Co do drugiej decyzji tj. z dnia 13.11.2017r. to należało również uznać ją za prawidłową. Organ rentowy odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie o rentę z tytułu niezdolności do pracy prawidłowo wskazał na podstawę prawną i okoliczności faktyczne, które uniemożliwiają jej zastosowanie. Zgodnie z art. 114 ust. 1 ustawy z 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz.U. z 2018r. poz. 1270 ze zm.) w sprawie zakończonej prawomocną decyzją organ rentowy, na wniosek osoby zainteresowanej lub z urzędu, uchyla lub zmienia decyzję i ponownie ustala prawo do świadczeń lub ich wysokość, jeżeli: 1) po uprawomocnieniu się decyzji zostaną przedłożone nowe dowody lub ujawniono nowe okoliczności istniejące przed wydaniem tej decyzji, które mają wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość; 2) decyzja została wydana w wyniku przestępstwa; 3) dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 4) decyzja została wydana na skutek świadomego wprowadzenia w błąd organu rentowego przez osobę pobierającą świadczenie; 5) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone, zmienione albo stwierdzono jego nieważność; 6) przyznanie świadczeń lub nieprawidłowe obliczenie ich wysokości nastąpiło na skutek błędu organu rentowego. Odnowa wszczęcia przez organ rentowy postepowania w sprawie opierała się na braku przesłanek z punktu 1, czyli braku nowych dowodów lub okoliczności, które istniały przed wydaniem decyzji i miały wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość. Odwołujący wskazywał na opinię biegłego z zakresu toksykologii, która została uzyskana w postępowaniu sądowym zakończonym prawomocnym wyrokiem. Natomiast nowe dowody to ujawnione dowody istniejące przed wydaniem decyzji, jak i dowody uzyskane po wydaniu decyzji pod warunkiem, że wynikają z nich fakty uwzględniane w decyzji. Organ rentowy bez przedstawienia nowych dowodów nie ma prawa do zmiany decyzji pierwotnej, jedynie na podstawie odmiennej oceny dowodów. Natomiast przedstawienie nowych dowodów, aby mogło być skuteczne, to jest aby mogło doprowadzić do przyznania prawa do świadczenia, powinno prowadzić do zmiany ustalonych poprzednio ustaleń faktycznych. Na podstawie nowych dowodów powinno dojść do uzupełnienia okoliczności faktycznych o nowe nieprzedstawione-nierozważane uprzednio lub zmiany poprzednich ustaleń, poprzez ponowną ocenę dowodów. Wzruszenie poprzedniego rozstrzygnięcia może nastąpić w sytuacji przedstawienia nowych dowodów, podważających wiarygodność uprzednio zgromadzonego materiału dowodowego. W niniejszym przypadku jedna opinia biegłego z zakresu toksykologii nie jest wystarczającą przesłanką do zmiany oceny innych dowodów, w tym opinii biegłych lekarz sądowych uzyskanych w innych postępowaniach. Opinia z zakresu toksykologii wskazywać tylko może na przyczyny powstania ewentualnej niezdolności do pracy, a nie dlaczego konkretnie osoba ubiegająca się o rentę jest niezdolna do pracy. O tym decydują biegli lekarze sądowi w stosownym trybie po zbadaniu tej osoby i zapoznaniu się ze zgromadzoną dokumentacją medyczną. Opinie zaś biegłych lekarzy sądowych wiążą Sąd orzekający. Sąd Najwyższy wielokrotnie wypowiedział się, choćby w wyroku z dnia 14.03.207r. III UK 130/06, że ustaleń w sprawie o świadczenie rentowe w zakresie medycznym nie można oprzeć wbrew opinii biegłych lekarzy sądowych. Jak czytamy w tym wyroku dopiero ustalenia biegłych lekarzy sądowych dostarczają sadowi wiedzy specjalistycznej koniecznej do dokonania oceny stanu zdrowia osoby ubiegającej się o świadczenia rentowe, w tym rodzaju występujących schorzeń, stopnia ich zaawansowania i nasilenia związanych z nimi dolegliwości. Trzeba w związku z tym podkreślić, że to lekarze orzecznicy bądź lekarze biegli sądowi decydują w momencie swojej decyzji czy z uwagi na zdrowotne skutki wypadku przy pracy ktoś jest niezdolny do pracy. Tymczasem bądź biegli lekarze nie uznali w swoich orzeczeniach bądź opiniach, że R. Ż. doznał z uwagi na zdrowotne skutki wypadku niezdolności do pracy. Ci lekarze na czas wydania orzeczenia bądź opinii ustalają czy ktoś jest niezdolny do pracy. Trudno zaś tym wszystkim lekarzom zarzucić nierzetelność w ocenie zdolności do pracy odwołującego się. Tym samym również decyzję z dnia 13.11.2017r. należało uznać za prawidłową i na podstawie art.
W dniu 06.09.2019r. pełnomocnik odwołującego – M. Ż. złożyła pismo datowane na 02.09.2019r. , do którego dołączyła kartę informacyjną odwołującego z (...) sp. z o.o. w O.. W treści pisma złożyła wniosek o przekazanie sprawy organowi rentowemu w trybie art.
kpc wskazując na nowe okoliczności w postaci wyników konsultacji odwołującego się w poradni kardiologicznej , która miała miejsce w dniu 01.08.2019r. Wniosek został przez Sad uwzględniony, ale podstawa prawa wskazana przez pełnomocnika odwołującego się była nieprawidłowa. Zgodnie z art.
kpc w sprawie o świadczenie z ubezpieczeń społecznych, do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji albo stwierdzenia stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, jeżeli podstawę do wydania decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub orzeczenie komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i odwołanie od decyzji opiera się wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia, sąd nie orzeka co do istoty sprawy na podstawie nowych okoliczności dotyczących stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji albo stwierdzenia stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, które powstały po dniu złożenia odwołania od tej decyzji. W tym przypadku sąd uchyla decyzję, przekazuje sprawę do rozpoznania organowi rentowemu i umarza postępowanie. W niniejszej sprawie taka okoliczność nie miała miejsca. Pełnomocnik odwołującego we wspomnianym piśmie zawarła wniosek o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy dołączając wynik badania kardiologicznego. Należało zatem przyjąć, że jest to wniosek o prawo do renty z tytułu ogólnego stanu zdrowia, a taki nie był przez organ rentowy rozpoznany. Jak stanowi art. 477 10 § 2 kpc jeżeli ubezpieczony zgłosił nowe żądanie, dotychczas nierozpoznane przez organ rentowy, sąd przyjmuje to żądanie do protokołu i przekazuje go do rozpoznania organowi rentowemu. Taka sytuacja miała miejsce w związku ze złożeniem pisma przez pełnomocnika odwołującego się datowanego na 2.09.2019r. To roszczenie nie mogło być przez Sąd pominięte lub rozpoznane z pominięciem organu rentowego i dlatego, zgodnie z powołanym wyżej przepisem orzeczono, jak w punkcie 2 wyroku. Zgodnie z §15 ust. 2 i §4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 03.10.2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 68) zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika z urzędu radcy prawnego P. M. wynagrodzenie za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną odwołującemu się z urzędu. Mt/PW
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.