Sąd zobowiązany był, bez wezwania o uiszczenie opłaty, odrzucić wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego środki odwoławcze i środki zaskarżenia (w tym również apelację), podlegające opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej, obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia. W orzecznictwie przesądzono, że opłata podstawowa określona w art. 14 ust. 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych jest opłatą w wysokości stałej w rozumieniu art.
Wprawdzie przepis ten uchylono z dniem 1 lipca 2009 r. na mocy przepisu art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 grudnia 2008r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008r., Nr 234, poz. 1571), jednakże jak wynika z art. 8 ust. 1 ustawy nowelizującej, przepisy te stosuje się do postępowań wszczętych po dniu jej wejścia w życie. Wobec faktu, że niniejsza sprawa została wszczęta w kwietniu 2005r., a więc przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 5 grudnia 2008r., zastosowanie znajduje przepis art.
W tych okolicznościach, skoro pozwany nie uiścił opłaty podstawowej, Sąd Okręgowy powinien był zastosować art. 370 k.p.c. i bez wzywania pełnomocnika odrzucić apelację jako nieopłaconą. Taki sam obowiązek spoczywa na sądzie odwoławczym z mocy art. 373 k.p.c., nakazującym odrzucenie na posiedzeniu niejawnym apelacji, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez sąd pierwszej instancji. W związku z powyższym, w oparciu o art. 373 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację. Sąd Apelacyjny na postawie art. 350 k.p.c. sprostował oczywistą omyłkę imienia powódki w rubrum zaskarżonego wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.