Sygn. akt I ACa 176/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 września 2019 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Andrzej Daczyński Sędziowie: Ma

§ 1k.p.c.

w zw, z art. 217 § 2 k.p.c, w zw. z art. 207 § 6 k.p.c, poprzez ich błędne zastosowanie, tj. uznanie, że strona powodowa wykazała wysokość i zasadność dochodzonego przez siebie roszczenia, podczas gdy na etapie wniesienia pozwu na potwierdzenie swoich twierdzeń wskazała jedynie dowód z umowy kredytu nr (...) oraz wyciągu z ksiąg rachunkowych banku, kolejne dowody zaś przedstawiła dopiero wraz z pismem z dnia 3 września 2018 r., a zatem dowody wnioskowane i twierdzenia zawarte w tym piśmie należało uznać za spóźnione, natomiast roszczenie powinno zostać uznane za niewykazane, a powództwo oddalone w całości,

1. art. 245 k.p.c. poprzez jego błędne zastosowanie, tj. uznanie, że dowód z ksiąg rachunkowych banku może stanowić dowód z dokumentu prywatnego w niniejszej sprawie, podczas gdy przedstawiony przez stronę powodową dokument z ksiąg rachunkowych banku jest całkowicie nieczytelny, a tym samym ani Sąd, ani żadna ze stron, nie była w stanie ocenić treści tego dokumentu, co oznacza, że dokument ten nie może stanowić dowodu tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w tym dokumencie,
2. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, mającego przejaw w błędnym uznaniu, że pozwany nie zakwestionował przedstawionych przez powoda dokumentów oraz nie podważył zawartych w nich informacji, podczas gdy w treści sprzeciwu od nakazu zapłaty pozwany jednoznacznie wskazał, iż kwestionuje wszelkie twierdzenia powoda i dowody przez niego przedstawione na ich poparcie, a tym samym powództwo jest całkowicie nieuzasadnione, zarówno co do zasady, jak i co do wysokości, a zatem winno zostać oddalone w całości;
3. art. 6 k.c. poprzez jego błędne zastosowanie, przejawiające się w uznaniu, że pozwany nie zakwestionował w sposób skuteczny roszczenia powoda, podczas gdy pozwany jednoznacznie wskazał, iż kwestionuje wszelkie twierdzenia powoda i dowody przez niego przedstawione na ich poparcie, co doprowadziło do nielogicznego uznania przez Sąd, że to pozwany winien był wykazać niezasadność powództwa. Wskazując na powyższe, apelujący wniósł o: I. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: a) oddalenie powództwa w całości, a) zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, II. zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów postępowania apelacyjnego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na apelację powód wniósł o jej oddalenie oraz o zasadzenie od pozwanego na swoją rzecz kosztów postępowania odwoławczego według norm przepisanych. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja okazała się bezzasadna. Sąd Apelacyjny podziela w całości ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Okręgowy i uznaje je za własne na podstawie art. 382 kpc. Aprobuje także rozważania poczynione na ich kanwie. Powód, składając pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym, nie ma obowiązku dołączenia dowodów do pozwu, a jedynie winien je w treści pozwu powołać (art.

§ 1kpc.).

Wszystkie dowody istotne dla wykazania twierdzeń powoda zawartych w pozwie zostały w jego treści wymienione (umowa kredytowa, wypowiedzenie umowy). Dowody w postaci dokumentów (umowa kredytowa, wypowiedzenie umowy, raport- zestawienie należności i spłat, zawiadomienie o powstaniu zaległości, wezwanie do zapłaty) zostały przez powoda złożone do akt sprawy przy piśmie z dnia 3 września 2018 r. ~ bez odrębnego wezwania Sądu po doręczeniu mu sprzeciwu pozwanego od nakazu zapłaty. Brak było podstaw do pominięcia dowodów zawnioskowanych przez powoda. Sąd Apelacyjny podziela pogląd wyrażony przez Sąd Apelacyjny w Lublinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 kwietnia 2014 r. (I ACa 844/13), zgodnie z którym przepis art.

§ ł kpc. nie zawiera żadnych sankcji, w szczególności sankcji w postaci prekluzji dla powoływania dowodów w (...). Po przekazaniu sprawy do rozpoznania sądowi właściwemu dopuszczalne i skuteczne jest powołanie przez powoda dowodów niezgłoszonych w pozwie wniesionym drogą elektroniczną. Niezależnie od tego, Sąd Apelacyjny wskazuje, że podstawy do pominięcia zawnioskowanych dowodów nie mógł stanowić przepis art. 207 § 6 kpc., w sytuacji gdy złożenie dowodów przez powoda nastąpiło na etapie usuwania braków formalnych pozwu po przekazaniu sprawy z (...) do postępowania zwykłego, nie mogło więc skutkować zwłoką w rozpoznaniu sprawy. Pozwany podniósł w niniejszym procesie przed Sądem I instancji, a następnie przed Sądem II instancji zarzuty natury formalnej, sprzeciwiając się przeprowadzaniu dowodu z dokumentów przedłożonych przez powoda. Pozwany nie zakwestionował natomiast prawdziwości tych dokumentów i wynikających z nich faktów. Wymaga przy tym podkreślenia, że poza zakwestionowaniem żądania pozwu co do zasady i wysokości oraz ogólnikowym zakwestionowaniem twierdzeń i dowodów zawartych w pozwie, pozwany nie odniósł się do poszczególnych twierdzeń powoda, zwłaszcza co do faktu zawarcia umowy kredytowej i powstałej zaległości oraz wypowiedzenia umowy. Pozwany nie odniósł się także w sposób merytoryczny do raportu obrazującego stan rozliczeń między stronami. Tego rodzaju ogólne zakwestionowanie en błoć wszystkich twierdzeń, bez odniesienia się do konkretnych faktów, o których pozwany musi posiadać wiedzę jako uczestnik zdarzeń, jest bezskuteczne jako sprzeczne z zasadą wyrażoną w art. 3 kpc. i art. 210 § 2 kpc. Brak było również po stronie pozwanego jakichkolwiek zarzutów kwestionujących merytoryczną ważność i skuteczność łączącej strony umowy kredytowej. W tym stanie rzeczy apelacji pozwanego podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 kpc. Mariola GłowackaAndrzej DaczyńskiRyszard Małecki