k.k., pomimo orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk Południe w Gdańsku o sygnaturze akt X K 865/07, tj. o czyn z art.
orzeka: I. oskarżonego R. G. uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów z tym ustaleniem, że zostały one popełnione w ciągu przestępstw, czyny te kwalifikuje z art. 278 § 1 k.k. i skazując go za te występki, przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k., na mocy art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 37a k.k. w zw. z art. 34 § 1 i 1a pkt 1 k.k., art. 35 § 1 k.k. skazuje go na karę 1 (jednego) roku ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu wskazanej przez sąd nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym; II. oskarżonego K. B. uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu w punkcie 1 i 2 aktu oskarżenia czynów z tym ustaleniem, że zostały one popełnione w ciągu przestępstw, czyny te kwalifikuje z art. 278 § 1 k.k. i skazując go za te występki, przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k., na mocy art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 37b k.k. w zw. z art. 34 § 1 i 1a pkt 1 k.k., art. 35 § 1 k.k. skazuje go na karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 1 (jednego) roku ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu wskazanej przez sąd nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym; III. oskarżonego K. B. uznaje za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie 3 aktu oskarżenia, czyn ten kwalifikuje z art.
i skazując go za ten występek, na mocy art.
w zw. z art. 37a k.k. w zw. z art. 34 § 1, 1a pkt 1, § 1 b, § 2 kk i art. 35 § 1 wymierza oskarżonemu karę 1 (jednego) roku ograniczenia wolności, z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym, IV. na podstawie art. 42 § 3 k.k. orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, V. na mocy art. 43a § 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości 10.000 zł (dziesięciu tysięcy złotych) na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, VI. na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k., art. 86 § 1 i 3 k.k., art. 34 § 1 i § 1a pkt 1 k.k., art. 35 § 1 k.k. łączy orzeczone wobec oskarżonego w punktach II i III wyroku kary ograniczenia wolności i wymierza mu karę łączną 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu wskazanej przez sąd nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym; VII. na podstawie art. 46 § 1 k.k. zobowiązuje oskarżonych R. G. i K. B. do naprawienia części szkody poprzez zapłatę solidarnie na rzecz pokrzywdzonego W. T.
k.k., pomimo orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk Południe w Gdańsku o sygnaturze akt X K 865/07. dowody: zeznania świadków: W. T.
i skazując go za ten występek, na mocy art.
w zw. z art. 37a k.k. w zw. z art. 34 § 1, 1a pkt 1, § 1 b, § 2 kk i art. 35 § 1 wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku ograniczenia wolności, z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym, IV. na podstawie art. 42 § 3 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, V. na mocy art. 43a § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości 10.000 zł (dziesięciu tysięcy złotych) na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, VI. na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k., art. 86 § 1 i 3 k.k., art. 34 § 1 i § 1a pkt 1 k.k., art. 35 § 1 k.k. połączył orzeczone wobec oskarżonego w punktach II i III wyroku kary ograniczenia wolności i wymierzył mu karę łączną 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu wskazanej przez sąd nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym; VII. na podstawie art. 46 § 1 k.k. zobowiązał oskarżonych R. G. i K. B. do naprawienia części szkody poprzez zapłatę solidarnie na rzecz pokrzywdzonego W. T.
dowody: Dane osobopoznawcze k. 303-303v. akt X K 220/15; dane o karalności k. 86-89. Sąd zważył, co następuje: W świetle wszystkich przeprowadzonych i ujawnionych w toku postępowania dowodów należało przyjąć, iż sprawstwo oraz wina oskarżonych R. G. i K. B. odnośnie zarzucanych im czynów nie budziły wątpliwości. Wobec zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd uznał oskarżonych R. G. i K. B. za winnych popełnienia zarzucanych im kradzieży. Odpowiedzialności przewidzianej w przepisie art. 278 § 1 kk podlega bowiem ten, kto zabiera w celu przywłaszczenia cudzą rzecz ruchomą, przy czym wartość skradzionej rzeczy przekracza 1/4 minimalnego wynagrodzenia za pracę. Tymczasem R. G. i K. B. wspólnie z D. P., A. B. i G. H. we wskazanych zarzutem okresach w Ż. dwukrotnie udali się na teren posesji oskarżyciela posiłkowego skąd zabrali, za pierwszym razem 37 sztuk łączników rusztowań, drabinę stalową oraz 4 sztuki łączników krzyżowych rusztowań o łącznej wartości około 5.000 zł, a następnie około 91 do 110 sztuk rozpór budowlanych o łącznej wartości od 6.370 do 7.700 zł. Niewątpliwe w/w działali przy tym w celu przywłaszczenia wskazanych przedmiotów, po ich zabraniu traktowali je bowiem jak swoją własność sprzedając je w skupie złomu. Tym samym każdy z oskarżonych wyczerpał swoim zachowaniem znamiona czynu z art. 278 § 1 k.k. Zaznaczyć przy tym należy, iż Sąd stwierdził, że czyny przypisane R. G. i K. B., kwalifikowane z art. 278 § 1 k.k. stanowią ciągi przestępstw w rozumieniu art. 91§1 k.k. – popełnione zostały bowiem niewątpliwie w podobny sposób oraz w niewielkich odstępach czasu, a co do żadnego z tych czynów, nie zapadł wcześniej wyrok. Sąd zważył dalej, iż na gruncie art.
odpowiedzialność karną ponosi osoba, która znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Za tak opisany czyn na gruncie powołanego przepisu sprawcy wymierzyć można grzywnę, kare ograniczenie wolności lub pozbawienia wolności do lat 2. Definicji stanu nietrzeźwości dostawcza natomiast art. 115 § 16 k.k. zgodnie z którym zachodzi on wówczas, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 ‰ albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. W przedmiotowej sprawie, co ustalono w sposób bezsporny, oskarżony K. B. prowadził samochodem marki F. o nr rej. (...) będąc w stanie nietrzeźwości, którego zawartość wynosiła 0,73 mg/dm 3 alkoholu w wydychanym powietrzu. Jednocześnie należało stwierdzić, iż był on przy tym prawomocnie skazanym za przestępstwo z art.
k.k., w związku z czym, zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk Południe w Gdańsku o sygnaturze akt X K 865/07 obowiązywał go zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. Niewątpliwie zatem jego zachowanie wyczerpało ustawowe znamiona czynu z art.
1 i 4 k.k., co zostało mu przypisane w wyroku wydanym w przedmiotowej sprawie. Rozważając kwestię kary tak dla R. G., jak i K. B. za tak opisane czyny, Sąd miał na względzie przesłanki określone w dyrektywach jej wymiaru ujętych w art. 53 k.k. Sąd wziął również pod uwagę zawartą w art. 58 § 1 k.k. zasadę prymatu kar nieizolacyjnych, zgodnie z którą sąd orzeka karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania tylko wtedy, gdy inna kara lub środek karny nie może spełnić celów kary, uwzględniając przy tym, że przestępstwo jakiego dopuścił się oskarżony jest zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat. W związku z powyższym Sąd wymierzył R. G. przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k., na mocy art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 37a k.k. w zw. z art. 34 § 1 i 1a pkt 1 k.k., art. 35 § 1 k.k. karę jednego roku ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, wskazanej przez Sąd, w wymiarze dwudziestu godzin w stosunku miesięcznym. Tożsamą karę uznał Sąd za adekwatną do zachowania K. B. zakwalifikowanego jako ciąg przestępstw z art. 278 § 1 k.k. Orzekając w powyższym zakresie Sąd w wypadku obu oskarżonych miał na uwadze, iż społeczna szkodliwości ich czynów nie była niska – każdy z nich działał umyślnie, w zamiarze bezpośrednim, tym samym w pełni świadomie łamiąc obowiązujący porządek prawny. Jednocześnie na korzyść oskarżonego R. G. przemawiał fakt, iż nie był on uprzednio karany. Sąd zważył dalej, iż skazanie oskarżonych za przypisane im ciągi przestępstw na kary pozbawienia wolności, nawet z warunkowym zawieszeniem wykonania, przekraczałoby stopień ich zawinienia oraz społecznej szkodliwości czynów. Chociaż bowiem Sąd uznał ten stopień za wysoki, to jednak równocześnie nie uzasadnia on zdaniem Sądu konieczności orzeczenia wobec oskarżonych najsurowszej rodzajowo kary pozbawienia wolności, nawet w przypadku zastosowania dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary. W przekonaniu Sądu kara ograniczenia wolności, jako realna dolegliwość, związana z koniecznością wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, winna stanowić dla R. G. i K. B. bodziec do refleksji nad właściwym, zgodnym z prawem sposobem postępowania w przyszłości. Posiada ona w ocenie Sądu również doniosły walor w zakresie prewencji ogólnospołecznej, kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Rozważając kwestię kary dla K. B. za przypisany mu występek z art. 178 a § 1 i 4 k.k. Sąd również za celowe uznał wymierzenie mu kary ograniczenia wolności – w tym wypadku w wymiarze 1 roku, polegającej na wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym (na mocy art.
w zw. z art. 37a k.k. w zw. z art. 34 § 1, 1a pkt 1, § 1 b, § 2 kk i art. 35 § 1 k.k.). Orzekając w tym zakresie Sąd doszedł do przekonania, iż w połączniu z orzeczonymi w związku z popełnieniem przez oskarżanego tego występku środkami karnymi, wskazana kara odniesie pożądane skutki w swetrze prewencji szczególnej. Choć bowiem K. B. świadomie wszedł w tym przypadku w konflikt z prawem i jednocześnie prowadził pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości i pomimo orzeczonego wcześniej za tożsame przestępstwo czteroletniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, karę pozbawienia wolności należało uznać za nadmiernie surową. Kara ograniczenia wolności, jako obligująca oskarżonego do konkretnych, społecznie pożytecznych działań będzie natomiast niewątpliwie pozytywnie oddziaływać na K. B.. Sąd stwierdził również, iż w przedmiotowej sprawie względem K. B. zastosowanie znajdowała norma art. 42 § 3 k.k., obligująca do orzeczenia wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych albo pojazdów mechanicznych określonego rodzaju dożywotnio – z uwagi na popełnienie czynu z art.
Sąd uznał przy tym, iż w omawianym wypadku, nie zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami, który przemawiałby za ograniczeniem okresy obowiązywania rzeczonego zakazu. K. B. rozpoczynając w dniu 10 czerwca 2011 roku jazdę samochodem miał bowiem świadomość zarówno co do tego, że znajduje się w stanie nietrzeźwości, jak i obowiązującego go zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Oba fakty ignorował jednak, beż żadnych doniosłych powodów. Z tego też względu Sąd uznał, iż odstąpienie od orzeczenia całkowitego, dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych byłoby nieadekwatne i tym samym niecelowe. Mając na uwadze treść art.43a § 2 k.k. Sąd zastosował wobec oskarżonego środek karny w postaci zobowiązania oskarżonego do uiszczenia świadczenia pieniężnego w wysokości 10.000 zł (ustalonej w oparciu o możliwości zarobkowe oskarżonego) na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, do czego był zobligowany treścią wskazanego przepisu. W związku z tym, że K. B. dopuścił się popełnienia ciągu przestępstw i występku z art. 178 a § 1 i 4 k.k., zanim w stosunku do któregokolwiek z nich zapadł wyrok, Sąd w punkcie VI uzasadnianego orzeczenia, połączył orzeczone względem niego kary i orzekł karę łączną 1 roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu wskazanej przez sąd nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym – przy zastosowaniu zasady asperacji. W ocenie Sadu za wymierzeniem oskarżonemu kary łącznej we wskazanym wymiarze przemawiała z jednej strony okoliczność, iż wszystkich zarzucanych mu czynów oskarżony dopuścił się w krótkich odstępach czasu, z drugiej zaś fakt, iż skierowane były one przeciwko różnych dobrom prawnym. Nadto podkreślenia wymaga, iż Sąd nie dopatrzył się względem oskarżonego żadnych szczególnych okoliczności, które przemawiałyby za zastosowaniem przy łączeniu wymierzonych mu kar zasady pełnej absorpcji lub też kumulacji. Ponadto Sąd uwzględniając wniosek pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, na mocy art. 46 § 1 k.k. orzekł od K. B. i R. G. obowiązek naprawienia części wyrządzonej przestępstwem szkody poprzez zapłatę solidarnie na rzecz W. T.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.