w zw. z art. 244 k.k., co doprowadziło do błędnego zakwalifikowania zachowania oskarżonego jako czynu wyczerpującego ustawowe znamiona czynu określonego w art.
, pomimo braku ku temu wystarczających podstaw w zgromadzonym w toku sprawy materiale dowodowym; - rażącą surowość orzeczonego w pkt 2 wyroku środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres dwóch lat. W oparciu o te zarzuty apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, iż zachowanie oskarżonego wyczerpuje ustawowe znamiona czynu określonego w art.
i wymierzenie mu na tej podstawie kary grzywny w wysokości 50 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 20 zł oraz zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres jednego roku. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego jest zasadna ale tylko częściowo. Zaskarżony wyrok musiał ulec zmianie tak w zakresie zastosowanej kwalifikacji prawnej czynu, jak i w ślad za tym stosowanej represji. Zauważyć najpierw należy, że przypisując oskarżonemu S. Z. popełnienie czynu z art.
w wyroku z dnia 22 listopada 2013 r. Sąd Rejonowy nie popełnił żadnego błędu w ustaleniach faktycznych. Jednakże w dniu 16 grudnia 2013 r. Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach – sygn. akt II Ko1 5949/13 zarządził zatarcie skazań wobec S. Z. wyroków: Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 23.11.2005 r. sygn. akt VI K 630/05, Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 22.12.2005 r. sygn. akt VI K 692/05, Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 8.02.2007 r. sygn. akt VI K 1012/06. Na dzień wydawania orzeczenia przez Sąd odwoławczy postanowienie Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 16 grudnia 2013 r. było prawomocne, a z odczytanej na rozprawie odwoławczej karty karnej wynikało, że oskarżony nie był karany sądownie. Zgodnie z poglądami orzecznictwa SN i doktryną prawa karnego fakt zatarcia prawomocnego skazania za przestępstwo określone w art.
lub wymienione w art.
k.k., zaistniały w dacie wyrokowania co do popełnienia czynu określonego w art.
k.k., uniemożliwia przyjęcie odpowiedzialności sprawcy na podstawie art.
k.k., także wtedy, gdy do popełnienia tego czynu doszło przed upływem okresu niezbędnego do zatarcia wcześniejszego skazania.( postanowienie SN z dnia 21.08.2012 r. IV KK 59/12) W tej sytuacji brak było podstaw do przypisania oskarżonemu przestępstwa określonego w art.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy uznał, iż oskarżony swoim działaniem wyczerpał znamion art.
Przy wymiarze kary za to przestępstwo Sąd odwoławczy miał na uwadze jako okoliczność łagodzącą dotychczasową niekaralność oskarżonego. Okoliczność ta spowodowała, że uznano za możliwe i celowe orzeczenie kary grzywny wobec oskarżonego. Wysokość orzeczonej kary uwzględnia jego sytuację materialną (kawaler nie mający nikogo na utrzymaniu) i możliwości zarobkowe. Nie zasługuje natomiast na uwzględnienie apelacja obrońcy w zakresie w jakim domaga się obniżenia wymiaru orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym. O rażącej niewspółmierności kary można mówić wówczas, gdy suma zastosowanych wobec oskarżonego kar i środków karnych nie uwzględnia należycie stopnia społecznej szkodliwości przestępstwa, nie realizuje celów kary w zakresie jej społecznego oddziaływania, jak też nie uwzględnia celów zapobiegawczych i wychowawczych wobec sprawcy. Taka sytuacja nie miała, zdaniem Sądu Okręgowego, miejsca w rozpoznawanej sprawie, albowiem rozstrzygnięcie Sądu meriti w odniesieniu do środka karnego było w zaskarżonym zakresie prawidłowe w stosunku do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu. Wymiar kary uwzględniał również szczególne dyrektywy wynikające z przepisów prawa. Zdaniem Sądu Okręgowego, oskarżonego należało odsunąć od kierowania pojazdami mechanicznymi na okres 2 lat, celem przyswojenia przez niego prawidłowego stosunku do uczestniczenia w ruchu drogowym w roli kierowcy pojazdu mechanicznego. Sąd Odwoławczy ocenił że upływ dwóch lat pozwoli mu uświadomić sobie społeczne konsekwencje popełnionego czynu, co winno skutkować bardziej odpowiedzialnym podejściem do roli kierowcy. Środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów ma za zadanie ochronę bezpieczeństwa w komunikacji. Uznając głównie zabezpieczającą, ochronną funkcję środka zakazu prowadzenia pojazdów, należy orzekając go mieć również na uwadze stopień nietrzeźwości. Te wszystkie względy zadecydowały o zmianie zaskarżonego wyroku. W pozostałym zakresie wyrok jako trafny utrzymany został w mocy. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono po myśli powołanego w części dyspozytywnej wyroku przepisu.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.