kk z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 27 maja 2019 r. sygn. akt II K 428/18 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego H. G.; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz r. pr. S. B. kwotę 516,60 złotych w tym 96,60 złotych podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz dalszą kwotę 75,06 złotych tytułem wydatków związanych z dojazdem obrońcy z miejsca siedziby kancelarii prawnej na rozprawę do Sądu Okręgowego; III. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. Sygn. akt VI Ka 525/19 UZASADNIENIE H. G. został oskarżony o to, że: w dniu 16 kwietnia 2018 roku w L. woj. (...) na terenie (...)przy ulicy (...) znieważył wielokrotnie słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe funkcjonariusza Straży Miejskiej T. T., który w stosunku do wymienionego podejmował interwencję, przy czym czynu tego dopuścił się publicznie bez powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, tj. o czyn z art. 226 § 1 kk w zw. z art.
w sprawie II K 428/18: I. uznał oskarżonego H. G. winnym popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego występek z art. 226 § 1 kk w zw. z art.
226 § 1 kk w zw. z art.
na podstawie art.
G. na rzecz pokrzywdzonego T. T. nawiązkę w kwocie 100 (stu) złotych, III. na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26.05.1982r. Prawo o Adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz r.pr. S. B. koszty nieopłaconej obrony z urzędu w kwocie 841,32 (osiemset czterdzieści jeden 32/100), IV. na podstawie art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych i nie wymierzył mu opłaty. Apelację od powyższego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze wywiódł obrońca oskarżonego i na podstawie art. 427 § 2 w zw. z art. 438 pkt 1-4 k.p.k. zarzucił rażącą niewspółmierność kary w wymiarze 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności. Stawiając ten zarzut obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu kary 5 (pięciu) miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonania 30 (trzydziestu) godzin prac społecznie użytecznych w skali miesiąca. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie. Mając na uwadze kierunek i granice zaskarżenia Sąd Okręgowy na wstępie stwierdza, że Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe, dokonując właściwych ustaleń faktycznych co do sprawstwa i winy H. G.. Nie budzi również żadnych wątpliwości trafność przyjętej w zaskarżonym wyroku kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu z art. 226 § 1 k.k. w zw. z art.
Jako że ustalenia te nie były kwestionowane w apelacji, Sąd Odwoławczy zwolniony był od dalszych rozważań w tym przedmiocie. Przechodząc do zarzutu apelacji, należy wskazać, że dotyczy on wyłącznie rozstrzygnięcia o karze i stąd przedmiotem rozważań Sądu Odwoławczego jest ta kwestia (art. 447 § 2 k.p.k.). Sąd I instancji przeanalizował i prawidłowo wyeksponował wszystkie istotne okoliczności wpływające na wymiar kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego H. G. determinujące ocenę w zakresie stopnia winy, jak i stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu, w tym uwzględnił zarówno uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego, jak i przyznanie się przez niego do winy i wyrażenie skruchy. Przypisany oskarżonemu czyn zagrożony jest karą grzywny, ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do roku. Wymierzona kara 3 miesięcy pozbawienia wolności jest zatem rodzajowo najsurowszą z przewidzianych w art. 226 § 1 k.k. Sięgnięcie po nią celnie uzasadnione jest przywołaną przez Sąd I instancji dotychczasową karalnością H. G.. Był on dotąd 6 razy karany za przestępstwa, w okresie od 2007 do 2015 r. Wobec oskarżonego orzekano początkowo kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania, które następnie były zarządzane ze względu na popełnianie kolejnych przestępstw. Obecnie ocenianego mu czynu dopuścił się w okresie próby wynikającym z wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 8 grudnia 2015 r. sygn. II K 295/15 ( k. 102-103 ). Jest on zatem osobą odporną na dotychczasowe oddziaływania resocjalizacyjne, podejmowane zarówno podczas poprzednich osadzeń, jak i aktualnie. Kara łagodniejsza rodzajowo nie mogłaby na niego wpłynąć i doprowadzić do zmiany jego postawy. Z tego samego powodu zasadne było orzeczenie wobec oskarżonego kary odbiegającej od dolnej granicy ustawowego zagrożenia. W tym zakresie niebagatelne znaczenie ma fakt, zaznaczony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że zachowanie oskarżonego wymierzone w T. T. miało charakter chuligański w rozumieniu art.
H. G. działał pod wpływem alkoholu, publicznie okazując lekceważenie dla porządku prawnego i funkcjonariusza straży miejskiej, który nadto wzywał go do zaprzestania takiego zachowania. Przekonuje to o jego lekceważącym stosunku do obowiązujących go zasad, natężeniu złej woli w dokonaniu zamierzonego czynu. W takich realiach kara 3 miesięcy pozbawienia wolności nie może być oceniona jako rażąco surowa. Z powyższych względów Sąd Okręgowy na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. zaskarżony wyrok, jako trafny i prawidłowy, utrzymał w mocy. Na podstawie art. 22 3 ust. 1 ustawy z 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych oraz § 17 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, dla obrońcy oskarżonego, wyznaczonego z urzędu - r. pr. S. B. - zasądzono 516,60 złotych, w tym 96,60 złotych jako podatek VAT, tytułem zwrotu kosztów działania w postępowaniu odwoławczym oraz dalszą kwotę 75,06 złotych tytułem wydatków związanych z dojazdem obrońcy z miejsca siedziby kancelarii prawnej na rozprawę do Sądu Okręgowego. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. Sąd Okręgowy mając na uwadze sytuację materialną oskarżonego zwolnił go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.