej 10 lat pozbawienia wolności;
2. J. K. za czyn z punktu III części wstępnej wyroku kary 8 lat pozbawienia wolności, za czyn z punktu IV 8 lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 250 stawek dziennych po 1000 zł każda, a za czyn z punktu V kary 4 lat pozbawienia wolności i grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 500 zł każda oraz kary łącznej 10 lat pozbawienia wolności i kary łącznej grzywny w wymiarze 250 stawek po 1000 zł każda;
3. J. L. za czyn z punktu VI części wstępnej wyroku kary 8 lat pozbawienia wolności, a za czyn z punktu VII kary 8 lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 250 stawek dziennych po 1000 zł każda oraz kary łącznej 10 lat pozbawienia wolności;
4. P. G. za czyn z punktu VIII części wstępnej wyroku kary 5 lat pozbawienia wolności, a za czyn z punktu II kary 6 lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 250 stawek dziennych po 200 zł każda oraz kary łącznej 8 lat pozbawienia wolności;
5. P. M. za czyn z punktu X części wstępnej wyroku kary 5 lat pozbawienia wolności, a za czyn z punktu XI kary 6 lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 250 stawek dziennych po 200 zł każda oraz kary łącznej 8 lat pozbawienia wolności;
6. Ł. B.

(1)za czyn z punktu XII części wstępnej wyroku kary 4 lat pozbawienia wolności, a za czyn z punktu XIII kary 4 lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 250 stawek dziennych po 100 zł każda oraz kary łącznej 6 lat pozbawienia wolności;

1. P. K. za czyn z punktu XIV części wstępnej wyroku kary 4 lat pozbawienia wolności, za czyn z punktu XV kary 4 lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 100 zł każda, a za czyn z punktu XVI części wstępnej kary 1 roku pozbawienia wolności oraz kary łącznej 5 lat pozbawienia wolności;
2. Ł. C. za czyn z punktu XVII części wstępnej wyroku kary 2 lat pozbawienia wolności, a za czyn z punktu XVIII kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 100 zł każda oraz kary łącznej 4 lat pozbawienia wolności;
3. P. P. za czyn z punktu XIX części wstępnej wyroku kary 3 lat pozbawienia wolności, a za czyn z punktu XX kary 3 lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 100 zł każda oraz kary łącznej 5 lat pozbawienia wolności;
4. B. P.

(2)za czyn z punktu XXII części wstępnej wyroku kary 3 lat pozbawienia wolności, a za czyn z punktu XXIII kary 3 lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 100 zł każda oraz kary łącznej 5 lat pozbawienia wolności;

1. M. O. za czyn z punktu XXIV części wstępnej wyroku kary 2 lat pozbawienia wolności, a za czyn z punktu XXV kary 2 lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 100 zł każda oraz kary łącznej 4 lat pozbawienia wolności;
2. R. Z.

(1)za czyn z punktu XXVI części wstępnej wyroku kary 2 lat pozbawienia wolności, za czyn z punktu XXVII kary 2 lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 100 zł każda, a za czyn z punktu XXVIII części wstępnej wyroku kary 2 lat pozbawienia wolności oraz kary łącznej 6 lat pozbawienia wolności;

1. A. R. za czyn z punktu XXIX części wstępnej wyroku kary 2 lat pozbawienia wolności, a za czyn z punktu XXX kary 2 lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 250 zł każda oraz kary łącznej 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wymieniony wyrok zaskarżył obrońca z wyboru oskarżonego J. L. adw. R. K. w zakresie punktów VI, VII, XXXIII, XXXVI i LIV zarzucając:
2. rażącą obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, tj. art. 4, art. 5§2, art. 7 KPK w zw. z art. 410 KPK przez nieuwzględnienie całości okoliczności sprawy i dowolną ocenę dowodów, polegającą na uznaniu za wiarygodne całości zeznań R. H.

(1), gdy z treści tych zeznań trudno uznać, że J. L. odgrywał w grupie przestępczej szczególną rolę, a zwłaszcza, że zajmował się czymś innym niż udzielaniem ochrony R. H.

(1)i osobom działającym a jego polecenie, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 165§1 pkt 2 KK przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wprowadzenie do obrotu substancji psychoaktywnych może stanowić przestępstwo narażenia na niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w sytuacji, gdy osoby nabywające takie produkty były informowane, że jest to środek szkodliwy, a był on sprzedawany z zastrzeżeniem, że nie nadaje się do spożycia, poza tym brak jest jakichkolwiek dowodów, że substancje wprowadzone do obrotu przez R. H.

(1)spowodowały jakiekolwiek negatywne skutki dla życia lub zdrowia osób je zażywających lub, że konsekwencje te odbiegały w jakikolwiek sposób od normalnych skutków zażycia substancji psychotropowych, 3. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na wadliwym przyjęciu, że działalność R. H.

(1)i osób z nim współpracujących stanowiła działalność przestępczą, co doprowadziło do skazania J. L. za przestępstwo kierowania zorganizowaną grupą przestępczą. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconych mu czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania. Wymieniony wyrok zaskarżyła obrończyni z wyboru oskarżonego J. K. adw. H. K. w części, która go dotyczy, zarzucając: I. obrazę prawa materialnego w postaci: 1. art. 165§1 pkt 2 KK przez jego błędną wykładnię polegającą na:

1. a)przyjęciu, że substancją szkodliwą w rozumieniu tego przepisu jest środek zastępczy w rozumieniu ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (upn) sprzedawany jako materiał do pochłaniania wilgoci, gdy substancja jest tylko wówczas szkodliwa w rozumieniu tego przepisu, gdy jej użycie zgodnie z przeznaczeniem deklarowanym przez producenta jest niebezpieczne dla życia lub zdrowia; w przeciwnym razie zachowanie polegające na wprowadzeniu do obrotu środka zastępczego w rozumieniu upn wprost jako dopalacza lub innej substancji, ale tego rodzaju, że jej użycie zgodnie z deklarowanym przeznaczeniem nie wywołuje ryzyka dla zdrowia, nie wyczerpuje znamion przestępstwa z art. 165§1 pkt 2 KK, a może co najwyżej rodzić odpowiedzialność administracyjną z art. 52a upn,
2. b)niedostrzeżeniu, że odpowiedzialności podlega ten tylko, kto substancję szkodliwą dla zdrowia wyrabia lub po raz pierwszy wprowadza do obrotu, a nie ten, kto na dalszych etapach substancją tą obraca,
3. c)niedostrzeżeniu, że wywołane zachowaniem sprawcy niebezpieczeństwo dla zdrowia wielu osób musi być konkretne, a nie abstrakcyjne oraz istotne i grozić innym naruszeniem czynności organizmu niż stanowiące zwyczajne następstwo działania środków odurzających, 2. art. 299§1 KK przez błędną jego wykładnię przejawiającą się w niedostrzeżeniu, że przedmiotem czynności wykonawczych mogą być jedynie środki płatnicze czy mienie ruchome pochodzące z korzyści związanych z popełnieniem czynu zabronionego (tzw. koncepcja czteroelementowa), a także w niedostrzeżeniu, że owe wartości majątkowe muszą pochodzić z konkretnych korzyści z konkretnego czynu zabronionego, co musi zostać udowodnione i znaleźć się w opisie czynu, 3. art. 299§5 KK przez jego zastosowanie do zachowania opisanego w punkcie V części wstępnej wyroku, pomimo że zachowania tego oskarżony dopuścił się w porozumieniu z jedną osobą, a nie z „innymi osobami”, jak wymaga naruszony przepis, II. obrazę przepisów postępowania, tj.: 1. art. 7 i art. 4 KPK w zw. z art. 410 KPK przez dowolną, nieobiektywną i fragmentaryczną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, zwłaszcza zeznań R. H.

(1)i A. Z.

(1)oraz wyjaśnień J. K., przejawiającą się w:

1. a)dowolnym przyjęciu, że oskarżeni tworzyli zorganizowaną grupę przestępczą i aktywnie w niej brali udział,
2. b)bezkrytycznym daniu wiary R. H.

(1)w zakresie, w jakim opisywał kierowniczą rolę J. K., niemal równą pozycji R. H.

(1), gdy w rzeczywistości była ona podrzędna, przez co J. K. nie był kierownikiem grupy, c) wyciągnięciu daleko idących wniosków z zeznań A. Z.

(1)i przydaniu nadmiernej wagi faktowi, że jej zeznania są zbieżne z zeznaniami R. H.

(1), gdy będąc jego konkubiną większość informacji czerpała od niego, a zatem zbieżność zeznań tych osób nie wzmacnia przekonania o ich wiarygodności, a raczej dowodzi pochodzenia informacji posiadanych przez A. Z.

(1)ze słyszenia; poza tym nie miała ona szczegółowej wiedzy o roli J. K., d) bezzasadnej odmowie dania wiary wyjaśnieniom J. K. w całości, gdy zasługują one na wiarę co najmniej w zakresie, w jakim twierdził, że pozostawał w uzasadnionym i podtrzymywanym przez R. H.

(1)przekonaniu, że podejmowane przez niego działania są legalne, e) nieprzydaniu należytej wagi faktowi, że policja wiele razy podejmowała wobec oskarżonego interwencje, a nawet zatrzymywała go, które nie kończyły się przedstawieniem zarzutów, co stanowiło dla oskarżonego czytelny sygnał, że nie dopuszcza się działań sprzecznych z porządkiem prawnym, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia, gdyż doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych i niezasadnego przypisania oskarżonemu odpowiedzialności, a także niedostrzeżenia, że pozostawał on w usprawiedliwionym błędzie, co do bezprawności czynu z art. 165 KK. W konkluzji skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od wszystkich zarzucanych mu czynów. Wyrok zaskarżył w całości obrońca B. W. adw. M. Z.

(1), zarzucając obrazę przepisów postępowania, tj.

1. art. 7 KPK, art. 2§2 KPK, art. 4 KPK, art. 366§1 KPK, przez sprzeczną z zasadami logiki, prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, a także jednostronną, powierzchowną i wybiórczą ocenę dowodów w sprawie, skutkującą zaniechaniem wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy w zgodzie ze standardem rzetelnego procesu karnego i zasadą prawdy materialnej, a zwłaszcza ustalenia, że B. W. od co najmniej lipca 2014 r. do co najmniej 26 czerwca 2017 r. we W. kierował zorganizowaną grupą przestępczą, gdy właściwa ocena dowodów nie pozwala na taki wniosek,
2. art. 4 KPK i art. 7 KPK przez naruszenie zasady obiektywizmu, wyrażające się w dopasowaniu rezultatów przeprowadzonego postępowania dowodowego i ustalonych faktów do z góry przyjętego przekonania o winie oskarżonego, a zwłaszcza uwypuklania i nadawania nadmiernego znaczenia okolicznościom, które same w sobie nie mogą świadczyć o tym, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu, przy jednoczesnym zaniechaniu wyjaśnienia okoliczności potwierdzających wersję przedstawioną przez oskarżonego,
3. art. 5§1 KPK przez niezasadne uznanie oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, gdy w świetle zebranych dowodów jego wina nie została udowodniona, zwłaszcza nie zostało wykazane, że wyrabiał i wprowadzał do obrotu szkodliwe dla zdrowia substancje, sprawował nadzór nad lokalami, koordynował dystrybucję, werbował nowych pracowników i prowadził rozliczenia finansowe grupy przestępczej, a nadto przez nieuprawnione przerzucenie na oskarżonego ciężaru dowodzenia,
4. art. 5§2 KPK przez zaniechanie powzięcia wątpliwości, a w konsekwencji rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości i nieusuniętych wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, pomimo procesowych możliwości ich usunięcia. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wymieniony wyrok zaskarżył obrońca A. R. adw. A. M.

(1)w zakresie dotyczącym punktów XXIX, XXX, XLVI, XLVII i XLVIII części dyspozytywnej zarzucając: 1. rażące naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 5§2 KPK i art. 7 KPK polegające na:

1. a)przyjęciu za niewiarygodne wyjaśnień tego oskarżonego, w których wskazał, że nie wiedział, jaką faktycznie działalność prowadził J. K. i na czym polegały rozliczenia finansowe pomiędzy nimi, pomimo braku jednoznacznych dowodów wskazujących na wiedzę oskarżonego, co do rodzaju tej działalności oraz braku dowodów wykluczających charakter tych rozliczeń oraz zbieżność jego wyjaśnień z wyjaśnieniami J. K.,
2. b)przyjęciu za niewiarygodne wyjaśnień J. K., pomimo że wskazał w nich charakter i rodzaj relacji łączących go z A. R. oraz podał okoliczności nabycia przez A. R. złotego łańcucha, a były one zbieżne z wyjaśnieniami A. R.,
3. c)przyjęciu za wiarygodne zeznań R. H.

(1)i A. Z.

(1), w których wskazali, że J. K. pieniądze pochodzące z handlu dopalaczami oraz złoty łańcuch nabyty za te pieniądze przekazał na przechowanie A. R., gdyż zeznania te korespondują ze sobą i znalazły potwierdzenie w materiałach kontroli operacyjnej (...), które miały potwierdzać fakt ukrywania przez A. R. środków pieniężnych pochodzących z czynów zabronionych należących do J. K., pomimo że A. R. nie zna tych świadków, a oni znają go tylko z widzenia, wiedzę, co do rzekomego ukrywania łańcucha i pieniędzy mieli uzyskać wyłącznie od J. K., a składając zeznania mieli osobisty interes w obciążaniu A. R. i J. K., zwłaszcza, że podczas przeszukana mieszkania zajmowanego przez A. R. zabezpieczono oprócz złotego łańcucha 3560 zł, co oznacza, że materiały kontroli operacyjnej (...) nie wskazują jednoznacznie na takie ukrywanie, wbrew tezie sądu pierwszej instancji,

1. d)przyjęciu za wiarygodną opinii z zakresu jubilerstwa, pomimo że ma teoretyczny charakter i nie podaje wartości rynkowej złotego łańcucha,
2. e)przyjęciu za wiarygodną opinii biegłego z zakresu fizykochemii, z której wynika, że 9,69 gramów suszu roślinnego zabezpieczonego w mieszkaniu A. R. można otrzymać aż 270 dawek aktywnych – (...) (...), pomimo że wnioski końcowe zawarte w tej opinii mają teoretyczny i hipotetyczny charakter, bowiem w rzeczywistości susz ten pozwala na sporządzenie co najwyżej kilkunastu porcji, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że oskarżony jest osobą karaną, pomimo że zgodnie z art. 107§4 KK i art. 107§4a KK kary orzeczone w wyrokach podanych na s. 56 i 57 uzasadnienia uległy zatarciu z mocy prawa, a dane o karalności znajdujące się w aktach sprawy na k. 5245 nie uwzględniają tego zatarcia. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie XXX i uniewinnienie oskarżonego oraz o zmianę wyroku w punkcie XXIX przez przyjęcie, że czyn przypisany oskarżonemu stanowi występek z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i warunkowe umorzenie postępowania na okres 2 lat próby. Wyrok zaskarżył obrońca M. O. adw. K. Ł. w zakresie dotyczącym punktów XXIV i XXV zarzucając: I. odnośnie do czynu z punku XXIV wyroku: 1. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 258§1 KK przez jego zastosowanie, gdy pomiędzy oskarżonymi nie istniały powiązana wystarczające do przyjęcia, że działają w zorganizowanej grupie przestępczej, gdy oskarżony M. O. nie miał świadomości, że działa w takiej grupie, co jest koniecznym warunkiem przypisania mu odpowiedzialności z art. 258 KK, 2. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 410 KPK, art. 7 KPK i art. 4 KPK polegającą na sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenie zebranego materiału dowodowego, 3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony dopuścił się zarzuconego mu przestępstwa, II. odnośnie do czynu z punktu XXV wyroku: 1. obrazę przepisów prawa materialnego, tj.:
3. a)art. 165§1 pkt 2 KPK przez błędną wykładnię znamienia „szkodliwości dla zdrowia substancji” wprowadzanej do obrotu, polegającej na przyjęciu, że jej szkodliwość wynikać ma z samej właściwości substancji (szkodliwej ze swej istoty) oraz, że stanowi ją substancja, która w zależności od sposobu jej użycia może stać się niebezpieczna dla przyjmującego ją konsumenta, gdy prawidłowa wykładnia tego znamienia prowadzi do wniosku, że „szkodliwe dla zdrowia substancje”, o których mowa w art. 165§1 pkt 2 KK to takie, które nie odpowiadają warunkom jakości stawianym danym produktom oraz, że „szkodliwość” substancji nie wiąże się nigdy z ich immanentnym charakterem – nie jest cechą stałą i powtarzalną, lecz cechą związaną z pewną wadliwością danego produktu,
4. b)art. 1 KK, art. 42 Konstytucji RP i art. 7 EKPC przez uznanie, że zarzucony oskarżonemu czyn stanowi przestępstwo określone w art. 165§1 pk 2 KK, gdy faktycznie czyn przypisany oskarżonemu mógłby być uznany jedynie za wprowadzenie środka zastępczego do obrotu, co nie stanowiło i nie stanowi przestępstwa, a jedynie delikt administracyjny z art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, że M. O. dopuścił się zarzuconego mu czynu, gdy pomiędzy wprowadzaniem substancji do obrotu, a sprowadzaniem niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia osób nie zachodził bezpośredni związek przyczynowy, gdyż niebezpieczeństwo to wynikało wyłącznie z zachowania osób zażywających substancje (zgoda dysponenta dobra podlegającego ochronie prawnej) zawierające związki opisane w zarzucie, zwłaszcza przy uwzględnieniu, że nie były one sprzedawane w takim celu, a osoby pokrzywdzone zostały poczęstowane tymi substancjami przez swoich znajomych, na co oskarżony nie miał wpływu, 3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że M. O. dopuścił się przypisanego mu czynu, gdy brak do tego podstaw, 4. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 201 KPK w zw. z art. 167 KPK i art. 366§1 KPK w zw. z art. 36 pkt 2 ustawy z 27.09.2013 r. o zmianie ustawy Kodeks karny i Kodeks postępowania karnego w zw. z art. 410 KPK, przez dokonanie ustaleń faktycznych odnoszących się do sprowadzenia przez oskarżonego niebezpieczeństwa określonego w art. 165§1 pkt 2 KK w oparciu o sprzeczne i niejasne opinie biegłego, w której pomimo wskazania jedynie na „potencjalne niebezpieczeństwo” oraz brak badań klinicznych potwierdzających oceny zawarte w opinii, podał jednocześnie, że zażycie substancji stwarzało zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego. Wyrok zaskarżył obrońca z urzędu P. G. adw. M. A. w zakresie dotyczącym punktów VIII, IX oraz LIV zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i zastosowanie art. 258§1 KK, gdy reguły derogacyjne lex specialis derogat legi generali oraz lex posteriori derogat legi priori nakazują zastosowanie ustawy z 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, zgodnie z którą środki, we wprowadzaniu których brał udział oskarżony nie były zakazane, a konieczność zastosowania nowej ustawy powinna skutkować uniewinnieniem oskarżonego. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego. Wymieniony wyrok zaskarżył obrońca z wyboru P. P. adw. Z. P. w całości co do tego oskarżonego zarzucając: I. w zakresie punktu XX części rozstrzygającej: 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że P. P. brał udział brał udział w wytwarzaniu środków zawierających substancję w postaci (...), co stoi w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym, 2. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 165§1 pkt 2 KK przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu substancji w postaci (...) oraz (...), określanych potocznie jako dopalacze, wyczerpuje znamiona tego przestępstwa, II. w zakresie punktu XIX części rozstrzygającej, obrazę prawa materialnego, tj. art. 258§1 KK przez jego niewłaściwe zastosowanie, będące konsekwencją błędnej wykładni art. 165§1 pkt 2 KK, III. w zakresie punktu XXI części rozstrzygającej, rażącą niewspółmierność orzeczonej kary pozbawienia wolności, IV. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na błędnym przyjęciu, że P. P. popełniając przestępstwa z punktów XIX i XX części rozstrzygającej nie działał w warunkach usprawiedliwionej nieświadomości ich bezprawności, o której mowa w art. 30 KK, V. rażącą niewspółmierność kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej za czyny z punktów XIX, XX i XXI części rozstrzygającej. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o zmianę wyroku i wymierzenie mu łagodniejszej kary albo uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wyrok zaskarżył obrońca R. Z.

(1)adw. A. W.

(2)w zakresie czynów zarzuconych temu oskarżonemu, zarzucając: I. odnośnie do czynu z art. XXVI części rozstrzygającej: 1. obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 KPK przez dowolną ocenę zeznań A. Z.

(1)i R. H.

(1), polegającą na bezpodstawnym uznaniu ich za konsekwentne, spójne, wiarygodne i potwierdzające sprawstwo oskarżonego, gdy ww. świadkowie nie potrafili wskazać konkretnych okoliczności związanych z udziałem oskarżonego w grupie przestępczej R. H.

(1), który zmieniał wyjaśnienia składane w postępowaniu przygotowawczym, a A. Z.

(1)nie miała żadnej wiedzy na temat rzekomego udziału R. Z.

(1)w grupie przestępczej, a nadto na bezpodstawnym uznaniu za dowody protokołów z zatrzymania oskarżonego, z przeszukania i oględzin lokalu przy ul. (...) we W., które miały miejsce w dniu 6.09.2016 r., a więc w innym okresie, niż objęty wyrokiem, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegający na błędnym uznaniu R. Z.

(1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, gdy brak jest dowodów potwierdzających jego udział w zorganizowanej grupie przestępczej, a okoliczność jego zatrzymania w dniu 6 września 2016 r. nie stanowi dowodu na to, że wypełnił znamiona przestępstwa z art. 258§1 KK w okresie od 4 października 2016 r. II. odnośnie do czynu z punktu XXVII części rozstrzygającej: 1. obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 KPK przez dowolną ocenę zeznań A. Z.

(1)i R. H.

(1), polegającą na ich bezpodstawnym uznaniu za konsekwentne, spójne, wiarygodne i potwierdzające sprawstwo oskarżonego, gdy świadkowie ci nie potrafili wskazać konkretnych okoliczności związanych z rzekomym udziałem R. Z.

(1)w grupie przestępczej R. H.

(1)oraz wprowadzaniem przez oskarżonego do obrotu tzw. dopalaczy, a nadto R. H.

(1)zmieniał treść wyjaśnień składanych w postępowaniu przygotowawczym a A. Z.

(1)nie miała żadnej wiedzy o udziale oskarżonego w grupie przestępczej i wprowadzaniem przez niego do obrotu dopalaczy oraz wiedzy na temat rzekomego udziału R. Z.

(1)w grupie przestępczej, a nadto na bezpodstawnym uznaniu za dowód protokołów z zatrzymania oskarżonego, z przeszukania i oględzin lokalu przy ul. (...) we W., które miały miejsce w dniu 6.09.2016 r., a więc w innym okresie, niż objęty wyrokiem, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegający na błędnym uznaniu R. Z.

(1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, gdy brak jest dowodów potwierdzających jego udział w zorganizowanej grupie przestępczej, a okoliczność jego zatrzymania w dniu 6 września 2016 r. nie stanowi dowodu na to, że wypełnił znamiona przestępstwa z art. 258§1 KK w okresie od 4 października 2016 r. III. odnośnie do czynu z punktu XXVIII części rozstrzygającej błąd w ustaleniach faktycznych, który miał istotny wpływ na treść orzeczenia polegający na błędnym przyjęciu, że oskarżony posiadał środki odurzające w znacznej ilości oraz czynił przygotowania do wprowadzenia ich do obrotu, gdy ilość posiadanych środków nie była znaczna oraz brak dowodów na to, że oskarżony faktycznie czynił przygotowania do ich wprowadzenia do obrotu, co powinno spowodować zakwalifikowanie czynu oskarżonego z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od czynów z punktu XXVI i XXVII oraz uznanie, że czyn z punktu XXVIII stanowi czyn z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i wymierzenie mu kary wolnościowej na podstawie art. 37a KK, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wyrok zaskarżyła obrończyni z urzędu P. K. adw. I. N. w zakresie dotyczącym punktów XVI, XL, LIII i LIV zarzucając: 1. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 410 KPK, art. 7 KPK i art. 24§1 KPK, przez nieuwzględnienie całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie, że w mieszkaniu, w którym czasowo przebywał P. K. mieszkało z nim kilka innych osób, a także brak odniesienia się i oceny ujawnionych na rozprawie zeznań K. D.

(1)i K. D.

(2), co doprowadziło do błędnego ustalenia, że oskarżony popełnił czyn z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii,

1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, przez nieuwzględnienie wszystkich faktów wynikających z przeprowadzonych dowodów, przez pominięcie, że w lokalu przy ul. (...) we W. mieszkały z oskarżonym inne osoby i żadna z nich nie podała, że znalezione tam środki odurzające należały do P. K., w razie uznania ustaleń faktycznych za prawidłowe:
2. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zachowanie P. K. wyczerpuje znamiona ww. czynu, gdy w sprawie ustalono jedynie, że w lokalu, w którym on mieszkał ujawniono substancję psychotropową i środki odurzające, co nie wyczerpuje znamienia „posiadania”, a także umyślności oskarżonego w popełnieniu tego czynu, gdy w ww. lokalu mieszkały także inne osoby i żadna z nich nie podała, że znalezione tam środki odurzające należały do P. K.,
3. obrazę przepisu §18 ust. 2 rozporządzenia MS z 3.10.2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, przez brak uwzględnienia wynagrodzenia dla obrońcy z urzędu za udział w posiedzeniach sądu dotyczących przedłużania tymczasowego aresztowania oraz w postępowaniach zażaleniowych dotyczących stosowania tego środka, co spowodowało zasądzenie zaniżonego wynagrodzenia za obronę z urzędu. W konkluzji skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od czynu z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zarzuconego mu i wymierzenie mu kary wolnościowej na podstawie art. 37a KK, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wyrok zaskarżył obrońca z urzędu Ł. B.

(1)adw. R. B. w zakresie dotyczącym punktów XII, XIII, XXXIX, XLIX i LIV zarzucając: 1. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 KPK przez dowolną ocenę dowodów, przez bezpodstawne przyjęcie za wiarygodne zeznań R. H.

(1), które nie korespondowały z pozostałymi dowodami i były sprzeczne z wyjaśnieniami oskarżonych, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że Ł. B.

(1)po wyjściu 11 sierpnia 2016 r. z zakładu karnego sprzedawał dopalacze w lokalu przy ul. (...) i z przerwami do jego zatrzymania w czerwcu 2017 r. współpracował z grupą przestępczą założoną i kierowaną przez R. H.

(1), co doprowadziło do niewłaściwego przyjęcia, że oskarżony wyczerpał swoim zachowaniem znamiona przestępstwa z art. 165§1 pkt 2 KK w zw. z art. 12 KK w zw. z art. 65§1 KK oraz z art. 258§1 KK. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu, ewentualnie o uchylenie wyroku w tym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wyrok zaskarżyła obrończyni z urzędu Ł. C. adw. A. W.

(1)w zakresie dotyczącym punktów XVII, XVIII, XLI i LIII, zarzucając: 1. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 424§1 KPK w zw. z art. 4 i 7 KPK przez dowolną ocenę dowodów, bez ich należytego uzasadnienia co do winy oskarżonego, opartej jedynie na wzmiankach w zeznaniach R. H.

(1)i A. Z.

(1), a zwłaszcza na bezpodstawnym uznaniu oskarżonego za winnego czynu z art. 258§1 KK i art. 165§1 pkt 2 KK,

1. rażącą surowość orzeczonej kary łącznej w wymiarze 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności w stosunku do stopnia winy i roli oskarżonego oraz w relacji do celów, jakie kara powinna spełniać w zakresie prewencji szczególnej i społecznego oddziaływania,
2. obrazę §18 ust. 2 i 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3.10.2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu przez jego niezastosowanie, gdy przedłużenie tymczasowego aresztowania oraz zażalenia na zastosowanie i przedłużenie tego środka były orzekane w odrębnych posiedzeniach, co powinno skutkować doliczeniem do wynagrodzenia ustalonego przez sąd 600 zł powiększonej o podatek VAT. W konkluzji skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od czynu przypisanego mu w punkcie XVII i uchylenie orzeczenia z punktu XLI, a z opisu czynu przypisanego w punkcie XVIII części wstępnej wyroku wyeliminowanie słów „działając w zorganizowanej grupie przestępczej” oraz „czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu” i wymierzenie oskarżonemu za czyn z art. 165§1 pkt 2 KK w zw. z art. 12 KK kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wyrok zaskarżył w całości obrońca z urzędu P. M. adw. Ł. B.

(2), zarzucając: I. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj.: 1. art. 4 KPK, art. 7 KPK, art. 410 KPK i art. 424 KPK przez: a) pominięcie informacji zawartych w opinii biegłych M. Z.

(2)i P. S.

(1), z których wynikało, że: ⚫ niebezpieczeństwo narażenia na utratę życia lub zdrowia nie było skonkretyzowane, gdyż biegli wskazali, że nie da się podać ilości (dawki) substancji określonych w zarzucie, z których zażyciem, wiązałoby się wymienione niebezpieczeństwo oraz wskazać, że zażycie tych substancji spowodowałoby u konsumentów powikłania będące bezpośrednim zagrożeniem życia, a nie tylko efektem odurzenia, ⚫ niebezpieczeństwo to nie było poważne, gdyż biegli wskazali na działania, które występują w większości dostępnych produktów leczniczych i alkoholowych i tym samym nie mogły przesądzać o spowodowaniu realnego i konkretnego niebezpieczeństwa w rozumieniu art. 165§1 pkt 2 KK, b) niezgodnej z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasadami prawidłowego rozumowania ocenie dowodów, akcentującej wbrew zasadzie obiektywizmu okoliczności niekorzystne dla oskarżonego, przy jednoczesnym pominięciu i zbagatelizowaniu okoliczności dla niego korzystnych, bez należytego uzasadnienia takiego stanu rzeczy, co skutkowało niezasadnym odmówieniem wiarygodności dowodom korzystnym dla oskarżonego i uznaniu za wiarygodne zeznań R. H.

(1)i A. Z.

(1), 2. art. 5 KPK przez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, 3. art. 626 KPK przez brak orzeczenia o kosztach pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu przed sądem, II. obrazę prawa materialnego, tj.: 1. art. 12 KK przez jego błędną wykładnię i uznanie, że P. M. podejmował wiele zachowań w krótkich odstępach czasu, gdy warunkiem uznania wielości zachowań za jeden czyn zabroniony jest tożsamość pokrzywdzonego, która w sprawie nie występuje, 2. art. 165§1 pkt 2 KK przez błędną wykładnię i przypisanie oskarżonemu tego czynu, pomimo że:

1. a)nie wypełnił znamion ww. przestępstwa,
2. b)ww. przepis może być stosowany do dopalaczy, gdy dana substancja znajduje się w obrocie jako bezpieczny produkt,
3. c)czyn stanowi przestępstwo skutkowe, a oskarżonemu nie można przypisać żadnego skutku, 3. art. 258 KK przez niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że oskarżony działał w zorganizowanej grupie przestępczej, gdy jego zachowanie nie wypełniło znamion ww. przestępstwa, III. rażącą niewspółmierność wymierzonej kary przez nieuwzględnienie okoliczności łagodzących, w szczególności wszystkich dyrektyw z art. 53 KK, tj. podjęcia przez oskarżonego pracy i aktywnego udziału w życiu rodzinnym. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku w tym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy rozpoznać zarzuty dotyczące oceny zeznań R. H.

(1), gdyż stanowią one podstawę dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. Ustalając fakty relewantne dla rozstrzygnięcia o winie oskarżonych, sąd pierwszej instancji oparł się wszak przede wszystkim na zeznaniach R. H.

(1)(s. 66 uzasadnienia wyroku), które ocenił jako wiarygodne. Według tego sądu R. H.

(1)obszernie, szczegółowo i w uporządkowany sposób opisał okoliczności założenia w 2014 r. grupy przestępczej, okoliczności współpracy z oskarżonymi J. K., B. W., i J. L. oraz P. G., P. M., Ł. B.

(1), A. K.

(1), Ł. C., P. P., B. P.

(3), M. O., R. Z.

(1), a także z A. R.. Ponadto, R. H.

(1)wskazał okresy współdziałania z tymi oskarżonymi, scharakteryzował na czym polegały zadania poszczególnych osób w przestępczym procederze. Za wiarygodnością zeznań R. H.

(1)przemawiało również to, że znalazły one potwierdzenie w zeznaniach innych osób, a zwłaszcza A. Z.

(1), D. Z., A. Z.

(2), B. N.

(1), a także T. S., W. F. oraz w części K. H.. Z zeznaniami R. H.

(1)korespondowały też po części wyjaśnienia oskarżonych J. K., P. M., B. P.

(2)i M. O. (s. 66 uzasadnienia wyroku). Prawidłowość oceny zeznań R. H.

(1)została zakwestionowana w apelacjach wywiedzionych przez J. L. (zarzut 1), J. K. (zarzut II.1.b i c), A. R. (zarzut 1.c), R. Z.

(2)(zarzut I.1 i II.1), Ł. B.

(1)(zarzut 1), Ł. C. (zarzut 1). W wymienionych apelacjach podnosi się, że R. H.

(1)złożył wyjaśnienia, a później zeznania w celu uniknięcia odpowiedzialności karnej za założenie grupy przestępczej i wprowadzanie tzw. dopalaczy do obrotu, dlatego jego oświadczenia powinny być ocenione z dużą ostrożnością. Twierdzi się wręcz, że wymienionym zeznaniom nie można nadać waloru wiarygodności, gdyż R. H.

(1)dążył do nadzwyczajnego złagodzenia kary. Wskazuje się także, że zeznania tego świadka nie korespondują z pozostałym materiałem dowodowym, w tym z wyjaśnieniami oskarżonych. R. H.

(1)miał też realną możliwość uzgodnienia zeznań z A. Z.

(1). Zarzuty dotyczące wadliwej oceny zeznań R. H.

(1)sformułowane zostały również w pozostałych apelacjach i dotyczą konkretnych zdarzeń związanych z czynami zarzuconymi i przypisanymi poszczególnym oskarżonym. Zarzuty te zostaną omówione w dalszej części niniejszego sprawozdania. Zważyć więc należy, że w rozpoznawanej sprawie R. H.

(1)podjął współpracę z organami ścigania i pomówił pozostałych oskarżonych o popełnienie różnych poważnych przestępstw. W takim wypadku, zeznania R. H.

(1)muszą spełniać następujące warunki, aby mogły być uznane za wiarygodne. Po pierwsze , dla przyjęcia pomówienia za podstawę ustaleń faktycznych musi być ono logiczne, jasne, konsekwentne oraz wsparte innymi dowodami, które bezpośrednio lub choćby pośrednio potwierdziły wyjaśnienia i zeznania pomawiającego. Po drugie , pomówienie powinno być oceniane z ostrożnością, z zachowaniem dużej dozy krytycyzmu i zasad logicznego rozumowania, a przy tym w konfrontacji z pozostałymi dowodami i okolicznościami sprawy. Po trzecie , do oceny dowodu z pomówienia stosuje się dyrektywy wynikające z zasady swobodnej oceny, co oznacza, że o ile przy wartościowaniu takiego dowodu sąd orzekający nie popełni błędu logicznego, ani nie czyni ustaleń sprzecznych z doświadczeniem życiowym i wskazaniami wiedzy, ocena takiego dowodu pozostaje pod ochroną art. 7 KPK. Według sądu odwoławczego, sąd pierwszej instancji sprostał określonym wyżej warunkom uznania pomówienia za wiarygodne, pozwalającym na dokonanie na jego podstawie istotnych ustaleń faktycznych. Zeznania R. H.

(1)są konsekwentne, logiczne oraz wewnętrznie niesprzeczne. Zostały poparte innymi dowodami osobowymi oraz wynikami przeszukania lokali, w których sprzedawane były tzw. dopalacze, tj. przy ul. (...), ul. (...) i ul. (...), wynikami przeszukania mieszkań oskarżonych, oględzinami zatrzymanych rzeczy, a także opiniami fizykochemicznymi dotyczącymi zabezpieczonych „dopalaczy”. Wymienione dowody wspierają zeznania R. H.

(1)w stopniu pozwalającym uznać je za wiarygodne. R. H.

(1)nie umniejszał stopnia swej winy, złożył obszerne i szczegółowe wyjaśnienia, a następnie zeznania. Informacje przekazywane organom ścigania, a następnie sądowi dotyczyły zdarzeń, w których osobiście brał udział. Oświadczenia obciążające siebie i dalszych oskarżonych składał w sposób jednolity, zborny, pozbawiony istotnych sprzeczności, które mogłyby podważyć ich wiarygodność. Stwierdzić zatem należy, że brak jest podstaw do zakwestionowania zeznań R. H.

(1)z tego powodu, że stanowią one pomówienie. Tym samym, sąd pierwszej instancji zasadnie oparł ustalenia faktyczne na dowodzie z zeznań tego świadka. Wskazane na wstępie zarzuty apelacyjne należy zatem uznać za niezasadne. W drugiej kolejności należy rozpoznać zarzuty odnoszące się do prawidłowej wykładni przepisu art. 165§1 pkt 2 KK oraz oceny dowodów odnoszących się do wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków, o których mowa w wymienionym przepisie, a zatem rozpoznania przez sąd pierwszej instancji w zachowaniu oskarżonych znamion ww. typu czynu zabronionego. Takie zarzuty zostały sformułowane w apelacjach następujących osób:

1. J. L. (zarzut 2),
2. J. K. (zarzut I.1.a-c oraz II.1.c-e),
3. M. O. (zarzuty II.1.a i b oraz 2, 3 i 4),
4. P. P. (zarzut I.2 i IV),
5. P. M. (zarzuty I.
6. i II.2),
7. P. G.. W apelacji J. L. wskazuje się, że osoby nabywające „dopalacze” były informowane, że jest to środek szkodliwy dla zdrowia. Środki te były sprzedawane z zastrzeżeniem, że nie nadają się do spożycia. Brak jest też dowodów, aby sprzedawane środki spowodowały negatywne skutki dla życia lub zdrowia osób, które je nabyły i zażyły, aby konsekwencje zażycia tych środków odbiegały od normalnych skutków zażycia substancji psychotropowych. Natomiast w apelacji J. K. podnosi się, że odpowiedzialność z art. 165§1 pkt 2 KK ponosi ten tylko, kto substancję szkodliwą dla zdrowia wprowadza po raz pierwszy, a nie ten kto nią obraca na dalszych etapach. Wskazuje się również, że stan niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia wielu osób musi być konkretny, a nie abstrakcyjny, a nadto grozić innym naruszeniem czynności narządów ciała niż stanowiącym zwyczajne następstwo działania środków odurzających. Według wymienionej apelacji, w realiach sprawy „dopalacze” były wprowadzane do obrotu, jako pochłaniacze wilgoci. Ich użycie zgodnie z przeznaczeniem deklarowanym na etykiecie nie stwarzało niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia. Jeżeli więc oświadczenie o higroskopijnym charakterze środków było pozorne, a w rzeczywistości produkt był sprzedawany jako „dopalacz”, nie stanowi to przestępstwa z art. 165§1 pkt 2 KK, ale czyn z art. 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. W apelacji podnosi się również, że następstwa zażycia „dopalacza” muszą odbiegać od typowych skutków zażycia środka odurzającego, czy zastępczego. Skutek w postaci odurzenia i wszystkich elementów z nim związanych należy do działania środka zastępczego i nie jest skutkiem, o którym mowa w art. 165§1 pkt 2 KK. Potencjalne następstwa dla zdrowia człowieka muszą mieć istotny charakter, gdyż ryzyko niegroźnych zakłóceń czynności organizmu człowieka nie stanowi skutku wymaganego z ww. przepisie. Stwierdza się również, że sąd pierwszej instancji znamię skutku potraktował abstrakcyjnie i w sposób zgeneralizowany przyjmując, że skoro substancje, którymi obracać miał oskarżony J. K. ogólnie miały charakter niebezpieczny i mogły wywołać szereg działań niepożądanych oraz były sprzedawane w porcjach, bez stosownej informacji, to oskarżony sprowadził niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia wielu ludzi. W apelacji P. M. także wskazuje się, że niebezpieczeństwo zażywania środków sprzedawanych przez oskarżonych, określone przez biegłych M.Z.i P. S. nie było konkretne, ale abstrakcyjne. Opisane w uzasadnieniu wyroku potencjalne następstwa zażycia środków wytworzonych przez R. H.

(1)mają zatem czysto abstrakcyjny charakter. Biegli nie byli też w stanie wskazać ilości substancji, które spowodowałyby realne niebezpieczeństwo utraty zdrowia przez klientów kupujących tzw. dopalacze. Stwierdza się również, że w sprawie wykazano, że wpływ tych substancji na organizm człowieka jest podobny do wpływu alkoholu. Nie ma więc podstaw do uznania tych substancji za niebezpieczne dla zdrowia. Jeśli środki użyte do produkcji „dopalaczy” nie były uznane za szkodliwe czy zabronione, to nie ma żadnych podstaw, aby w taki sposób klasyfikować „dopalacze”. W związku z tym ww. środki nie mogły spowodować konkretnego narażenia na niebezpieczeństwo utraty zdrowia. W apelacji P. P. wskazuje się, że przed 21 sierpnia 2018 r. handel dopalaczami nie stanowił przestępstwa. Dopiero rozporządzenie Ministra Zdrowia z 17.08.2018 r. w sprawie wykazu substancji psychotropowych, środków odurzających i nowych substancji psychoaktywnych otworzyło drogę do penalizacji obrotu „dopalaczami”. Ponadto, w doktrynie prawa karnego materialnego kwestią w zasadzie bezsporną jest to, że wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu tzw. dopalaczy nie wyczerpuje znamion typu czyny z art. 165§1 KK. Pogląd taki prezentuje również Sąd Najwyższy i Sąd Apelacyjny w Lublinie. W wymienionej apelacji podkreśla się, że do sierpnia 2018 r. w społeczeństwie panowało przekonanie o legalności handlu „dopalaczami”. W tym przeświadczeniu pozostawały organy ścigania, administracja publiczna, Ministerstwo Sprawiedliwości, lekarze, Państwowa Inspekcja Sanitarna (Sanepid). R. H.

(1)przez cały czas utrzymywał, że handel „dopalaczami” jest legalny. Mówił swoim pracownikom, że mogą mieć problemy z policją, ale że są to legalne produkty. Uważał, że zachowanie jego i oskarżonych nie jest karalne. Pomimo, że policja przeszukiwała sklepy i zatrzymywała „dopalacze”, R. H.

(1)nie miał przedstawianych zarzutów popełnienia przestępstw. W apelacji stwierdza się zatem, że nie można zgodzić się z ustaleniem sądu pierwszej instancji, że oskarżeni byli świadomi bezprawności przedsiębranych działań i zdecydowali się na ich wykonanie i tym samym na naruszenie norm prawnych (s. 97 uzasadnienia wyroku). Było na odwrót. Oskarżeni, w tym P. P. w usprawiedliwiony sposób pozostawali w nieświadomości bezprawności produkcji i obrotu „dopalaczami”. Działali zatem w warunkach określonych w art. 30 KK. Według apelacji P. G., dla oceny zachowania tego oskarżonego, zamiast przepisu art. 165§1 KK należało zastosować przepisy ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zgodnie z zasadą lex specialis i lex posteriori. Wskazuje się również, że w chwili czynu „dopalacze” nie posiadały w swym składzie substancji zakazanych ustawą o przeciwdziałaniu narkomanii. Środki wprowadzane do obrotu przez oskarżonego nie były zakazane przez ustawę o przeciwdziałaniu narkomanii. Także w apelacji M. O. podnosi się, że sąd pierwszej instancji dokonał wadliwej wykładni terminu „substancje szkodliwe dla zdrowia”. Chodzi bowiem o takie substancje, które nabrały cech szkodliwości na skutek wadliwego wytworzenia lub składowania. Poza tym, powszechne niebezpieczeństwo dla zdrowia ludzi wynikało wyłącznie z zachowania osób zażywających „dopalacze”. Zachowanie oskarżonego stanowi zatem delikt administracyjny z art. 52 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a nie przestępstwo z art. 165§1 pkt 2 KK. Wymienione zarzuty i argumenty są niezasadne. Zważyć należy, że ustawą z dnia 8.10.2010 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. 2010.1396), która weszła w życie z dniem 27.11.2010 r. do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (dalej UPN) został dodany art. 44b, w którym został wprowadzony zakaz wytwarzania i wprowadzania do obrotu na terenie kraju środków zastępczych. Zakaz ten ma charakter bezwzględny. Sankcją za jego naruszenie jest kara pieniężna, którą wymierza właściwy państwowy inspektor sanitarny, w formie decyzji administracyjnej, na podstawie art. 52a UPN. Ustanowienie zakazu wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków zastępczych stanowiło reakcję na dynamicznie rozwijającą się sprzedaż nowych substancji posiadających działanie psychoaktywne, nazywanych potocznie „dopalaczami”. Celem wprowadzenia wymienionego zakazu było zatem przeciwdziałanie rozwojowi tego zjawiska. Ustawodawca nie zdecydował się jednak na penalizację różnorakich zachowań polegających na przekazywaniu innym osobom środków zastępczych (m.in. wytwarzania, wprowadzania do obrotu, uczestniczenia w obrocie, czy udzielania ich innej osobie). W zamiarze ustawodawcy, jedynym narzędziem realizacji ustanowionego w art. 44b UPN zakazu wytwarzania i wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych, miało być zastosowanie sankcji administracyjnej w postaci kary pieniężnej przewidzianej w art. 52a ww. ustawy. Taki zabieg miał zapewnić szybką i skuteczną reakcję na pojawiające się na masową skalę przypadki zagrożenia życia i zdrowia ludzi po użyciu tzw. „dopalaczy”, co wynika z istoty kary administracyjnej, która ma charakter obiektywny i prewencyjny, bez konieczności ustalania winy sprawcy (por. wyr. WSA w Warszawie z dnia 21.02.2019 r., (...) SA (...) (...)). Z art. 52a ust. 1 UPN wynika wszak, że odpowiedzialności administracyjnej podlega każda osoba, która wprowadza do obrotu środek zastępczy (tzw. dopalacze). W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że przez „wprowadzenie do obrotu”, o jakim mowa w art. 52a ust. 1 UPN, należy rozumieć udostępnienie w jakiejkolwiek formie i jakimkolwiek celu osobie trzeciej odpłatnie lub nieodpłatnie, środka zastępczego (zob. wyr. NSA z dnia 15.02.2019 r., II OSK 768/17; wyr. NSA z dnia 9.09.2015 r., II OSK 77/14; wyr. NSA z dnia 8.07.2015 r., II OSK (...); wyr. WSA w Warszawie z dnia 21.02.2019 r., (...) SA (...) (...); wyr. WSA w Krakowie z dnia 28.03.2019 r., (...) SA/Kr 989/18). W ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii ustanowiony został zatem reżim odpowiedzialności karnej dotyczący wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków odurzających i substancji psychotropowych (rozdział 7 ustawy) oraz odpowiedzialności administracyjnej za wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu środków zastępczych, czyli „dopalaczy” (rozdział 6a UPN). Zawarte w apelacjach stwierdzenia o legalności handlu „dopalaczami” pomijają zatem fakt, że od października 2010 r. wytwarzanie i wprowadzanie tych środków do obrotu było zabronione, a wymieniony zakaz miał bezwzględny charakter. Bez znaczenia jest przy tym okoliczność, że wymienione zachowania nie były penalizowane na gruncie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii czy kodeksu karnego, a stanowiły jedynie delikt administracyjny. Istotne znaczenie ma zaś okoliczność, że w porządku prawnym zaczęła obowiązywać norma zabraniająca wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków zastępczych, czyli tzw. dopalaczy. Dodać należy, że przed zmianą wprowadzoną ustawą z dnia 20.07.2018 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. 2018.1490), przez środek zastępczy należało rozumieć produkt zawierający, co najmniej jedną nową substancję psychoaktywną lub inną substancję o podobnym działaniu na ośrodkowy układ nerwowy, który może być użyty zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych (art. 4 pkt 27 UPN). Dodać należy, że wymieniona definicja środka zastępczego nie uzależnia zakwalifikowania danego produktu do gamy środków zastępczych od wyraźnego określenia jego nazwy w treści aktu wykonawczego do (...). O zakwalifikowaniu produktów, jako środków zastępczych decyduje sposób działania tych środków, który verba legis ma być podobny do działania na ośrodkowy układ nerwowy środków odurzających i substancji psychotropowych. Regulacja ustawowa, mająca na celu ochronę najistotniejszych dóbr, jakimi są zdrowie i życie ludzkie, wymaga dokonania wykładni terminu „środek zastępczy”, w której nie będzie możliwie obchodzenie przepisów o zakazie wytwarzania, przywozu i wprowadzania do obrotu tych środków, jako substancji o nowym nieznanym dotąd prawodawcy składzie, działających na układ nerwowy człowieka. Nie można zatem uznać za trafne zarzutów, że oskarżeni nie mieli świadomości bezprawności swojego zachowania, sformułowanych zwłaszcza w apelacji J. K. i P. P.. Okoliczność, że R. H.

(1)utwierdzał ich w przekonaniu o legalności sprzedaży „dopalaczy” nie stanowi okoliczności wyłączającej bezprawność zachowania (winę) oskarżonych. Świadomość bezprawności czynu nie oznacza bowiem świadomości jego karalności, lecz jedynie to, że czyn jest sprzeczny z jakąś obowiązującą normą (zob. post. SN z 26.06.2003 r., V KK 26/02; wyr. SA w Warszawie z 1.04.2014 r., II AKa 432/13). Może to być norma prawa administracyjnego albo cywilnego wprowadzająca zakaz albo nakaz określonego zachowania (zob. W.Wróbel, A.Zoll (red.), Kodeks karny. Część ogólna. Tom I, Warszawa 2016, s. 626). O legalności handlu „dopalaczami” nie świadczy okoliczność, że po przeprowadzeniu przez policję przeszukania lokali przy ul. (...) oraz zabezpieczeniu znalezionych tam „dopalaczy” oskarżonym nie były przedstawiane zarzuty popełnienia przestępstwa. Wymienione okoliczności wskazują, co najwyżej, że organy ścigania miały problem z wartościowaniem takich zachowań. Natomiast oskarżeni byli świadomi istnienia prawnego zakazu wytwarzania i handlu „dopalaczami”. Wiedzieli, że inspekcja sanitarna zamykała lokale, w których były sprzedawane „dopalacze” i konfiskowała te środki, a na osoby sprzedające „dopalacze” były nakładane kary pieniężne. W mediach publicznych i prywatnych było szeroko relacjonowane zjawisko handlu „dopalaczami” i negatywne skutki, jakie ono wywoływało, łącznie z opisywaniem zgonów ludzi po zażyciu tych środków. O świadomości zakazu handlu „dopalaczami” i wynikającej stąd bezprawności zachowania zresztą najlepiej świadczy sposób zachowania oskarżonych, którzy sprzedawali „dopalacze”, jako pochłaniacze wilgoci. Gdyby oskarżeni mieli świadomość legalności ich zachowania, sprzedawaliby „dopalacze” jako takie, a nie pod pozorem innych towarów. Nie ukrywaliby swojej działalności, ponosząc w związku z jej prowadzeniem obciążenia fiskalne, w tym podatkowe. Zamiast tego, oskarżeni pozorowali sprzedaż pochłaniaczy wilgoci lub innych towarów, co nie miało nic wspólnego z rzeczywistą działalnością, którą prowadzili. Stanowczo należy też stwierdzić, że brak karalności wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków zastępczych w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii nie świadczy o tym, że takie zachowanie nie stanowi czynu zabronionego na gruncie prawa karnego. Apelujący tracą z pola widzenia, że ustanowienie penalizacji wytwarzania i handlu środkami zastępczymi wiązałoby się z koniecznością karalności takich zachowań niezależnie od tego, czy ich skutkiem jest sprowadzenie niebezpieczeństwa powszechnego dla życia lub zdrowia ludzi. Karze kryminalnej podlegałyby zatem zachowania polegające na wytwarzaniu i wprowadzaniu do obrotu środków zastępczych jako takich. Z taką sytuacją mamy do czynienia w związku z penalizacją różnych zachowań dotyczących nowych substancji psychotropowych w ustawie z dnia 20.07.2018 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Dz. U. 2018.1490. Chybione są zarzuty, że sprzedaż „dopalaczy” nie wyczerpuje znamion typu czynu z art. 165§1 pkt 2 KK, a powoływanie się przy tym na stanowisko SN stanowi nieporozumienie. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 31.05.2017 r., I KZP 5/17 wyraził wszak jednoznaczny pogląd, że „wyczerpuje dyspozycję art. 165§1 pkt 2 KK sprzedaż tzw. dopalaczy […] jeżeli […] działają na użytkownika w sposób niebezpieczny dla jego życia i zdrowia. Bez znaczenia dla bytu przestępstwa jest to, że część nabywców wiedziała o faktycznym przeznaczeniu towaru, jeżeli dostęp do niego miał powszechny charakter, a więc również dla osób (...)”. W wymienionym orzeczeniu SN wyraził też pogląd, że jeżeli wprowadzany do obrotu towar jest faktycznie innym produktem, niż wynika to z jego opisu na opakowaniu albo z nazwy, a jest to towar szkodliwy dla zdrowia w stopniu stanowiącym niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia wielu osób, to jego wyprodukowanie lub wprowadzenie do obrotu wyczerpuje treść art. 165§1 pkt 2 KK. Wymienione poglądy uzyskały akceptację w innych orzeczeniach Sądu Najwyższego i sądów apelacyjnych (zob. wyr. SN z 28.11.2018 r., V KS 21/18; wyr. SN z 23.05.2019 r., III KK 94/18; post. SA w Gdańsku z 10.10.2018 r., II AKz 474/18; wyr. SA w Katowicach z 21.11.2018 r., II AKa 395/18). Wynika stąd, że przestępstwo z art. 165§1 pkt 2 KK stanowi wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie „jakichkolwiek” dopalaczy, czy środków zastępczych, ale tylko takich, które spełniają dwa warunki. Mianowicie, 1) stanowią substancje szkodliwe dla zdrowia o takim ładunku szkodliwości, że 2) stwarza to niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowa wielu osób. Takie niebezpieczeństwo charakteryzuje się rozległością zagrożenia w stosunku do większej liczby ludzi (zob. wyr. SN z 20.05.1998 r., II KKN 37/98). Autorzy apelacji tracą z pola widzenia, że w art. 165§1 pkt 2 KK nie chodzi o penalizację wytwarzania i wprowadzania do obrotu „dopalaczy”, czy środków zastępczych jako takich, ale substancji, które są szkodliwe dla zdrowia w stopniu stwarzającym niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia wielu osób. W takim stanie rzeczy pozbawione racji są zarzuty, że wobec oskarżonych należało zastosować przepisy (...), a zwłaszcza zarzut, że wymieniona ustawa jest szczególnym aktem prawnym wobec przepisu art. 165§1 pkt 2 KK, zgodnie z zasadą lex specialis derogat legi generali. W apelacji J. L. podnosi się, że osoby nabywające „dopalacze” były informowane, że są to środki szkodliwe dla zdrowia. Środki te były sprzedawane z zastrzeżeniem, że nie nadają się do spożycia. W apelacji J. K. stwierdza się zaś, że „dopalacze” były wprowadzane do obrotu jako pochłaniacze wilgoci. Ich użycie zgodnie z przeznaczeniem deklarowanym na etykiecie nie stwarzało niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia. Zarzut podniesiony w apelacji J. L. jest zupełnie chybiony, gdyż nabywcy „dopalaczy” byli informowani nie o szkodliwości tych środków, ale o szkodliwości pochłaniaczy wilgoci bądź podobnych towarów sprzedawanych pod pozorem „dopalaczy”. Pamiętać należy, że na etykiecie „pochłaniaczy wilgoci” bądź innych podobnych towarów sprzedawanych przez oskarżonych zamieszczone było ostrzeżenie, że są to produkty niebezpieczne dla zdrowia. Ostrzeżenie o niebezpieczeństwie odnosiło się do formalnie, a nie do rzeczywiście sprzedawanego towaru. Oskarżeni nie informowali kupujących, że w rzeczywistości kupują „dopalacze”, a nie pochłaniacze wilgoci, środek do czyszczenia komputerów, czy inny towar, którego nazwa zamieszczona była na etykiecie. Oskarżeni nie informowali też o składzie i właściwościach rzeczywistego produktu, który był sprzedawany. Na etykiecie sprzedawanych środków nie było informacji, że w rzeczywistości jest to „dopalacz”, ani informacji o jego składzie i właściwościach. Nie było tym samym informacji, że „dopalacz” jest niebezpieczny dla zdrowia lub życia człowieka. Brak informacji o składzie, właściwościach oraz niebezpieczeństwie dla zdrowia człowieka potwierdziły osoby, które kupowały „dopalacze” od oskarżonych. Tytułem przykładu przywołać należy zeznanie M. J. złożone na rozprawie w dniu 9.03.2018 r., że kupując „dopalacze” w lokalu przy ul. (...) nie rozmawiał ze sprzedawcą, gdyż wiadomo było, czego on chce. Nabywanie „dopalaczy” w taki sposób potwierdził M. C. na rozprawie w dniu 4.06.2018 r. Na rozprawie w dniu 14.06.2018 r. M. P. zeznał, że „na opakowaniach nie było żadnej informacji dotyczącej zażywania dopalaczy”, zaś na rozprawie w dniu 2.03.2018 r. A. M.

(2)podał, że nie wie, z jakich składników były wytwarzane „dopalacze”, które kupował, gdyż nie było takiej informacji. Wymienione okoliczności trafnie zauważono w apelacji J. K.. Zgodzić się należy z autorką tej apelacji, że zażycie pochłaniaczy wilgoci zgodnie z przeznaczeniem nie stwarzało niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia, a także z tym, że informacja o „pochłaniaczu wilgoci” była podawana dla pozoru, gdyż w rzeczywistości sprzedawanym produktem był „dopalacz”. Z powodów, o których wcześniej powiedziano nie można się jednak zgodzić z tym, że w takiej sytuacji zachowanie J. K. i innych oskarżonych stanowi delikt administracyjny z art. 52a UPN, a nie czyn z art. 165§1 pkt 2 KK. W apelacjach stwierdza się również, że skutkiem zażycia „dopalaczy” jest odurzenie, które stanowi normalne, zwykłe następstwo przyjęcia takiego środka, nie stwarzając niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia osoby przyjmującej. Z tego względu, zażywanie „dopalaczy” nie wywołuje skutku, o którym mowa w art. 165§1 pkt 2 KK, co uniemożliwia wartościowanie zachowania oskarżonych przez pryzmat tego przepisu. W apelacji J. K. stwierdza się, że następstwa zażycia „dopalacza” muszą odbiegać od typowych skutków zażycia środka odurzającego, czy zastępczego. „Skutek w postaci odurzenia i wszystkich elementów z nim związanych należy do działania środka zastępczego i nie jest skutkiem, o którym mowa w art. 165§1 pkt 2 KK. Potencjalne następstwa dla zdrowia człowieka muszą mieć istotny charakter, gdyż ryzyko niegroźnych zakłóceń czynności organizmu człowieka nie stanowi skutku wymaganego w ww. przepisie”. Takie stanowisko zostało też wyrażone w apelacji J. L.. Zważyć więc należy, że w typie czynu zabronionego, o którym mowa w art. 165§1 pkt 2 KK skutkiem wyrabiania lub wprowadzania do obrotu szkodliwych dla zdrowia substancji jest sprowadzenie niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia wielu osób. W pisemnej opinii z dnia 20.03.2017 r. biegły M. Z.

(2)powołując się przyjętą przez Światową Organizację Zdrowia ( (...)) definicję pojęcia „zdrowie człowieka”, jako pełny dobrostan fizyczny, psychiczny i społeczny stwierdził, że każda z substancji ujawniona w „dopalaczach” zabezpieczonych podczas przeszukania lokalu przy ul. (...), tj. (...) - (...), (...) i (...)zakłóca prawidłowe funkcjonowanie organizmu osób, które przyjmują te substancje. Zakłócenia organizmu mogą odbywać się na poziomie fizycznym przez, np. wywołanie zaburzeń rytmu serca albo na poziomie psychicznym przez wywołanie zaburzeń postrzegania i odbioru bodźców, a w wypadku przyjęcia większej dawki – halucynacji wzrokowych, słuchowych lub dotykowych. Na rozprawie odwoławczej biegli M. Z. i P. S. stwierdzili, że przyjęta przez Światową Organizację Zdrowia definicja zdrowia człowieka jest powszechnie akceptowana. Elementem innych definicja terminu „zdrowie człowieka” są także prawidłowe czynności fizyczne i psychiczne organizmu człowieka. W opinii ustnej złożonej na rozprawie głównej w dniu 8.08.2018 r. biegli M. Z. i P. S. stwierdzili, że (...) i inne związki będące pochodnymi (...) działają głównie na układ neuroprzekaźników, prowadząc do wzrostu ich stężenia w ośrodkowym układzie nerwowym i w części obwodowej tego układu. Efektem zażycia tych substancji jest silne pobudzenie psychoruchowe, poprawa nastroju, zaburzenie koordynacji ruchowej, a przy wyższych dawkach – zaburzenia odczucia czasu, miejsca, a nawet halucynacji. Występuje przyspieszenie tętna, wzrost ciśnienia krwi, zaburzenie rytmu serca. Według biegłych, nie ulega wątpliwości, że przyjmowanie (...) powoduje utratę zdrowia. Opinię o takiej samej treści biegli M. Z. i P. S. złożyli na rozprawie odwoławczej. Mianowicie, że pochodne (...) powodują zaburzenia organizmu człowieka w aspekcie fizycznym i psychicznym. Odurzenie się taką substancją narusza dobrostan psychiczny, w związku z czym osoba, która odurza się ex definitione nie jest zdrowa i musi być objęta opieką i leczeniem, a co najmniej lekarską diagnostyką zaburzenia. K. oraz ich pochodne działają na układ nerwowy i układ sercowo-naczyniowy. W pierwszym wypadku, skutek działania tych substancji przypomina nadużycie amfetaminy i jej pochodnych. Jest to głównie pobudzenie, aż do skrajnego pobudzenia wymagającego stabilizacji pacjenta, a także agresja, słowotok, a w większych dawkach – halucynacje i znaczne pobudzenie psychoruchowe. Występuje też istotny wzrost temperatury ciała, który w połączeniu z silnym pobudzeniem psychoaktywnym stwarza niebezpieczeństwo rozpadu mięśni szkieletowych, które nieleczone prowadzi do niewydolności nerek, a więc długotrwałej choroby. W drugim wypadku, we wczesnej fazie występuje znaczne przyspieszenie akcji serca, wzrost ciśnienia tętniczego krwi prowadzący do przełomów nadciśnieniowych, a u osób predestynowanych, nawet do udaru mózgu. W fazie późnej, gdy katynony są usuwane z organizmu występuje szczególna podatność mięśnia sercowego na zaburzenia rytmu serca. W literaturze opisywane są przypadki zgonu osób skrajnie pobudzonych, które umierały będąc przetrzymywane, np. przez policjantów. W świetle wymienionych opinii stwierdzić zatem należy, że (...)oraz ich pochodne, tj. (...) - (...), (...)i (...)stanowią substancje szkodliwe dla zdrowia w rozumieniu przepisu art. 165§1 pkt 2 KK. Przyjęcie takich substancji i odurzenie się nimi stwarza niebezpieczeństwo dla zdrowia, a nawet życia ludzi, w znaczeniu, o którym mowa w ww. przepisie. Podniesione w tej kwestii zarzuty są więc niezasadne. Dodać należy, że substancje (...), (...), (...) (...), czyli (...)oraz (...) (...) znajdowały się w materiale, który był sprzedawany w lokalu przy ul. (...), jako „(...)” oraz „(...)” (opinia biegłego A. K. z 29.05.2017 r. oraz z 18.11.2014 r.; opinia nr (...) z 31.08.2015 r.; opinia nr (...) z 11.09.2015 r.), a także w materiale, który został zabezpieczony podczas przeszukania mieszkania R. H.

(1)przy ul. (...) (opinia biegłego M. Z. z 20.03.2017 r. i opinia nr (...) z 4.12.2014 r.). (...) - (...) i jego sole, a także (...) i (...) znajdują się w wykazie substancji psychotropowych stanowiącym załącznik nr 2 do UPN - grupa IV-P, poz. 3 (opinia M. Z. i P. S. z 22.02.2017 r.). Natomiast tzw. (...) w postaci chlorowodorku, który stanowił czynną substancję w „dopalaczach” sprzedawanych przez oskarżonych, stanowi środek zastępczy w rozumieniu UPN (opinie biegłego A. K. z: 28.06.2017 r., 19.06.2017 r., 31.05.2017 r., 29.05.2017 r., 19.06.2017 r., 18.11.2014 r.). Niezasadne są zarzuty, że sąd pierwszej instancji znamię skutku potraktował abstrakcyjnie, przyjmując w sposób zgeneralizowany, że skoro substancje, którymi obracali oskarżeni miały charakter niebezpieczny i mogły wywołać szereg działań niepożądanych oraz były sprzedawane w porcjach, bez stosownej informacji, to oskarżeni sprowadzili niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia wielu ludzi. Takie zarzuty sformułowano zwłaszcza w apelacji J. K. i P. M., w której wyrażono zdanie, że najistotniejszą cechą czynu z art. 165§1 KK jest powszechność zagrożenia, a biegli M. Z. i P. S. nie wskazali ilości substancji, które spowodowałyby realne niebezpieczeństwo utraty zdrowia przez osoby kupujące „dopalacze”. Na podstawie ww. przepisu mogą zatem odpowiadać R. H.

(1)i oskarżeni, którzy wytwarzali i pierwotnie wprowadzali do obrotu substancje szkodliwe dla zdrowia, ale zachowanie detalicznych pośredników, jak P. M., pozostaje poza zakresem tego przepisu. Tożsame zarzuty przedstawione zostały w petitum oraz uzasadnieniu innych apelacji. Wymienione zarzuty są chybione i wynikają z niewłaściwego odczytania opinii ww. biegłych. Zważyć wszak należy, że biegły M. Z. w pisemnej opinii z dnia 20.03.2017 r. stwierdził, że przeciętnie przyjmowana doustnie dawka (...) wynosi kilkadziesiąt miligramów. W opinii ustnej złożonej na rozprawie w dniu 8.08.2018 r. biegli M. Z. i P. S. stwierdzili, że osoby uzależnione od (...)będą prawdopodobnie potrzebować wyższej dawki dla osiągnięcia pożądanego przez nich efektu. W badanych dowodach biegli stwierdzili zaś obecność (...) na poziomie 400 – 500 miligramów. Taka dawka powoduje utratę zdrowia, a nawet życia osoby, która ją przyjęła. W opinii z 3.11.2016 r. ww. biegli stwierdzili występowanie substancji czynnych w ilości od 174 do 575 miligramów, dodając, że każda osoba, która zażywa „dopalacze” w dawce efektywnej, czyli co najmniej kilkudziesięciu miligramów, pozbawia się zdrowia. W konkluzji ustnej opinii biegli stwierdzili, że wszystkie badane przez nich dowody zawierały substancje psychoaktywne, które stwarzały zagrożenie dla zdrowia ludzi. Do tych kwestii ww. biegli odnieśli się także na rozprawie odwoławczej stwierdzając, że efektywna dawka (...) wynosi 10 miligramów. Środek zawierający mniejszą ilość (...) nie stwarza realnego niebezpieczeństwa dla zdrowia człowieka. W badanych próbkach biegli stwierdzili różne ilości substancji szkodliwych dla zdrowia człowieka. W części dowodów były to bardzo wysokie ilości tych substancji. W wypadku dowodów zawierających (...) stwierdzili występowanie ponad 50 miligramów na saszetkę, a więc kilkakrotnie więcej niż dawka deklarowana do wywołania efektu psychoaktywnego. W wypadku innych dowodów, ilość substancji czynnych wahała się od kilkunastu do 200 miligramów, a więc mieściła się w zakresie przeciętnych dawek przyjmowanych przez osoby odurzające się „dopalaczami”. Na rozprawie odwoławczej biegli M. Z. i P. S. wyróżnili grupę kilku opinii z zakresu badań fizykochemicznych, których treść nie pozwalała na wypowiedzenie się co do tego, czy stwierdzone w tych opiniach substancje czynne „dopalaczy” stwarzały niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia wielu osób. Powodem tego był brak badań dotyczących ilości (wielkości) substancji czynnych w badanym materiale dowodowym. Chodzi o następujące opinie: 1. nr H-V-C- (...) z 26.10.2016 r., w której przedmiotem badań był materiał roślinny umieszczony w woreczkach strunowych z etykietą o treści: „(...)” oraz „(...)”, w którym stwierdzono obecność (...) (...), który to środek znajduje się w wykazie substancji psychotropowych grupa IV-P, poz. 3), 2. nr H-V-C-5480- (...) z 4.12.2014 r., w której przedmiotem badań był materiał zabezpieczony w czasie oględzin mieszkania przy ul. (...) znajdujący się w opakowaniach z napisem „(...)” oraz „(...)”, w których stwierdzono: (...) (...), (...) oraz (...) - (...), które stanowią środki zastępcze zgodnie z UPN, 3. nr H-V-C-5480-400/15/RK z 31.08.015 r., w której przedmiotem badań był materiał zabezpieczony w opakowaniach z napisem „(...)” oraz „(...)”, w których stwierdzono obecność (...) (...), który stanowi środek zastępczy zgodnie z (...), 4. nr H-V-C-5480-150/17/MD z 31.05.2017 r., w której przedmiotem badań był materiał zabezpieczony w opakowaniach z napisem „(...)” oraz (...), w których stwierdzono: (...) (...) oraz (...) (...), który znajduje się w wykazie środków zastępczych (grupa I-N), 5. nr H-V-C-5480-311/15/TN z 11.09.2015 r., w której przedmiotem badań był materiał zabezpieczony w opakowaniach z napisem „(...)” oraz „(...)”, w których stwierdzono obecność (...) (...), 6. biegłego A. K.

(3)z 18.11.2014 r., w której przedmiotem badań był materiał zabezpieczony w opakowaniach z napisem „(...)” oraz „(...)”, w których stwierdzono obecność (...), substancji psychoaktywnej stanowiącej środek zastępczy zgodnie z (...). Pomimo, że w wymienionych opiniach nie przeprowadzono badań ilościowych substancji czynnych znajdujących się w badanym materiale, nie budzi wątpliwości, że stwierdzone w nich substancje, tj. (...), (...) (...), (...), (...) - (...) oraz (...) (...) stanowią substancje, które wypełniają elementy definicyjne pojęcia „środek zastępczy”, o którym mowa w art. 4 pkt 27 UPN. Z ujawnionych na rozprawie głównej dowodów, w zwłaszcza zeznań R. H.

(1)i A. Z.

(1)nie wynika, aby wymienione substancje znajdowały się w „dopalaczach” w ilościach mniejszych niż dawka efektywna potrzebna do wywołania stanu odurzenia. Logiczne wnioskowanie wsparte doświadczeniem życiowym nakazuje zatem przyjąć, że w sytuacjach, w których doszło do zabezpieczenia przez organy ścigania materiału opisanego w ww. opiniach, sprzedawanego przez oskarżonych, jako „(...)”, „(...)”, „(...)” oraz (...), zawarte w nich substancje czynne szkodliwe dla zdrowia występowały w ilościach stwarzających niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia wielu osób. Przywołać należy też zeznania osób kupujących „dopalacze” od oskarżonych. Mianowicie, A. M.

(2)na rozprawie w dniu 2.03.2018 r. podał, że „dopalacze” kupował w lokalu przy ul. (...) i była to trucizna. Nie wie, jakie składniki zawierały kupowane „dopalacze”. Zawartość jednej saszetki wystarczała mu na cały dzień. Na rozprawie w dniu 4.06.2018 r. M. C. zeznał, że po zażyciu „dopalacza” najpierw czuł euforię, a potem była „paranoja w głowie” i bał się wszystkiego. Trwało to kilka godzin. Gdy objawy ustąpiły, dałby wszystko, żeby ponownie zapalić. M. K. zeznał, że kupował „dopalacze” w sklepie przy ul. (...). Po wypaleniu „dopalacza” odczuwał 30 sekundową euforię. Teraz przechodzi terapię „mefedronową”. Na rozprawie w dniu 14.06.2018 r. M. P. zeznał, że powszechnie było wiadomo, że „dopalacze” są trujące. Przyjmując je wiedział o tym. R. H.

(1)na rozprawie w dniu 25.05.2018 r. podał, że wiedział, że wytwarzane przez niego „dopalacze” są trujące. Widział ludzi po ich zażyciu. Widział, jak ludzie, którzy zażywali „dopalacze” są niszczeni fizycznie oraz psychicznie i spadają na dno, a na rozprawie w dniu 22.06.2018 r. podał, że B. N.

(2)powiedział mu, że jedna osoba po zażyciu „dopalacza” dusiła się. Pomimo to, nadal sprzedawał „dopalacze”, bo „były z tego pieniądze”. Na rozprawie w dniu 22.06.2018 r. R. H.

(1)podał zaś, że (...) jest podobny w działaniu do metaamfetaminy i jest bardzo uzależniający. Słyszał, że metaamfetamina może nawet zabić, dlatego rozcieńczali (...) do takich porcji, że nie obawiał się, że kogoś zabiją. Uważał, że potrafi wytworzyć „dopalacze”, które nie zagrażały życiu przy pierwszym użyciu, choć przy częstym ich używaniu wywoływały skutki uboczne. Mając na względzie powyższe uwagi, a także opisane przez R. H.

(1)i osoby zażywające „dopalacze” skutki ich przyjęcia, stwierdzić należy, że sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że skutkiem wprowadzania przez oskarżonych do obrotu wytwarzanych przez R. H.

(1)„dopalaczy”, było stworzenie realnego (konkretnego) niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia wielu osób. Odnośnie do sformułowanego w apelacji J. K. i P. M. zarzutu, że odpowiedzialności z art. 165§1 pkt 2 KK podlega ten tylko, kto substancję szkodliwą dla zdrowia wprowadza po raz pierwszy, a nie ten, kto nią obraca na dalszych etapach, zważyć należy, co następuje. Pojęcie „wprowadza” należy, zgodnie z jego potocznym znaczeniem odnosić do czynności inicjującej, dającej początek określonemu stanowi rzeczy, procesowi czy zaszłościom. Według słownikowego ujęcia „wprowadzać” oznacza „spowodować pojawienie się”, czy „spowodować czyjąś obecność” (zob. S.Skorupka, H.Auderska, Z.Łempicka, Mały słownik języka polskiego, Warszawa 1969, s. 909), a także „umieścić coś gdzieś”, „zaczynać stosować coś”, oddawać coś do użytku” (zob. Nowy słownik poprawnej polszczyzny pod red. A.Markowskiego, Warszawa 2002, s. 1175). Odwołując się do znaczenia omawianego terminu w języku polskim, należy zwrot „wprowadza do obrotu” odczytywać w takim znaczeniu, jakie przypisać należy jedynie czynności dokonanej przez pierwszy podmiot w procesie dystrybucji, z wyłączeniem każdego następnego podmiotu biorącego udział w takim obrocie. W przeciwnym razie należałoby przyjąć, że każdy następny podmiot uczestniczący w obrocie określonym towarem (produktem) także „wprowadza” do obrotu towar, pomimo że ten towar znajduje się już w obrocie, a skoro tak jest, to nie może być on przedmiotem czynności „wprowadzenia” do tego obrotu (zob. uchw. SN

(7)z dnia 21.09.2005 r., I KZP 29/05). Gdyby ustawodawca zamierzał spenalizować w art. 165§1 pkt 2 KK każdą czynność dokonywaną w obrocie substancjami i środkami, o których mowa w tym przepisie, zachowując potoczne znaczenie pojęcia „wprowadza”, to powinien sięgnąć po takie określenie czynności czasownikowej, które odzwierciedlałoby szersze granice działania wymienionego przepisu, niż wynikające ze znaczenia tego terminu w języku polskim. Na gruncie ustawy z dnia 30.06.2000 r. Prawo własności przemysłowej zbieżny pogląd wyraził SN w wyroku z dnia 10.01.2007 r., IV KK 426/06. Mianowicie, że „o ile ustawa nie nadaje pojęciu „wprowadzanie do obrotu” zasadniczo odmiennego znaczenia […] musi być ono rozumiane jako czynność jednokrotna, rozpoczynająca obrót danym towarem. W sytuacjach, gdy wolą ustawodawcy jest rozciągnięcie tego pojęcia na dalsze transakcje, poza pierwszą, czyni to wyraźnie w treści danego aktu prawnego, odwołując się do odpowiednio sformułowanej definicji legalnej). W taki sposób postąpił ustawodawca penalizując szeroko obrót środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi w ustawie z dnia 25.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, w której zrezygnował z rozróżnienia pomiędzy pierwotnym i wtórnym obrotem tymi wyrobami, uznając wszelkie (każde) ich udostępnienie innym osobom za „wprowadzanie do obrotu”, co znalazło wyraz w definicji tego terminu w art. 3 pkt 34 ustawy (zob. wyr. SA w Białymstoku z dnia 6.10.2015 r., II AKa 127/15). Podobny zabieg legisla