w doktrynie nazywany umową przetargową. Zwracając uwagę na te okoliczności Sąd Najwyższy wskazał wprost w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 marca 2011 roku (sygn. akt II CSK48/10), że nie można wykluczyć konstruowania roszczeń na podstawie art. 471 k.c. w zw. z art. 14 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 roku Prawo zamówień publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 roku, poz. 1843) skoro określone prawa i obowiązki uczestników postępowania w sprawie zamówienia publicznego traktowane być mogą jako swoista umowa. Przyjąć zatem należy, że istnienie tzw. umowy przetargowej ma i ten skutek, że wyznacza także reżim prawny dla oceny roszczeń stron wynikłych na jej tle. Z tego względu przy ocenie roszczenia o zwrot wadium nie ma potrzeby odwoływania się do instytucji bezpodstawnego wzbogacenia, stosowanej tam, gdzie u podstaw uzyskania korzyści nie leży ani czynność prawna, ani przepis ustawy (tak Sąd Apelacyjny w Białymstoku w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 czerwca 2014 roku (sygn. akt I ACa 275/14 oraz Sąd Apelacyjny w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 czerwca 2013 roku, sygn. akt V ACa 261/13). Na marginesie jedynie wskazać należy, że niezależnie od przyjętego reżimu wszystkie przesłanki odpowiedzialności pozwanego zostały spełnione zarówno w przypadku oparcia żądania o treść art. 405 k.c., jak i art. 471 k.c. w zw. z art.
46 ust. 4a ustawy z dnia 29 stycznia 2004 roku Prawo zamówień publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 roku, poz. 1843). Mając na względzie całokształt powyższych rozważań uznając, że brak było podstaw do zatrzymania wadium przez zamawiającego Sąd na podstawie art. 471 k.c. w zw. z art. 14, art. 26 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 46 ust. 4a a contrario ustawy z dnia 29 stycznia 2004 roku Prawo zamówień publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 roku, poz. 1843) w zw. z art.
w zw. z art. 455 k.c. w zw. z art. 481 k.c. zasądził od pozwanego Gminy M. S. na rzecz powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. kwotę 12 500 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 01 maja 2018 roku do dnia zapłaty. Uznając zaś dalej idące żądanie pozwu – w zakresie odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych za okres od dnia 21 lutego 2018 roku do dnia 30 kwietnia 2018 roku za niezasadne (roszczenie powoda było wymagalne z chwilą wezwania powoda do zwrotu – zapłaty kwoty zatrzymanego wadium), Sąd orzekł jak w punkcie drugim wyroku na podstawie powyższych przepisów stosowanych a contrario. Odnośnie kosztów procesu, to Sąd zważył, iż przepis art. 98 § 1 k.p.c. statuuje zasadę odpowiedzialności za wynik procesu, w myśl której strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi poniesione przez niego koszty procesu. Przepis art. 100 k.p.c. wskazuje natomiast, że w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Niewątpliwie w niniejszej sprawie wskazać należy, że powódka przegrała sprawę jedynie w nieznacznej części żądania, tj. jedynie odnośnie oddalonego żądania części odsetek ustawowych za opóźnienie. W tej sytuacji w ocenie Sądu całością kosztów procesu należało zatem obciążyć pozwanego, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. w zw. z § 2 punkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 roku, poz. 265) zasądzając od niego na rzecz powoda kwotę 4 242 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (3 600 złotych), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 złotych) i opłaty sądowej od pozwu (625 złotych).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.