k.p.c., zgodnie z którym sąd, rozpoznając wniosek o wpis do księgi wieczystej, bada jedynie treść i formę wniosku, dołączonych do niego dokumentów oraz treść księgi wieczystej. Przepis ten zakreśla granice kognicji Sądów obu instancji w postępowaniu wieczystoksięgowym jako węższe niż przewidziane dla innych postępowań sądowych. Dalej należy wskazać, iż badanie treści wniosku polega na sprawdzeniu, czy wniosek został złożony przez osobę legitymowaną i czy przytoczone w nim okoliczności mogą stanowić podstawę dokonania żądanego w nim wpisu, zaś badanie jego formy z kolei polega na sprawdzeniu, czy odpowiada on wymaganiom formalnym. Analiza treści księgi wieczystej odnosi się do stanu prawnego nieruchomości (praw jawnych) ujawnionego w księdze wieczystej. Szczególnie istotne jest badanie dokumentów załączonych do wniosku, gdyż zadaniem Sądu wieczystoksięgowego jest wówczas ustalenie, czy z ich treści wynika, że wnioskodawcy przysługuje uprawnienie, jakie ma zostać ujawnione w księdze i czy ich forma jest adekwatna do przepisów prawa (ustalanie podstawy wpisu), jak również stwierdzenie, czy treść księgi skonfrontowana z treścią dokumentów nie sprzeciwia się dokonaniu wpisu (brak przeszkody do dokonania wpisu). Jeśli którekolwiek z tych ustaleń wypadnie negatywnie, art. 626 9 k.p.c. nakazuje oddalenie wniosku o wpis, w szczególności Sąd wieczystoksięgowy nie może prowadzić postępowania dowodowego poza granicami określonymi w art.
k.p.c., ani uwzględniać dalszych okoliczności niewynikających ze wskazanych w tym przepisie dowodów. Takie stanowisko zostało już ugruntowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego (np. w postanowieniu z dnia 20 stycznia 2016 r., IV CSK 438/15, niepubl., w postanowieniu z dnia 11 marca 2015 r. II CSK 273/14, niepubl., czy w postanowieniu z dnia 4 lipca 2014 r. II CSK 574/13, "Monitor Prawa Bankowego" Nr 10 z 2015 r., s. 39) oraz w orzecznictwie sądów powszechnych. Odnotować wypada, że zgodnie z art. 626 2 § 3 k.p.c. do wniosku o dokonanie wpisu w księdze wieczystej należy dołączyć dokumenty stanowiące podstawę wpisu. Dokumenty stanowiące podstawę wpisu w księdze wieczystej określone są w przepisach art. 31 – 34 ustawy z dnia 6 lipca 1982 roku o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2018r. poz. 1916 ze zm.) oraz w przepisach szczególnych. Dokumentami takimi mogą być w szczególności akty notarialne, decyzje administracyjne, orzeczenia sądowe, zaświadczenia wystawiane przez władze i urzędy w zakresie ich właściwości i kompetencji, akty stanu cywilnego, dokumenty geodezyjne i inne. Dokumenty złożone przez (...) Wojewódzkiego Konserwatora nie spełniają wymogów, które mogłyby uczynić je podstawą wpisu do księgi wieczystej, co do ich formy i treści. Wypada powtórzyć w ślad za Sądem I instancji, że z art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2018 r. poz. 2067) wynika, że ujawnienie w księdze wieczystej wpisania zabytku nieruchomego do rejestru następuje na podstawie decyzji o wpisie do rejestru tego zabytku. Decyzja winna być sformułowana w sposób, który umożliwia zidentyfikowanie, na jakich nieruchomościach dany zabytek się znajduje, zaś brak takich wskazań w decyzji o wpisie do rejestru zabytków skutkuje koniecznością jej modyfikacji we właściwym trybie przewidzianym przez Kodeks postępowania administracyjnego. Wnioskodawca bezsprzecznie takiego dokumentu nie przedstawił. Z decyzji w sprawie wpisania dobra kultury do rejestru zabytków z dnia 14 lutego 1980 r. nie wynika bowiem na terenie jakich nieruchomości znajduje się zespół fortyfikacji twierdzy C.. Należy wskazać, że z aktu notarialnego umowy sprzedaży oraz ustanowienia hipoteki wynika wprawdzie, że decyzją z dnia 13 kwietnia 2010 r. (...) Wojewódzki Konserwator Zabytków zezwolił na sprzedaż spornej nieruchomości. Z aktu notarialnego wynika jednak, że nabywcy objęli swoją wolą, że w miejscowości R., gm. S. na działkach numer (...) znajduje się zabytek. Co istotne, w późniejszym czasie numeracja działek uległa zmianie, a ustalając, że F. (...) położony jest na terenach działek oznaczonych numerami (...) (obecnie stanowiące działkę nr (...)) wnioskodawca posłużył się portalem Geoportal, co w ocenie Sądu Okręgowego nie spełnia przesłanek do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Wreszcie Sąd Okręgowy wskazuje, że jedynym dokumentem, który wskazuje na powiązanie spornej nieruchomości z decyzją z dnia 14 lutego 1980r. jest zawiadomienie (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 4 maja 2018 r. W tym dokumencie wskazano, iż decyzja z dnia 14 lutego 1980 r., przeniesiona została do księgi rejestru zabytków Województwa (...) pod numer (...). Ponadto w zawiadomieniu wskazano, że w oparciu o dane geodezyjne dostępne na stronie internetowej geoportalu województwa (...) stwierdzono, że F. (...) obecnie położony jest na działkach o numerach geodezyjnych (...) (dawne działki o numerach (...)). W ocenie Sądu Okręgowego również to zawiadomienie nie jest dokumentem stanowiącym podstawę do wpisu w księdze wieczystej. Wnioskodawca, domaga się de facto, by to Sąd wieczystoksięgowy na podstawie przedłożonych przez niego decyzji z dnia 14 lutego 1980 r. i zaświadczenia z dnia 4 maja 2018 r., jak również w oparciu o jego twierdzenia dotyczące położenia spornej nieruchomości i dokumenty potencjalnie je uprawdopodobniające, zbadał czy zabytek, o którym mowa w decyzji z dnia 14 lutego 1980 r. położony jest faktycznie na działkach ustalonych za pomocą portalu Geoportal, a następnie ujawnił je w księdze wieczystej. Postulaty takie nie mogą przynieść efektu właśnie ze względu na wynikającą z treści art.
ograniczoną kognicję Sądu wieczystoksięgowego, o której była mowa powyżej. Skoro podstawą wpisu do księgi wieczystej może być jasno sformułowana decyzja organu administracyjnego, to Sąd Rejonowy w rozpoznawanej sprawie mógł zbadać jedynie to, czy wnioskodawca taki dokument - poprawny co do treści i formy - załączył do swego wniosku, natomiast w żaden sposób nie jest uprawniony do przeprowadzania postępowania dowodowego w szerszym zakresie i analizowania położenia spornej nieruchomości. Dopiero, gdy wnioskodawca taki dokument uzyska, będzie mógł on - jako dokument załączony do wniosku i objęty kognicją Sądu wieczystoksięgowego - skutecznie stanowić podstawę wniosku o wpis zabytku w księdze wieczystej. Z wyżej wymienionych względów, na mocy art. 385 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. Sąd Okręgowy orzekł jak w pkt I. sentencji postanowienia. O kosztach postępowania w instancji odwoławczej orzeczono po myśli art. 520 § 1 k.p.c. /Sędzia Włodzimierz Jasiński/ /Sędzia Marek Paczkowski/ /Sędzia Marek Lewandowski/
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.