Zgodnie z treścią art.
ten, kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Odpowiedzialność na podstawie art.
jest ponoszona wówczas, gdy sprawca ma świadomość, że znajduje się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, a także gdy przewiduje, że w wyniku upływu czasu alkohol nie uległ jeszcze wydaleniu z organizmu, i na to się godzi. Przestępstwo stypizowane w art.
jest przestępstwem umyślnym, które może być popełnione zarówno w formie zamiaru bezpośredniego ( dolus directus), jak i ewentualnego ( dolus eventualis). Umyślnością muszą być objęte wszystkie znamiona, w tym także znajdowanie się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego. W ocenie Sądu, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, nie budzi wątpliwości, iż oskarżony M. P. swym zachowaniem wypełnił zmaniona przestępstwa określonego w art.
Oskarżony, mając świadomość, iż znajduje się w stanie nietrzeźwości, kierował samochodem osobowym marki O. na drodze publicznej. Jak sam wyjaśniał, tego dnia pił alkohol. Decyzja o kierowaniu pojazdem w takim stanie była nieodpowiedzialna. Podkreślić należy, że przez „prowadzenie pojazdu” należy rozumieć każdą czynność wpływającą bezpośrednio na ruch pojazdu, w szczególności rozstrzygającą o kierunku i prędkości jazdy. W ocenie uruchomienie silnika przez oskarżonego, włączenie wstecznego biegu oraz doprowadzanie do przemieszczenie pojazdu, które skutkowało tym, że tylne koła pojazdu znalazły się na jezdni ul. (...), stanowi prowadzenie pojazdu w rozumieniu art.
Nie ulega również wątpliwości, że ul. (...) jest miejscem, w którym odbywa się ruch lądowy. Stan nietrzeźwości definiowany jest w art. 115 § 16 k.k. Zgodnie z tym przepisem stan nietrzeźwości zachodzi gdy zawartość alkoholu we krwi przekroczy 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Przeprowadzone kolejno badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu u oskarżonego dały następujące wyniki: 0,86 mg/l (I badanie), 0,97 mg/l (II badanie), 0,92 mg/l (III badanie). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci zeznań funkcjonariuszy Policji M. J. oraz A. W. wskazuje jednoznacznie, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu stanowiącego występek z art.
Należy zauważyć, że oskarżony nie kwestionował faktu, iż wcześniej spożywał alkohol, jak również tego, że znajdował się na miejscu kierowcy w samochodzie. Odnosząc się do kwestii przepychania pojazdu na miejsce parkingowe wskazać należy, że pojazd oskarżonego jedynie tylnymi kołami znalazł się na jezdni ul. (...), a więc jego ponowne ustawienie na miejscu parkingowym nie wymagało podjęcia szczególnych działań, skoro wystarczające było jego przepchnięcie na odległość około 1 metra. Czyn zarzucany oskarżonemu M. P. zagrożony jest karą grzywny, karą ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Sąd wymierzając karę oskarżonemu kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 § 1 i 2 k.k. Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, zwłaszcza w razie popełnienia przestępstwa na szkodę osoby nieporadnej ze względu na wiek lub stan zdrowia, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego. W ocenie Sądu stopień winy oskarżonego M. P. jest znaczny. Mężczyzna działał umyślnie, z zamiarem bezpośrednim. Wcześniej spożywał z kolegami alkohol w postaci piwa i wódki. Mając na uwadze ilość spożytego alkoholu oraz odstęp czasowy dzielący spożywanie alkoholu od uruchomienia silnika samochodu i wprawienia pojazdu w ruch, oskarżony miał świadomość, że znajduje się pod wpływem znacznej ilości alkoholu. Podkreślić należy, że oskarżony jest osobą dojrzałą życiowo, zdolną do ponoszenia odpowiedzialności karnej, doskonale zdawał sobie sprawę z bezprawności własnego zachowania, a w toku postępowania sądowego nie ujawniły się żadne okoliczności wyłączające jego winę. Czyn oskarżonego wypełniający znamiona występku z art.
charakteryzuje się znacznym stopniem społecznej szkodliwości. Nadal bowiem, mimo wieloletnich kampanii edukacyjnych, jednym z głównych problemów na polskich drogach są nietrzeźwi kierujący, a alkohol jest jedną z głównych przyczyn wypadków drogowych, które niejednokrotnie mają tragiczne skutki. Oskarżony wykazał się lekceważącym stosunkiem do obowiązujących norm prawnych, albowiem postanowił kierować samochodem pod wpływem alkoholu. W toku postępowania sądowego nie ujawniono żadnej okoliczności, która usprawiedliwiałaby zachowanie oskarżonego. Dokonując oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu Sąd uwzględnił fakt, iż oskarżony został zatrzymany przez Policję tuż po uruchomieniu samochodu podczas próby wyjazdu z miejsca parkingowego. Uwzględniając stopień winy oskarżonego, jak również stopień społecznej szkodliwości czynu, którego się dopuścił, a także inne dyrektywy wymiaru kary, w tym również uprzednią niekaralność oskarżonego, Sąd wymierzył oskarżonemu karę 400 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych. Ustalając wysokość stawki dzienną, Sąd bierze pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe; stawka dzienna nie może być niższa od 10 złotych, ani też przekraczać 2000 złotych. W ocenie Sądu sytuacja rodzinna oraz zawodowa oskarżonego uzasadnia ustalenie stawki dziennej w najniższej możliwej wysokości. Oskarżony jest osobą zdrową i może podjąć pracę zarobkową. Deklaruje, że obecnie utrzymuje się z prac dorywczych. Kara ograniczenia wolności nie byłaby karą właściwą w okolicznościach niniejszej sprawy, albowiem oskarżony powinien skupić się na pracy zarobkowej. Zdaniem Sądu wymierzona kara jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości czynu. W punkcie IV wyroku na podstawie na podstawie art. 63 § 1 k.k. Sąd zaliczył oskarżonemu M. P. na poczet orzeczonej kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 25 października 2017 r., godz. 22:00 do dnia 26 października 2017 r., godz. 14:10, ustalając, że jest on równoważny 2 stawkom dziennym grzywny. Czyn oskarżonego podważa zaufanie do niego jako odpowiedzialnego uczestnika ruchu drogowego, a ze skazaniem za przestępstwo z art.
wiąże się obligatoryjny obowiązek Sądu do orzeczenia środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych (art. 42 § 2 k.k.). Zakaz ten orzeka się w granicach od roku do lat 15 – art. 43 § 1 pkt 1 k.k. Z uwagi na całokształt okoliczności przedmiotowej sprawy - na podstawie art. 42 § 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. - Sąd orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat. Zdaniem Sądu, taki okres stosowania wobec oskarżonego tego środka karnego, osiągnie wobec niego zakładane przez prawo cele polityki karnej i jest adekwatną dolegliwością za przestępstwo jakiego się oskarżony dopuścił. Należy zauważyć, że stopień upojenia alkoholowego oskarżonego był znaczny. Jednocześnie na podstawie art. 63 § 4 k.k. zaliczono oskarżonemu M. P. na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym okres rzeczywistego zatrzymania prawa jazdy od dnia 25 października 2017 r. do dnia 06 sierpnia 2019 r., tj. do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji. Zgodnie z treścią art. 43a § 2 k.k. w razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art.
39 pkt 7 k.k. na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 5 000 złotych, a w razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art.
co najmniej 10 000 złotych. Mając na uwadze treść tego przepisu, w punkcie V wyroku, Sąd orzekł wobec oskarżonego M. P. środek karny w postaci obowiązku uiszczenia świadczenia pieniężnego w kwocie 5 000,00 (pięciu tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. Mając na względzie sytuację rodzinną oraz finansową oskarżonego Sąd zwolnił go z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w sprawie. ZARZĄDZENIE Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem proszę doręczyć oskarżonemu z pouczeniem.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.