III AUa 630/19

Sygn. akt III AUa 630/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 września 2019 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Ireneusz Lejczak (spr.) Sędziowie: Izabela Głowacka-Damaszko Irena Różańska-Dorosz Protokolant: Karolina Sycz po rozpoznaniu w dniu 12 września 2019 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy S. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. o emeryturę pomostową na skutek apelacji S. S. od wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 14 marca 2019 r. sygn. akt VII U 487/18 I. zmienia zaskarżony wyrok i poprzedzającą go decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. z dnia 25 czerwca 2018 roku w ten sposób, że przyznaje wnioskodawcy S. S. prawo do emerytury pomostowej od dnia 2 lipca 2018 roku, II. zasądza od strony pozwanej na rzecz wnioskodawcy kwotę 30 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 14 marca 2019 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie wnioskodawcy S. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznego Oddział w W. z dnia 25 czerwca 2018 r., w której odmówiono mu prawa do emerytury pomostowej. Apelacje od powyższego wyroku wywiódł wnioskodawca, który zaskarżył go w całości i domagał się jego zmiany poprzez uwzględnienie okresów jego zatrudnienia: od 3 listopada 1980 r. do 31 grudnia 1998 r. oraz od 1 maja 2007 r. do 14 stycznia 2009 r. jako pracy w szczególnych warunkach, a w konsekwencji przyznanie mu prawa do emerytury pomostowej. W uzasadnieniu apelacji wnioskodawca wskazał, że suma wszystkich jego okresów zatrudnienia w warunkach szczególnych, przypadających przed datą 31 grudnia 1998 r. daje łącznie okres ok. 18 lat pracy. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja jest zasadna i skutkuje wydaniem orzeczenia reformatoryjnego. Na podstawie art. 387 § 2 1 k.p.c., uzasadnienie wyroku zawiera jedynie wyjaśnienie jego podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa, albowiem Sąd Apelacyjny nie przeprowadził postępowania dowodowego, ani nie zmienił ustaleń faktycznych Sądu I instancji, a w apelacji nie zgłoszono zarzutów dotyczących tych ustaleń. Wprawdzie Sąd I instancji poczynił prawidłowe i wyczerpujące ustalenia faktyczne, które dawały podstawę do rozstrzygnięcia zawisłego sporu, jednak dokonana przez ten Sąd ocena prawna tych ustaleń nie zasługuje w całości na aprobatę Sądu odwoławczego. Zgodzić się należy za Sądem Okręgowym, że wnioskodawca wykazał wymagany przepisami 15-letni staż pracy w warunkach szczególnych w rozumieniu przepisów rozporządzenia z 7 lutego 1983 r. oraz że po dniu 31 grudnia 2008 r. wykonywał on pracę w warunkach szczególnych w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ww. ustawy, jednak wywiódł on nieuprawniony wniosek, jakoby praca ta, wykonywana po 31 grudnia 2008 r. nie była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu z uwagi na łączenie jej z innymi obowiązkami pracowniczymi, niespełniającymi wymagań z art. 3 ust. 1 i 3 ww. ustawy. Spornym w sprawie pozostawało zatem, czy wnioskodawca S. S. spełnia warunki do przyznania mu prawa do emerytury pomostowej, a w szczególności to, czy w okresie od 1 maja 2007 r. do 14 stycznia 2009 r. praca w Zakładach (...) S.A. na stanowisku maszynisty ciepłowni i operatora kotłowni gazowej była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Stosownie do art. 4 wskazanej ustawy uprawnionym do emerytury pomostowej jest ubezpieczony urodzony po 31 grudnia 1948 r., legitymujący się okresem pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wynoszącym co najmniej 15 lat, który osiągnął wiek emerytalny wynoszący odpowiednio dla kobiet 55 lat, a dla mężczyzn 60 lat, legitymujący się okresem ubezpieczenia wynoszącym odpowiednio dla kobiet 20 lat zaś dla mężczyzn 25 lat, który przed dniem 1 stycznia 1999 r. wykonywał pracę w szczególnych warunkach lub prace w szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy pomostowej lub art. 32 i 33 ustawy emerytalno–rentowej, i który po 31 grudnia 2008 r. wykonywał pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy oraz rozwiązał stosunek pracy. Przypomnieć należy, że definiując w art. 3 ustawy o emeryturach pomostowych prace w szczególnych warunkach ustawodawca przyjął, że są to prace związane z czynnikami ryzyka, które z wiekiem mogą z dużym prawdopodobieństwem spowodować trwałe uszkodzenie zdrowia, wykonywane w szczególnych warunkach środowiska pracy, determinowanych siłami natury lub procesami technologicznymi, które mimo zastosowania środków profilaktyki technicznej, organizacyjnej i medycznej stawiają przed pracownikami wymagania przekraczające poziom ich możliwości, ograniczony w wyniku procesu starzenia się jeszcze przed osiągnięciem wieku emerytalnego, w stopniu utrudniającym ich pracę na dotychczasowym stanowisku. Wykaz tych prac określa załącznik nr 1 do ustawy o emeryturach pomostowych. Z kolei definiując pojęcie prac o szczególnym charakterze ustawodawca przyjął, że są to prace wymagające szczególnej odpowiedzialności oraz szczególnej sprawności psychofizycznej, których możliwość należytego wykonywania w sposób niezagrażający bezpieczeństwu publicznemu, w tym zdrowiu lub życiu innych osób, zmniejsza się przed osiągnięciem wieku emerytalnego na skutek pogorszenia sprawności psychofizycznej, związanego z procesem starzenia się. Wykaz takich prac określa załącznik nr 2 do ustawy. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że Sąd Okręgowy, dokonując analizy zgromadzonych w sprawie dowodów, w tym dokumentów pracowniczych, a także zeznań świadków: R. S. oraz I. I.