– opisany w części wstępnej wyroku, warunkowo umarza na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata, 2. na podstawie art. 67 § 3 k.k. w zw. z art. 43a § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego B. B.
Przestępstwo z art.
popełnia ten, kto znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Można je popełnić umyślnie, zarówno w zamiarze bezpośrednim, jak i ewentualnym. W rozumieniu kodeksu stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi lub 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza odpowiednio 0,5 ‰ lub 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Prowadzącym pojazd jest zarówno osoba kierująca nim, jak również spełniająca jakiekolwiek czynności związane bezpośrednio z ruchem danego pojazdu. Pojazdem mechanicznym jest pojazd wprawiany w ruch przez umieszczony na nim silnik. Do kategorii tej zalicza się m.in. samochód osobowy lub ciężarowy. Przestępstwo to może być popełnione w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Przy czym chodzi o ruch, w którym obowiązują określone reguły postępowania. W przypadku ruchu lądowego miejscem popełnienia tego przestępstwa mogą być przede wszystkim drogi publiczne, jak również drogi wewnętrzne, strefy zamieszkania i inne miejsca dostępne dla ruchu pojazdów. Występek ten jest zagrożony grzywną, karą ograniczenia wolności lub karą pozbawienia wolności do lat 2. Na podstawie art. 66 § 1 i 2 k.k. sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Przy czym warunkowego umorzenia nie stosuje się do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą przekraczającą 5 lata pozbawienia wolności. Warunkowe umorzenie następuje na okres próby, który wynosi od roku do 3 lat. Warunkowo umarzając postępowanie sąd na podstawie art. 67 § 3 k.k. może m.in. orzec świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 k.k. Mając na uwadze powyższe oraz poczynione w niniejszej sprawie ustalenia faktyczne, sąd stwierdził, że oskarżony w dniu 2 września 2019 r., na ulicy (...) w N., prowadził samochód T. o nr rej. (...), będąc w stanie nietrzeźwości, a tym samym swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu zabronionego z art.
Stan faktyczny był bezsporny. Jednocześnie w ocenie sądu społeczna szkodliwość czynu oceniania całościowo przez pryzmat art. 115 § 2 k.k., choć duża, nie była jednak znaczna, gdyż stwierdzone stężenie alkoholu nie było bardzo wysokie, oskarżony poruszał się drogą wcześnie rano, przed szczytem komunikacyjnym, tj. w porze, gdy natężenie ruchu jest niskie. Nie stworzył on realnego zagrożenia, a zatrzymany został do rutynowej kontroli drogowej. Nie można tracić z pola widzenia i tego, że oskarżony błędnie zakładał, że spożywając alkohol wieczorem, jadąc rano jest już trzeźwy. Oczywiście nie była to okoliczność ekskulpująca, rzutowała jednak na ocenę postaci zamiaru sprawcy i jego motywację, a w konsekwencji na stopień społecznej szkodliwości czynu. Również stopień zawinienia sprawcy, oceniany w kontekście powyższych okoliczności, nie był znaczny. Nadto zarówno właściwości i warunki osobiste oskarżonego, który ma ustabilizowaną sytuację rodzinną, jak również jego dotychczasowy sposób życia, w szczególności to, iż nie miał konfliktów z prawem i nie był karany sądownie ani za wykroczenia drogowe, uzasadniają przypuszczenie, że zarzucany mu czyn miał charakter epizodyczny i pomimo warunkowego umorzenia postępowania będzie on przestrzegał porządku prawnego. Z powyższych względów mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny, który w ocenie sąd nie budził wątpliwości uznano, że wymierzenie oskarżonemu kary byłoby niecelowe i dlatego postępowanie karne przeciwko niemu warunkowo umorzono na okres próby wynoszący 2 lata. Jednocześnie, mając na uwadze probacyjny charakter warunkowego umorzenia postępowania oraz możliwość orzekania innych środków dla wzmocnienia realizacji celów tejże instytucji, sąd uznał iż zasadne będzie orzeczenie świadczenia pieniężnego w wysokości 3000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej. Natomiast ze względu na sytuację zdrowotną oskarżonego, który zmaga się z chorobą nowotworową, co związane jest z potrzebą dojazdów w ramach kontynuowania leczenia, sąd uznał, że orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów stanowiłoby nadmierną dolegliwość. Sąd miał w tym względzie na uwadze zasadę humanitaryzmu wyrażoną w art. 3 k.k., która nakazuje minimalizowanie dolegliwości i cierpień przy stosowaniu prawa karnego i wykorzystywania sankcji tylko w granicach niezbędnej potrzeby. Tymczasem w ocenie sądu w niniejszej sprawie takiej potrzeby nie było. Za brakiem potrzeby zastosowania zakazu prowadzenia pojazdów przemawiało również to, że oskarżony nie figuruje jako kierowca naruszający przepisu ruchu drogowego, z czego należy wnioskować, iż przestrzega przepisów regulujących tenże ruch i nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa drogowego, zaś sytuacja, która jest przedmiotem niniejszego postępowania miała charakter incydentalny. Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w wysokości 250 zł, w tym opłatę w wysokości 100 zł.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.