II AKa 184/19

(1)(poprzednio B.) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 170.000,00 złotych w ten sposób, że w dniu 01 grudnia 2011 roku zawarła z I. D.

(2), działającym w imieniu i na rzecz (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł., umowę powierniczego przeniesienia na tę spółkę w celu ściągnięcia wierzytelności wekslowej w stosunku do I. D.

(1)(wówczas B.), w wykonaniu której tego samego dnia indosowała i przekazała I. D.

(2)- jako weksel własny in blanco - podpisaną przez I. D.

(1)w nieustalonej dacie w 2004 roku ale nie wcześniej niż 08 czerwca 2004 roku in blanco kartkę - blankiet, który został jej wydany przez wystawczynię do wykorzystana w przyszłości w razie potrzeby dla sporządzenia dla T. G. pełnomocnictwa do reprezentowania przed urzędem skarbowym I. D.

(1)(wówczas B.) jako przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą (...) w związku ze świadczeniem przez T. G. w okresie od dnia 08 czerwca 2004 roku do dnia 31 grudnia 2007 roku na jej zlecenie usług księgowych dla potrzeb podatkowych; wprowadzając I. D.

(2)w błąd, że jest to wystawiony przez I. D.

(1)(wówczas B.) niezupełny weksel in blanco oraz, że ma prawo uzupełnić ten weksel na podstawie ustnego rzekomego porozumienia z jego wystawczynią do sumy wekslowej nie przekraczającej 170.000,00 złotych w związku z niespłaconymi a udzielonymi jej pełnomocnikowi i ówczesnemu partnerowi P. K. pożyczkami w okresie maj - lipiec 2005 roku i w 2007 roku przeznaczonymi na finansowanie prowadzonej wspólnie z P. K. pod nazwą (...) I. B. hurtowej i detalicznej sprzedaży artykułów motoryzacyjnych, których spłatę w przyszłości ten weksel niezupełny miał zabezpieczać; jak również, że taka wierzytelność wekslowa istnieje, nie jest sporna, a dłużniczka wekslowa dotychczas nie zgłaszała żadnych zastrzeżeń co do jej zasadności, wysokości czy terminu zapłaty; po czym ten podpisany przez I. D.

(1)(wówczas B.) blankiet - mimo, że nie zostało zawarte porozumienie wekslowe o wskazanej treści - razem z I. D.

(2)wypełniła, z datą 01 grudnia 2011 roku, niezgodnie z wolą i na szkodę I. D.

(1), treścią weksla własnego na zlecenie (...) Spółka z o.o. na kwotę 170.000,00 złotych, określając termin jego zapłaty do dnia 14 grudnia 2011 roku; po czym najpóźniej w dniu 09 grudnia 2011 roku I. D.

(2)zawiadomił I. D.

(1)o cesji wierzytelności wekslowej oraz wezwał ja do jej zapłaty w wyżej wskazanej kwocie; a po bezskutecznym upływie terminu do zapłaty określonym w wezwaniu - za pośrednictwem I. D.

(2), działającego w imieniu i na rzecz (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł., który wystąpił przeciwko I. B. z pozwem o zapłatę - wprowadziła w błąd co do tych samych wyżej wskazanych okoliczności Sąd Okręgowy Sąd Gospodarczy w Białymstoku, który prawomocnym nakazem zapłaty w postępowaniu nakazowym z dnia 14 maja 2012 roku o sygn. VII GNc 151/12 zasądził od I. D.

(1)na rzecz (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. kwotę 170.000,00 złotych wraz z odsetkami ustawowymi w stosunku rocznym od dnia 15 grudnia 2011 roku; lecz zamierzonego przysporzenia nie osiągnęła z tego względu na to, że wszczęta na podstawie wyżej wymienionego tytułu egzekucja okazała się bezskuteczna; to jest popełnienia występku z art. 286 §1 k.k. w zbiegu z art. 270 § 2 k.k. w związku z art. 11 §2 k.k., - i za to na podstawie art. 286 §1 k.k. w związku z art. 11 §3 k.k. i art. 33 §2 k.k. wymierzył jej karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 120 (sto dwadzieścia) stawek, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych. II. na podstawie art. 69 §§1 i 2 k.k. oraz art. 70 §1 pkt. 1 k.k. warunkowo zawiesił wykonanie wymierzonej T. G. w pkt. I kary pozbawienia wolności na okres próby 3 (trzech) lat; III. na podstawie art. 618 §1 pkt 11 k.p.k. w zw. z §2 ust. 3, §14 ust. 2 pkt. 5) oraz §16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 461 z późn. zm.) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. T. S., Kancelaria Adwokacka (...), ul. (...), (...)-(...) W. kwotę 2.760,00 (dwóch tysięcy siedmiuset sześćdziesięciu 00/100) złotych powiększoną o należną stawkę VAT, tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonej z urzędu; IV. na podstawie art. 622 k.p.k. w związku z art. 640 k.p.k. zarządził zwrot w całości kwoty 300,00 (trzystu 00/100) złotych, uiszczonej przez oskarżycielkę posiłkową I. D.

(1)tytułem zryczałtowanych wydatków; V. na podstawie art. 628 pkt. 1) k.p.k. w związku z art. 616 §1 pkt. 2 k.p.k. w związku z art. 640 k.p.k. w związku z §14 ust. 1 pkt. 2), ust. 2 pkt. 5) i ust. 7 oraz §16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 461 z późn. zm.) zasądził od T. G. na rzecz I. B. kwotę 3.060,00 (trzy tysiące sześćdziesiąt 00/100) złotych z tytułu ustanowienia w sprawie pełnomocnika; VI. na podstawie art. 628 pkt. 1 k.p.k. w związku z art. 616 §1 pkt. 1 i §2 k.p.k. w związku z art. 640 k.p.k. zasądził od T. G. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 8.181,91 (osiem tysięcy sto osiemdziesiąt jeden 91/100) złotych tytułem kosztów sądowych, w tym kwotę 2.700,00 (dwa tysiące siedemset 00/100) złotych tytułem opłaty. Powyższy wyrok został zaskarżony przez obrońcę oskarżonej w całości i skarżący na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zarzucił: I. obrazę prawa procesowego mającą wpływ na treść orzeczenia tj.; a) art. 7 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt k.p.k., poprzez kierunkową ocenę materiału dowodowego, polegającą na kształtowaniu szeregu niekorzystnych domniemań dla oskarżonej, z jednoczesnym powielaniem kategorycznych stwierdzeń co do zamiaru popełnienia przez oskarżoną T. G. oszustwa na szkodę I. D.

(1)(uprzednio B.), który miał wynikać z wykorzystania przez nią podpisanej przez I. D.

(1)pustej kartki papieru w celu stworzenia fikcyjnego weksla na podstawie którego chciała ona dochodzić roszczeń z niego wynikających, co doprowadziło do całkowicie dowolnych ustaleń w zakresie strony podmiotowej przestępstwa i w konsekwencji do błędu w ustaleniach faktycznych skutkującego przypisaniem T. G. sprawstwa zarzucanego jej czynu, b) art. 7 kpk w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 kpk poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, wyrażającą się w wadliwym uznaniu wyjaśnień oskarżonej T. G. za częściowo niewiarygodne i przyjęcie, że stanowiły one jedynie przyjętą przez nią linię obrony podczas gdy są one jasne, konsekwentne i korelują, wbrew temu co twierdzi Sąd, z dokumentacją bankową zebraną w sprawie oraz z zeznaniami świadków K. G. i D. B.

(1), a co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych skutkującego przypisaniem T. G. sprawstwa zarzucanego jej czynu, c) art. 7 kpk w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 kpk poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, wyrażającą się w wadliwym uznaniu zeznań I. D.

(1)i P. K. za wiarygodne, podczas gdy zeznana te zawierają wzajemne sprzeczności co rzutuje na ich wiarygodność, a co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych skutkującego przypisaniem T. G. sprawstwa zarzucanego jej czynu, d) art. 410 kpk w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 kpk poprzez nieuwzględnienie przy wyrokowaniu okoliczności podważających zarzuty oskarżenia, które wynikają wprost z dokumentacji bankowej zawartej w aktach sprawy niniejszej, a której Sąd dał w pełni wiarę, a z której to dokumentacji jednoznacznie wynika, iż oskarżona dokonywała ze swojego konta licznych wypłat pieniędzy w okresie pierwszych dwóch lat współpracy z E. by następnie przekazać je P. K. na remont, urządzenie i zatowarowanie lokalu przeznaczonego na sklep motoryzacyjny co potwierdza wyjaśnienia oskarżonej i zeznania K. G. i D. B.

(1)w tej kwestii oraz wskazuje, że przekazała ona P. K. znacznie więcej pieniędzy niż on podaje, co w rezultacie skutkowało wydaniem wyroku na podstawie jedynie części zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i przypisaniem oskarżonej T. G. sprawstwa zarzucanego jej czynu, e) art. 410 kpk w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 kpk poprzez nieuwzględnienie przy wyrokowaniu okoliczności podważających zarzuty oskarżenia, które wynikają wprost z zeznań D. B.

(1), a którym Sąd dał częściowo wiarę z których to zeznań jednoznacznie wynika, że był on kilkukrotnie z T. G. w banku w chwili gdy odbierała z kasy pieniądze a następnie jechał z nią do siedziby sklepu przy ulicy (...), gdzie był świadkiem przekazywania tych pieniędzy przez T. G. P. K., co w rezultacie skutkowało wydaniem wyroku na podstawie jedynie części zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i przypisaniem oskarżonej T. G. sprawstwa zarzucanego jej czynu, a nadto II. na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. ww. wyrokowi zarzucił:

1. a)błąd w ustaleniach faktycznych w postaci wadliwego ustalenia zamiaru sprawczego, polegające na ustaleniu, że oskarżona T. G. z punktu widzenia znamion podmiotowych przestępstwa działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim, w sytuacji w której zamiar, jak każda inna okoliczność stanu faktycznego, podlega udowodnieniu i to w oparciu o okoliczności zewnętrzne, zobiektywizowane oraz przedmiotowe, co zważywszy na zawarty w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na poczynienie pozytywnego ustalenia w powyższym zakresie, z jednoczesnym szeregiem dowodów podważających ustalenia Sądu w odniesieniu do zamiaru sprawczego oskarżonej, czyni całkowicie dowolnymi ustalenia Sądu Orzekającego, odnoszące się do strony podmiotowej przypisanej T. G. czynu,
2. b)błąd w ustalenia faktycznych polegający na uznaniu, że do podpisania blankietu weksla faktycznie nie doszło, podczas gdy z wyjaśnień T. G. i dogłębnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że to na prośbę oskarżonej I. D.

(1)podpisała się na wekslu prócz parafą jeszcze pełnym imieniem i nazwiskiem, podczas gdy na większości dokumentów znajdujących się w aktach podpisywała się jedynie parafą bądź pełnym imieniem i nazwiskiem tak jak to miało miejsce na upoważnieniach jakie złożone zostały w Urzędzie Skarbowym, a pod które to, rzekomo oskarżona T. G. wzięła od I. D.

(1)podpisane przez nią kartki in blanco, w co rezultacie potwierdził również P. K. wskazując, że na rzekomych kartkach in blanco I. D.

(1)złożyła tylko jeden podpis, co wskazuje, że podpisany przez I. D.

(1)blankiet weksla i wskazywane przez pokrzywdzoną i P. K. kartki podpisywane były w zupełnie innych okolicznościach i poddaje w wątpliwość stan faktyczny ustalony w sprawie niniejszej przez Sąd. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 427 § 1 kpk oraz art. 437 § 1 i 2 kpk, wniósł o zmianę wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie poprzez uniewinnienie oskarżonej T. G. od popełnienia zarzucanego jej czynu. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Wniesiona apelacja nie jest zasadna i nie zasługują na uwzględnienie zawarte w niej zarzuty oraz wniosek końcowy o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonej od popełnienia zarzucanego jej czynu. Wbrew twierdzeniom autora apelacji Sąd Okręgowy nie odpuścił się obrazy wymienionych w pkt I a-e przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k.p.k. Za chybione i bezpodstawne uznać należy zarzuty obrazy art. 7 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. dotyczące oceny dowodów wymienionych w pkt I a, b i c przedmiotowej apelacji tj. wyjaśnień oskarżonej T. G. oraz zeznań środków I. D.

(1)i P. K.. Wbrew twierdzeniom skarżącego ocena wymienionych dowodów dokonana przez Sąd meriti nie nosi cech dowolności. Analiza tej części pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, która odnosi się do oceny zgromadzonych w sprawie dowodów oraz analiza treści wypowiedzi wymienionych osób prowadzi do jednoznacznego stwierdzenia, że Sąd Okręgowy dokonując oceny wyjaśnień oskarżonej oraz zeznań świadków I. D.

(1)i P. K. nie dopuścił się błędu natury faktycznej i logicznej, uwzględnił także zasady wiedzy logiki i doświadczenia życiowego i zasadnie uznał za częściowo niewiarygodne wyjaśnienia T. G. a za wiarygodne w całości zeznania wymienionych świadków. Należy w tym zakresie zaznaczyć, że zarzut obrazy art. 7 k.p.k. może by uznany za trafny i przekonujący ale tylko wówczas gdy skarżący wykaże w sposób przekonujący, jakich konkretnie uchybień dopuścił się Sąd meriti w ocenie poszczególnych dowodów i uchybienia te znajdą rzeczywiste odzwierciedlenie w aktach analizowanej przez Sąd odwoławczy sprawy. Zdaniem Sądu Apelacyjnego omawiane zarzuty mają charakter wyłącznie polemiczny i nie zostało wykazane, że ocena dowodów wymienionych w pkt I a, b i c przedmiotowej apelacji zawiera błędy natury faktycznej lub logicznej, nie respektuje zasad wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Z tego też względu brak było podstaw do uwzględnienia omawianych zarzutów. Nie można również zaakceptować stanowiska skarżącego, że Sąd meriti dopuścił się obrazy art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. gdyż nie uwzględnił przy wyrokowaniu okoliczności i dowodów wymienionych w pkt I d i e. Analiza pisemnych motywów zaskarżonego wyroku pozwala bowiem na przyjęcie, że Sąd Okręgowy dokonał analizy i oceny wszystkich dowodów i okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i te dowody, które uznał za wiarygodne poczynił podstawą dokonanych ustaleń faktycznych. Należy w omawianym zakresie zaznaczyć, że Sąd dokonał szczegółowej analizy i oceny wyjaśnień oskarżonej oraz zeznań świadków K. G. i D. B.

(2)także odnośnie kwestii przekazywania pieniędzy. Nie można zatem uznać, że Sąd meriti pominął przy analizie i ocenie wskazane w apelacji okoliczności. Natomiast jeżeli Sąd Okręgowy nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonej oraz zeznaniom wymienionych świadków w zakresie dotyczącym pobieranej i przekazywanej gotówki, to oczywistym jest, że tych dowodów i okoliczności w części w jakiej uznał je za niewiarygodne nie mógł poczynić podstawą ustaleń faktycznych. Sąd orzekający w danej sprawie stan faktyczny dotyczący przebiegu zdarzenia w zakresie poszczególnych jego elementów zarówno strony przedmiotowej jak i podmiotowej ustala bowiem jedynie na podstawie tych dowodów, które na etapie ich analizy i oceny uznał za wiarygodne. Stawiając zatem zarzuty obrazy art. 410 k.p.k. określone w pkt I d, e skarżący w istocie zarzuca Sądowi meriti, że pominął przy ustaleniach faktycznych tę część dowodów i okoliczności, które uznał za pozbawione waloru wiarygodności, co jest w oczywisty sposób bezpodstawne. Sąd odwoławczy nie dopuścił się również błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i określonych w pkt II a i b przedmiotowej apelacji. Zdaniem Sądu Apelacyjnego dokonane przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne dotyczące sposobu działania oskarżonej T. G. w zakresie tych wszystkich elementów strony przedmiotowej i podmiotowej, które mają znaczenie dla kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonej zostały ustalone wbrew twierdzeniom autora apelacji w sposób prawidłowy i ustalenia te mają pełne oparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie. Brak jest zatem podstaw do zakwestionowania tych ustaleń w oparciu o zarzuty podniesione w pkt II a i b, które mają charakter wyłącznie polemiczny. Sąd Apelacyjny mając na uwadze powyższe utrzymał zaskarżony wyrok w mocy. O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono zaś na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k.