Sygnatura akt VI Ka 1154/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 lutego 2014 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Dariusz Prażmowski (spr.) Sędziowie SSO Andrzej Ziębiński SSR del. Marcin Schoenborn Protokolant Natalia Skalik-Paś przy udziale Marka Dutkowskiego Prokuratora Prokuratury Okręgowej po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2014 r. sprawy 1. J. C.
(1), syna R. i Z. ur. (...) w G. oskarżonego z art. 158§1 kk w zw. z art. 57a§1 kk 2. M. S., syna S. i M. ur. (...) w G. oskarżonego z art. 158§1 kk w zw. z art 57a§1 kk na skutek apelacji wniesionych przez oskarżyciela publicznego i oskarżonego M. S. od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 5 września 2013 r. sygnatura akt III K 4/13 na mocy art. 437 kpk, art. 438 kpk uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 5 września 2013r. sygn. akt III K 4/13 orzekał w sprawie oskarżonego J. C.
(1)oraz M. S. . Apelację od tego wyroku oskarżony M. S., zaskarżając wyrok w całości na korzyść i zarzucając obrazę art. 4 i 5 § 2 k.p.k., oskarżony podniósł, że błędnie oceniono dowody i bezzasadnie dano wiarę zeznaniom pokrzywdzonego, który działał z zemsty. Oskarżony wniósł o uniewinnienie. Apelację od wyroku wniósł oskarżyciel publiczny w części dotyczącej uniewinnienia oskarżonego J. C.
(2), zarzucając: - obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia tj. naruszenie art. 352 k.p.k. i art. 384 § 2 k.p.k. odstąpienie od bezpośredniego przesłuchania P. K. wbrew wnioskowi oskarżyciela publicznego o przesłuchanie go na rozprawie i pominięcie jego zeznań, a tym samym uznanie za wiarygodne wyjaśnień oskarżonego, co spowodowało uniewinnienie oskarżonego J. C.
(2), - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na odmówieniu wiarygodności zeznaniom P. K. co spowodowało uniewinnienie oskarżonego J. C.
(2), podczas gdy prawidłowo ocenione dowody i poczynione na ich podstawie w sposób prawidłowy ustalenia, prowadzą do wniosku przeciwnego. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, Sąd Okręgowy zważył co następuje: Wywiedzione apelacje okazały się skuteczne się o tyle, że w wyniku ich wywiedzenia konieczne stało się uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania, bowiem z uwagi na mankamenty uzasadnienia wyroku, jak i niewyjaśnienie kwestii istotnych dla odpowiedzialności oskarżonych koniecznym jest ponowne rozpoznanie sprawy. W zakresie zarzutów apelacji oskarżonego M. S. należy zauważyć, iż zasadnie podnosi on błędy o charakterze procesowym. Większość dowodów przeprowadzona została na rozprawie w dniu 17.04.2013r. Sąd procedował wtedy pod nieobecność oskarżonego M. S., w trybie 479 § 1 k.p.k., uznając, że oskarżony nie stawił się na rozprawie bez usprawiedliwienia. Należy jednak zauważyć, iż oskarżony pismem z dnia 19.04.2013r. usprawiedliwił swoją nieobecność, załączając zaświadczenie o pobycie w szpitalu od 17.04.2013r. do 18.04.2013r. (karta 86). Trudno uznać zatem, że oskarżony nie stawił się na rozprawie bez usprawiedliwienia, a zatem nie było podstaw do zastosowania art. 479 § 1 k.p.k. Po przedstawieniu przez oskarżonego usprawiedliwienia nieobecności na rozprawie 17.04.2013r., przeprowadzone na tej rozprawie dowody należało zatem powtórzyć, bowiem naruszono prawo do obrony oskarżonego, co miało niewątpliwie wpływ na treść wyroku, a dowody te zostały przeprowadzone wbrew zasadzie bezpośredniości. Odnośnie oceny dowodów dotyczących udziału w zajściu oskarżonego J. C.
(1)to rację ma oskarżyciel publiczny, iż Sąd nie dążył do przesłuchania bezpośredniego pokrzywdzonego, zaś z jego zeznań wynikało, iż jednym ze sprawców miał być J. C.
(1)i jego właśnie po podejściu do radiowozu rozpoznał. Sąd odczytał zeznania pokrzywdzonego uznając, iż na stałe mieszka on w Wielkiej Brytanii i nie ma możliwości jego przesłuchania. Jednakże brat pokrzywdzonego wskazywał, że zamierzał on wrócić, nadto i z pierwszych przesłuchań pokrzywdzonego i jego brata wynikało, że w dniu zdarzenia zamierzali oni wyjechać do Wielkiej Brytanii, zatem wymagało wypytania brata pokrzywdzonego czy ma z nim kontakt i czy jest możliwy jego przyjazd celem złożenia zeznań. Niewątpliwie bowiem konieczne jest ustalenie z jakich przyczyn w sposób pewny pokrzywdzony wskazał na J. C.
(2)jako jednego ze sprawców i czy związane było to wyłącznie z jego obecnością na miejscu czy też faktycznie rozpoznał go jako napastnika. Nie miał racji Sąd Rejonowy wskazując, iż inne osoby zaprzeczyły udziałowi J. C.
(1)w zajściu, bowiem brat pokrzywdzonego wskazywał że to J. C.
(1)miał być jednym z odciągających pokrzywdzonego (karta 82), a i I. S. początkowo wskazywała na udział w zajściu tego oskarżonego (karta 41). Wypada także podkreślić, iż druga z osób odciągających była charakteryzowana przez posiadanie „bródki”, przy czym część osób mówiła ponadto, iż był to wysoki i szczupły mężczyzna (I. S. – karta 41, M. K. – karta 34). Oskarżony zaś choć posiadał bródkę, to nie pasował do tego opisu, skoro z protokołu jego wyjaśnień wynika iż wtedy ważył 140 kg, a zatem nie był szczupłej budowy ciała. Być może zatem część osób wskazujących na oskarżonego, a i być może sam pokrzywdzony, skupili się tylko na jednym znaku charakterystycznym w postaci „bródki”, pomijając budowę ciała. Kwestia ta wymaga wyjaśnienia w toku ponownego procesu, w takcie którego powinien Sąd poczynić starania bezpośredniego przesłuchania pokrzywdzonego. Dlatego też w ocenie Sądu Okręgowego, ponieważ kwestie te nie zostały wyjaśnione w toku dotychczasowego postępowania sądowego, koniecznym jest ponowne rozpoznanie sprawy i wyjaśnienie powyższych kwestii. Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd przeprowadzi postępowanie dowodowe w zakresie w jakim niezbędne to będzie dla poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych, przy czym niewątpliwie niezbędne będzie wyjaśnienie wskazanych wyżej kwestii. Nie przesądzając rozstrzygnięcia w przedmiocie winy oskarżonych należy stwierdzić, iż właściwie zgromadzony materiał dowodowy powinien być przez Sąd poddany wnikliwej ocenie, przy zachowaniu zasad swobodnej oceny dowodów i zasad logicznego rozumowania, pozwalającej na ustalenie, bądź wykluczenia istnienia przesłanek odpowiedzialności karnej oskarżonych, a wyniki analizy materiału dowodowego przez Sąd I instancji powinny zaś znaleźć odzwierciedlenie w pisemnych motywach wyroku.