Sygn. akt II K 1299/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 września 2019 r. Sąd Rejonowy w Wołominie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący : sędzia Jacek Kulesza Protokolant – Sylwia Śliwowska po rozpoznaniu na rozprawach w dniach 16 maja 2019 r., 27 czerwca 2019 r., 4 września 2019 r. sprawy Ł. G. ur. (...) w R., syna K. i B. z d. P. oskarżonego o to, że: w dniu 02 września 2016 roku około godziny 01:40 w miejscowości N., województwa (...), powiatu (...), gminy R., na ulicy (...) kierował w ruchu lądowym pojazdem mechanicznym tj. samochodem osobowym marki O. (...) o nr rej. (...), po drodze publicznej pomimo orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w G. sygn. akt (...)zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, tj. o czyn z art. 244 k.k. orzeka
- Oskarżonego Ł. G. w ramach zarzucanego mu czynu uznaje za winnego tego, że w dniu 02 września 2016 roku około godziny 01:40 w miejscowości N. na ulicy (...), województwa (...), powiatu (...), gminy R., prowadził na drodze publicznej samochód marki O. (...) o nr rej. (...) nie stosując się do decyzji nr (...) o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kat. B wydaną przez Starostę (...) w dniu 17.11.2006 r. tj. popełnienia przestępstwa z art. 180a k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym w dniu 02 września 2016 roku i za to na ww. podstawie skazuje go i wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;
- Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 złotych tytułem opłaty oraz kwotę 160 złotych tytułem pozostałych kosztów sądowych. Sporządzone uzasadnienie zostało ograniczone na podstawie art. 424§ 3 kpk. Sygn. akt II K 1299/18 UZASADNIENIE Ł. G. został oskarżony o to, że w dniu 02 września 2016 roku około godziny 01:40 w miejscowości N., województwa (...), powiatu (...), gminy R., na ulicy (...) kierował w ruchu lądowym pojazdem mechanicznym tj. samochodem osobowym marki O. (...) o nr rej. (...), po drodze publicznej pomimo orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w G. sygn. akt (...)zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, tj. o czyn z art. 244 k.k. Analiza materiału dowodowego, w tym wyjaśnień oskarżonego Ł. G., doprowadziła sąd do przekonania, że oskarżony popełnił przestępstwo z art. 180a k.k., brak jest podstaw do uznania, iż wypełnił znamiona czynu z art. 244 k. Sąd uznał więc, że Ł. G. w dniu 02 września 2016 roku około godziny 01:40 w miejscowości N. na ulicy (...), województwa (...), powiatu (...), gminy R., prowadził na drodze publicznej samochód marki O. (...) o nr rej. (...) nie stosując się do decyzji nr (...) o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kat. B wydaną przez Starostę (...) w dniu 17.11.2006 r. tj. popełnił przestępstwo z art. 180a k.k. Oskarżony przyznawał się do kierowania pojazdem oraz nie kwestionował tego, że posiadał wiedzę o cofnięciu uprawnień oraz konsekwentnie podnosił, iż nie wiedział nic o nałożonym na niego zakazie prowadzenia pojazdów. W ocenie sądu wyjaśnienia oskarżonego zasługują na obdarzenie ich przymiotem wiarygodności. Za wiarygodne sąd uznał również dołączone do akt sprawy dokumenty, które nie budzą wątpliwości co do swojej rzetelności i prawdziwości. Stanowią one potwierdzenie oraz uzupełnienie wyjaśnień oskarżonego. W ocenie sądu dowodem nieosobowym o największym znaczeniu dla stwierdzenia, iż oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu zabronionego z art. 180a k.k. jest odpis decyzji Starosty (...) z dnia 17 listopada 2006 r. o nr (...) na mocy której cofnięto oskarżonemu uprawnienia do prowadzenia pojazdów kat. B. Należy w tym miejscu podkreślić, iż w toku postępowania oskarżony nie kwestionował prawdziwości tej decyzji, co więcej miał świadomość tego, iż ww. decyzja została wydana, co potwierdził w swoich wyjaśnieniach, wskazując, iż „stracił prawo jazdy za punkty” oraz „był świadomy tego, że jechał bez uprawnień”. Także skazywany był wcześniej za czyn z art. 180a k.k. z uwagi na nierespektowanie tej samej decyzji Starosty (...). Z dołączonych akta sprawy (...)istotnie wynika, iż oskarżony w czasie popełnienia przedmiotowego czynu nie miał wiedzy, iż wobec niego zapadł wyrok nakładający na niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych Orzekając w przedmiocie odpowiedzialności karnej oskarżonego Ł. G. sąd, przy uwzględnieniu dyspozycji art. 4 § 1 k.k., w całości zastosował Kodeks karny w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia czynu tj. 2 września 2016 r., jako względniejszy dla oskarżonego. Aktualne brzmienie przepisu art. 42 § 1a pkt 1 k.k. wprowadza bowiem obligatoryjny środek zakazu prowadzenie wszelkich pojazdów mechanicznych w wypadku skazania za przestępstwo z art. 180a k.k. Wymierzając oskarżonemu karę za przypisane mu przestępstwo sąd wziął pod uwagę wszelkie okoliczności ujawnione w sprawie oraz miał na uwadze dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 k.k. Za okoliczność obciążającą Ł. G. sąd uznał znaczny stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu ze względu na dobro prawne objęte ochroną, w które on godzi, a więc bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Opisane powyżej zachowanie oskarżonego jednoznacznie wskazuje, że przypisanego mu czynu dopuścił się on działając w zamiarze bezpośrednim. Miał bowiem świadomość, że Starosta (...) wydał wobec niego decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kat. B. Należy w tym miejscu wskazać, że charakter decyzji cofającej uprawnienia do prowadzenia pojazdów jest prewencyjny, zabezpieczający. Wskazują na to jednoznacznie przyczyny uzasadniające decyzję o cofnięciu, które w istocie obejmują sytuacje, gdy jest wielce prawdopodobne, że kierowca nie jest w stanie kierować pojazdem w sposób nie zagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego i nie narażający kogokolwiek na szkodę ( wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 19 marca 2013 r., (...) SA/Bd 60/13). Do okoliczności obciążających oskarżonego sąd zaliczył również jego dotychczasową karalność (k. 140-140v.). Oskarżony był bowiem wielokrotnie karany, w tym aż sześciokrotnie za popełnienie przestępstwa z art. 180a k.k., za które był już prawomocnie skazywany na karę grzywny, ograniczenia wolności, a także pozbawienia wolności. Jako okoliczność łagodzącą wymiar kary sąd uwzględnił fakt, iż oskarżony na rozprawie przyznał się do popełnienia czynu z art. 180a k.k., nie kwestionował swojej odpowiedzialności za ten czyn. Mając na uwadze powyższe okoliczności sąd doszedł do przekonania, że wymierzona oskarżonemu kara 4 miesięcy pozbawienia wolności spełni wymogi zarówno prewencji indywidualnej jak i generalnej, a także odpowiada stopniowi zawinienia i społecznej szkodliwości jego czynu. W przekonaniu sądu omówione powyżej okoliczności obciążające oskarżonego powodują, że kary tej nie można uznać za surową. Zauważyć bowiem należy, że za czyn z art. 180a k.k. grozi kara pozbawienia wolności do lat
- Sąd uznał dodatkowo, że prognoza kryminologiczna oskarżonego jest jednoznacznie negatywna, co należało podnieść mimo braku formalnych możliwości zastosowania warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności w tej sprawie z uwagi na uprzednią karalność oskarżonego. Sąd obciążył oskarżonego kosztami sądowymi w całości, nie znajdując podstaw do zwolnienia go z tych kosztów. Należy pamiętać, że instytucja opisana w treści art. 624 § 1 k.p.k. ma wyjątkowy charakter. Zasadą jest natomiast, że to oskarżony ponosi koszty postępowania oraz opłatę zwłaszcza, że koszty te powstały w związku z jego zachowaniem, które stanowiło przyczynę wszczęcia i przeprowadzenia postępowania karnego w niniejszej sprawie, zaś ich wysokość nie przekracza możliwości zarobkowych oskarżonego. W tym stanie rzeczy należało orzec jak w części dyspozytywnej wyroku.