Sygn. akt IV P 130/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 03 stycznia 2020r. Sąd Rejonowy w Ciechanowie IV Wydział Pracy w składzie: Przewodniczący: sędzia Justyna Marciniak Ławnicy: Alicja
§ 1i 2 k.p.
- pracodawca jest obowiązany przeciwdziałać mobbingowi. Mobbing oznacza zaś działania lub zachowania dotyczące pracownika lub skierowane przeciwko pracownikowi, polegające na uporczywym i długotrwałym nękaniu lub zastraszaniu pracownika, wywołujące u niego zaniżoną ocenę przydatności zawodowej, powodujące lub mające na celu poniżenie lub ośmieszenie pracownika, izolowanie go lub wyeliminowanie z zespołu współpracowników. Jednym z przejawów mobbingu jest molestowanie seksualne w miejscu pracy. W art. 18 3a § 6 k.p. ustawodawca zamieścił definicję legalną molestowania seksualnego, stanowiącego dyskryminowanie ze względu na płeć. Zgodnie z tym przepisem, molestowaniem seksualnym jest każde niepożądane zachowanie o charakterze seksualnym lub odnoszące się do płci pracownika, którego celem lub skutkiem jest naruszenie godności pracownika, w szczególności stworzenie wobec niego zastraszającej, wrogiej, poniżającej, upokarzającej lub uwłaczającej atmosfery. Na zachowanie to mogą składać się fizyczne, werbalne lub pozawerbalne elementy. Analiza art. 18 3a § 6 k.p. prowadzi przy tym do wniosku, że nie musi wystąpić kontakt fizyczny z ofiarą molestowania seksualnego, aby zachowanie sprawcy można było zakwalifikować jako molestowanie seksualne. Molestowanie to może bowiem przybrać formę słowną i obejmować wyłącznie elementy werbalne (np. komentarze czy uwagi odnoszące się do sfery seksualnej). Mogą to być również zachowania o charakterze pozawerbalnym, niezwiązane jednakże z kontaktem fizycznym z ciałem molestowanego (np. pokazywanie obrazów o podtekście seksualnym, eksponowanie przedmiotów o tematyce seksualnej, sugestywne spojrzenia). W piśmiennictwie dotyczącym tego problemu trafnie wskazuje się, że jako zachowania o podłożu seksualnym traktuje się w świetle różnych definicji krajowych m.in.: "obraźliwe flirtowanie", "czynienie propozycji, domaganie się korzyści seksualnych albo proszenie o nie", "wywoływanie presji o charakterze seksualnym", "czynienie sugestywnych uwag i sprośnych aluzji", "obraźliwe komentowanie wyglądu lub ubioru", "opowiadanie dowcipów o tematyce seksualnej", "szantaż seksualny". W ocenie Sądu, tak też powinno być zakwalifikowane zachowanie K. K.
(1)wobec powódki wzajemnej A. O.
(1). Były to bowiem celowe i powtarzające się działania, dotyczące i skierowane przeciwko powódce, które polegały w istocie na jej uporczywym i długotrwałym nękaniu przez przełożonego w miejscu pracy poprzez uwłaczające jej komentarze, żarty i aluzje o charakterze seksualnym próby wywierania presji psychicznej, niepożądany dotyk. Działania te wywoływały u powódki zaniżoną ocenę jej przydatności zawodowej, przeszkadzały jej w wykonywaniu obowiązków oraz powodowały poniżenie. Z kolei kierowane do K. K.
(4)przez A. O.
(1)żądania zaprzestania mających cechy molestowania nie odnosiły o skutku. W ocenie Sądu pozwana - powódka wzajemna A. O.
(1)udowodniła fakt molestowania seksualnego jej osoby przez przełożonego. Sąd uwzględnił przy tym okoliczność, że zachowania mobbera świadczące o molestowaniu nie są zazwyczaj przez niego eksponowane. Niepożądany przez pracownika kontakt ma zwykle miejsce na osobności, w sytuacji „sam na sam", bez świadków, w miejscu, gdzie nie ma monitoringu. Dowód z opinii biegłego z zakresu psychiatrii potwierdził, że zachowanie przełożonego K. K.
(1)w stosunku do A. O.
(1)doprowadziło do rozstroju jej zdrowia psychicznego. Nie było innych sytuacji czy zachowań, poza tymi z miejsca pracy, które mogły doprowadzić do takiego rozstroju zdrowia psychicznego powódki. Nawet jeśli A. O.
(1)w trakcie przebywania na zwolnieniu lekarskim świadczyła pracę w sklepie P.H. R. w C. przy ulicy (...), w ocenie Sądu, okoliczność ta w żaden sposób nie może kwestionować rozstroju zdrowia powódki w związku z sytuacją w miejscu pracy. W tych okolicznościach były zdaniem Sądu podstawy do uznania, że roszczenie powódki o zasądzenie na jej rzecz zadośćuczynienia pieniężnego na podstawie art.
§ 3k.p.
za krzywdę za rozstrój zdrowia z powodu mobbingu co do zasady zasługiwało na uwzględnienie, jednakże nie w pełnej żądanej przez nią kwocie. Oceniając wysokość dochodzonego przez powódkę wzajemną na podstawie art.
§ 3k.p.
zadośćuczynienia, wskazać należy na potrzebę odpowiedniego stosowania art. 455 k.c w zw. z art. 444 k.c. Stwierdzić należy, iż zadośćuczynienie ma mieć charakter kompensacyjny, wobec czego jego wysokość nie może stanowić zapłaty symbolicznej, lecz musi przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość. Ale musi być „odpowiednia” w tym znaczeniu, że powinna być – przy uwzględnieniu krzywdy poszkodowanego Jednocześnie wysokość ta nie może być nadmierna w stosunku do doznanej krzywdy, utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadającym aktualnym warunkom i przeciętnej stopie społeczeństwa. Stan rozstroju zdrowia psychicznego utrzymuje się nadal, mimo, że A. O.
(1)zakończyła (fizycznie) pracę, Biorąc pod uwagę żądaną wysokość zadośćuczynienia i długość okresu stosowania mobbingu i jego skutki, Sąd zasądził na rzecz pozwanej - powódki wzajemnej A. O.
(1)od powódki - pozwanej wzajemnej A. K.
(1)kwotę 30.000,00 złotych tytułem zadośćuczynienia wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 13 grudnia 2018r. do dnia zapłaty, oddalając w pozostałym zakresie powództwo. Zadośćuczynienie w wyższej kwocie byłoby wygórowane w świetle wyników zebranego w sprawie materiału dowodowego. Podstawę prawną dla określenia terminu naliczania odsetek stanowił art. 481 § 1 k.c. w związku z art. 300 k.p., zgodnie z którym jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. W związku z tym, że pozwana wzajemna została wezwana do zapłaty zadośćuczynienia w dniu 12 grudnia 2018 r., tj. w dniu doręczenia odpisu pozwu , Sąd zasądził odsetki od dnia następnego, czyli od dnia 13 grudnia 2018 r. do dnia zapłaty. Sąd nadał z urzędu rygor natychmiastowej wykonalności w zakresie pkt III wyroku do kwoty 4.202,64 złotych, uwzględniając treść art. 477 2 k.p.c., zgodnie z którym zasądzając należność w sprawach z zakresu prawa pracy, Sąd nadaje wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności do wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia. O kosztach zastępstwa procesowego Sąd orzekł na podstawie na podstawie § 9 ust. 1 pkt. 2 w zw. z § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Na podstawie art. 100 § 1 zd. 1 k.p.c w zw. z art. 113 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, Sąd nakazał pobrać od powódki – pozwanej wzajemnej A. K.
(1)na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Ciechanowie kwotę 1.500,00 złotych tytułem nieuiszczonej opłaty sądowej od pozwu wzajemnego ustalonej stosownie do uwzględnionego roszczenia, od której A. O.
(1)była zwolniona na mocy art. 96 ust. 1 pkt 4 w/w ustawy. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji. Sędzia Justyna Marciniak