385 2 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U.UE.L.1993.95.29 z dnia 21 kwietnia 1993 r. - dalej „Dyrektywa 93/13") polegające na uznaniu, że klauzula zawarta w Umowie kredytu Powoda, zawierająca odesłanie do Tabeli Kursów Pozwanego, jest abuzywna, podczas gdy nie wystąpiły materialnoprawne przesłanki umożliwiające taką kwalifikację tego postanowienia umownego, albowiem klauzula została indywidualnie uzgodniona z konsumentem, a także nie narusza jego interesów (w żadnym stopniu - tym bardziej nie narusza ich w sposób rażący) oraz nie godzi w dobre obyczaje. c. art.
w zw. z art. 60 k.c.r art. 65 § 2 k.c.f art. 56 k.c.f art. 354 § 1 k.c., art. 358 § 2 k.c. oraz art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13 polegające na zaniechaniu ustalenia przez Sąd I instancji treści stosunku zobowiązaniowego obowiązującego między stronami po wyeliminowaniu z Umowy kredytu postanowień niedozwolonych i ograniczeniu się przez Sąd Rejonowy jedynie do ustaleń negatywnych (tj. jakie postanowienia nie obowiązują), bez dokonania wykładni treści umowy w części pozostałej w mocy, co ostatecznie doprowadziło Sąd do zakwestionowania całego mechanizmu indeksacji i wypaczenia natury stosunku, zobowiązaniowego łączącego strony, podczas gdy właściwym rozwiązaniem powinno być ustalenie przez Sąd w oparciu o przepisy dyspozytywne, według jakiego kursu ma nastąpić indeksacja kredytu Powoda oraz wyliczone raty d. art. 410 § 2 k.c. w zw. z art. 405 k.c., oraz art. 411 pkt. 1 i 4 k.c. polegające na zakwalifikowaniu świadczeń spełnionych przez Powoda jako nienależnych, pomimo tego, iż: i. świadczenie Powoda znajduje podstawę w łączącej strony umowie, ii. nie występuje zubożenie Powoda, albowiem kredyt jest w dalszym ciągu niespłacony, a Powód jest właścicielem nieruchomości, którą nabył za środki udostępnione przez Pozwanego w ramach Umowy kredytu, (...). Powód świadome i dobrowolne spełniał nienależne (jego zdaniem) świadczenie, godząc się tym samym ze swoim zubożeniem iv. nawet jeśli by założyć, że Powód jest zobligowany do uiszczania rat w niższej wysokości, to i tak jego roszczenie nie powinno zostać uwzględnione, albowiem wobec braku spłaty całego kredytu wszelkie wpłaty dokonywane przez Powoda miały charakter spełnienia świadczenia, zanim wierzytelność Pozwanego o zwrot kredytu stała się wymagalna. Pozwany podniósł zarzut przedawnienia roszczenia Powoda z uwagi na fakt, że roszczenia z tytułu nadpłaconych rat kredytu (a tak Powód identyfikuje swoje roszczenie) mają charakter świadczenia okresowego, które zgodnie z treścią art. 118 k.c. przedawniają się w terminie trzech lat, a więc w dacie wniesienia powództwa roszczenie Powoda było już całkowicie przedawnione. W zakresie postępowania dowodowego na podstawie art. 380 k.p.c. w zw. z art. 207 § 6 k.p.c., art. 217 § 1 k.p.c. oraz art. 227 k.p.c. i 162 k.p.c. wniósł o zmianę postanowienia dowodowego wydanego przez Sąd I instancji na rozprawie w dniu 28 lutego 2017 roku w zakresie pominięcia dowodów zgłoszonych przez pozwanego i wnoszę o przeprowadzenie przez Sąd II instancji dowodów zawnioskowanych przez stronę pozwaną w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, tj.: a. parametrów wyjściowej symulacji z dnia 27 października 2008 roku - na okoliczność treści tego dokumentu, a w szczególności podjęcia przez powodów decyzji o indeksowaniu kredytu kursem CHF (załącznik nr 9 do odpowiedzi na pozew); b. decyzji kredytowej powodów z dnia 5 listopada 2008 r. dotyczącej wniosku (...) - na okoliczność: wiedzy powodów co do indeksowania kredytu; waluty kredytu; wpływu powodów na treść umowy (załącznik nr 10 do odpowiedzi na pozew); c. dokumentu pn. „Ocena wpływu na sytuację sektora bankowego i polskiej gospodarki propozycji przewalutowania kredytów mieszkaniowych udzielonych w CHF na PLN według kursu z dnia udzielenia kredytu" - na okoliczność: istnienia świadomości kredytobiorców co do praw i obowiązków wynikających z umów kredytowych indeksowanych do CHF; braku możliwości zmiany treści tych umów bez poszkodowania innych osób; stanowiska Urzędu KNF odnośnie stopnia poinformowania i swobody podejmowania decyzji przez kredytobiorców zaciągających kredyty w walucie obcej (załącznik nr 11 do odpowiedzi na pozew); d. raportu UOKIK pt. „Raport dotyczący spreadów" - na okoliczność: treści tego dokumentu, podstaw indeksowania kredytu; funkcjonowania kredytów walutowych w CHF na rynku polskim; że kurs PLN/CHF ustalany przez Bank był kursem rynkowym (załącznik nr 16 do odpowiedzi na pozew); e. wyciągu łączonego - na okoliczność: treści tego dokumentu; wiedzy powodów co do waluty kredytu; świadomości zaciągnięcia przez powodów kredytu indeksowanego do CHF (załącznik nr 17 do odpowiedzi na pozew); f. opinii prof. dr hab. K. J. na temat sposobu ustalania rynkowego kursu walutowego - na okoliczność: treści tego dokumentu; podstaw funkcjonowania rynku walutowego; procedury ustalania kursu walutowego przez Bank; potwierdzenia, że metoda ustalania kursów stosowana przez Bank ma u podstaw mechanizmy rynkowe (załącznik nr 18 do odpowiedzi na pozew); g. ekspertyzy dotyczącej walutowych kredytów hipotecznych indeksowanych do kursu CHF/PLN autorstwa (...) sp. z o.o. z dnia 6 maja 2015 roku - na okoliczność: (
. § 1 k.c. postanowienia umowne przewidujące waloryzację świadczenia w oparciu o walutę obcą powinny być uznane za nieważne. W konsekwencji w inny sposób powinny zostać uregulowane wzajemne prawa i obowiązki stron, w szczególności kolejne raty kredytu powinny być niższe. Powód dochodził różnicy pomiędzy wysokością wpłat dokonanych tytułem rat kredytu za okres 12-01-2009 do dnia 11-07-2011r. Istotą przedmiotowej sprawy , którą powinien rozpoznać Sąd , jest ustalenie treści stosunku prawnego łączącego strony , w tym będące konsekwencją stwierdzenia ewentualnej abuzywności, wysokości i sposobu regulowania poszczególnych rat kredytu wraz z należnościami ubocznymi (odsetkami). Sąd Rejonowy orzekając w przedmiocie roszczenia powodów dokonał ustaleń faktycznych w zakresie brzmienia paragrafu 2 i 7 umowy dotyczących indeksowania kredytu i przeliczenia waluty szwajcarskiej na walu tę polską. Następnie w rozważaniach prawnych powołując się na art.
. § 1 k.c. oraz fakt wpisania do rejestru klauzul niedozwolonych, postanowień tożsamych z postanowienia niniejszej umowy, stanął na stanowisku, że należy wyeliminować z umowy par 7 ust 2, przez co odpada podstawa prawna do przeliczenia spłacanych rat na walutę obcą. Następnie Sąd Rejonowy wskazał, że wyliczenia powodów przedstawione w załączniku do pozwu są poprawne pod względem rachunkowym i nie były kwestionowane przez pozwanego. W ww stwierdzeniach w zasadzie Sąd Rejonowy zawarł swoje rozważania prawne co do zasadności zgłoszonego roszczenia. Przechodząc do uzasadnienia kwestii nierozpoznania istoty sprawy, wskazać należy , że Sąd Rejonowy prawidłowo uzasadnił możliwość uznania co do zasady klauzul indeksacyjnych za abuzywne. Zgodnie z art.
.k.c. §
.kc. został wprowadzony do polskiego systemu prawnego na skutek implementowania Dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5-04-1993 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.UE L z dnia 21-04-1993). W preambule ww dyrektywy wskazano, że niezbędne jest ustalenie ogólnych kryteriów oceny nieuczciwego charakteru warunków umowy. Ocena nieuczciwego charakteru warunków umowy , zgodnie z wybranymi ogólnymi kryteriami , zwłaszcza w wypadku działalności dotyczącej sprzedaży czy dostawy o charakterze publicznym , zapewniającej usługi o charakterze powszechnym , przy uwzględnieniu solidarności między użytkownikami , muszą być uzupełnione środkami umożliwiającymi dokonanie ogólnej oceny różnych interesów , stanowi to wymóg działania w dobrej wierze. Przy dokonywaniu oceny działania w dobrej wierze będzie brana pod uwagę zwłaszcza siła pozycji przetargowej stron umowy, a w szczególności czy konsument był zachęcany do wyrażenia zgody na warunki umowy i czy towary lub usługi sprzedawane lub dostarczane były na specjalne zamówienie konsumenta. Sprzedawca lub dostawca spełnia wymóg działania w dobrej wierze , jeżeli traktuje on drugą stronę umowy w sposób sprawiedliwy i słuszny , należycie uwzględniając jej prawnie i uzasadnione roszczenia. Zgodnie z art 3 dyrektywy warunki umowy, które nie były indywidualnie negocjowane , mogą być uznane za nieuczciwe , jeśli stoją w sprzeczności z wymogami dobrej wiary , powodują znaczącą nierównowagę wynikającą z umowy, praw i obowiązków ze szkodą dla kontrahenta. Warunki umowy zawsze zostaną uznane za niewynegocjowane indywidualnie , jeżeli zostały sporządzone wcześniej i konsument nie miał w związku z tym wpływu na ich treść , zwłaszcza jeśli zostały przedstawione konsumentowi w formie uprzednio sformułowanej umowy standardowej. Zgodnie z art 5 w przypadku umów , w których wszystkie lub niektóre z przedstawianych konsumentowi warunków wyrażone są na piśmie, warunki te muszą zawsze być sporządzone prostym i zrozumiałym językiem . Ugruntowany w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości jest pogląd, że aby ustalić czy nierównowaga pozostaje w sprzeczności z wymogami dobrej wiary należy sprawdzić , czy przedsiębiorca traktujący konsumenta w sposób sprawiedliwy i słuszny mógłby racjonalnie oczekiwać, iż konsument ten przyjąłby warunek w drodze negocjacji. Tak więc spektrum okoliczności , które mogą mieć wpływ na możliwość uznania abuzywności postanowienia umowy i które w odróżnieniu od kontroli abstrakcyjnej, są brane pod uwagę przy kontroli indywidualnej - jest bardzo szerokie. Jakkolwiek więc wpisanie konkretnego postanowienia do ww rejestru nie przesądza automatycznie o abuzywności postanowienia umowy, to jednak w dużej mierze w toku postępowania na Banku będzie spoczywał ciężar wykazania okoliczności przemawiających przeciwko uwzględnieniu roszczenia. W szczególności do stwierdzenia abuzywności koniecznym jest aby postanowienia umowy nie były uzgodnione indywidualnie, z tym , że art
.par 4 kc nakłada ciężar wykazania indywidualnego uzgodnienia na podmiot powołujący się na tą okoliczność. W przedmiotowej sprawie pozwany w odpowiedzi na pozew podniósł twierdzenia ,iż postanowienia umowy były indywidualnie uzgadniane , składając wniosku dowodowe z zeznań świadków na okoliczność prowadzonych negocjacji i dokonania indywidualnych ustaleń. Wnioski te zostały pominięte przez Sąd z uzasadnieniem nie zostały w ogóle zgłoszone na okoliczności które miałyby znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Otóż stwierdzenie to jest błędne albowiem okoliczność indywidualnego uzgadniania postanowień umowy , w świetle brzmienia ww przepisu wydaje się kluczowe do rozpoznania sprawy. Sąd Rejonowy natomiast dokonał przeciwnych ustaleń faktycznych , ustalając, że postanowienia te nie były indywidualnie uzgadniane i ich treść została w całości zredagowana przez stronę pozwaną. Jako dowód Sąd powołał zestawienie innych umów zredagowanych przez stronę pozwaną. W tym miejscu należy podzielić zarzuty apelacji określone w pkt II. 2 b i c , iż Sąd poczynił powyższe ustalenia faktyczne z naruszeniem art. 233 par 1 k.p.c. i art. 217 par 2 i 3 k.p.c. , art 227 k.p.c. i art. 258 k.p.c. Posługiwanie się przez bank określonym wzorcem , samo w sobie nie wyklucza, iż w tej sprawie poszczególne postanowienia były przedmiotem uzgodnień dokonanych pomiędzy stronami. Wskazana okoliczność (posługiwania się określonym wzorcem) może mieć znaczenie dla oceny wiarygodności i mocy dowodowej zeznań świadków opisujących przebieg negocjacji , jednakże wykluczyć należy takie procedowanie gdy z góry uniemożliwia się wykazanie danej okoliczności przyjmując założenie , iż postanowienie umowne nie było indywidualnie uzgadniane. Podkreślić należy, że nie można obiektywnie wykluczyć, że sposób prowadzenia negocjacji, zakres składanych propozycji, sposób wyjaśniania i argumentacji przekazywany przez pracowników banku konsumentowi, reakcja i oczekiwania konsumenta w trakcie negocjacji - będą przemawiały za tezą o indywidualnym uzgodnieniu postanowień umowy. Jakkolwiek Sąd Rejonowy naruszył w powyższym zakresie przepisy procedury, nie to legło u podstaw wydania orzeczenia o uchyleniu wyroku do ponownego rozpoznania. Sąd Rejonowy dokonał analizy przedmiotowych postanowień umowy , stwierdzając, że nie spełniają one wymogu zgodności z dobrymi obyczajami i w rażący sposób godzą w interesy kredytobiorcy. „Rażące naruszenie interesów konsumenta" w rozumieniu art.
oznacza nieusprawiedliwioną dysproporcję praw i obowiązków na jego niekorzyść w określonym stosunku obligacyjnym, natomiast "działanie wbrew dobrym obyczajom" w zakresie kształtowania treści stosunku obligacyjnego wyraża się w tworzeniu przez partnera konsumenta takich klauzul umownych, które godzą w równowagę kontraktową tego stosunku. Obie wskazane w tym przepisie formuły prawne służą do oceny tego, czy standardowe klauzule umowne zawarte we wzorcu umownym przekraczają zakreślone przez ustawodawcę granice rzetelności kontraktowej twórcy wzorca w zakresie kształtowania praw i obowiązków konsumenta Jak wskazał Sąd Okręgowy w Warszawie w uzasadnieniu orzeczenia XXVII Ca 3477/16 : „(…) o ile powód powinien był liczyć się z ryzykiem kursowym , to miał również prawo liczyć się z tym, że ryzyko to w sposób równomierny będzie rozłożone pomiędzy niego, a pozwany bank. Sposób rozłożenia ryzyka kursowego powinien wynikać wprost z zawartej umowy i o równomierności tego ryzyka tak w stosunku do kredytodawcy , jak i kredytobiorcy można by mówić , gdyby sam sposób indeksacji oparty byłby o obiektywny , niezależny wskaźnik. Należy przy tym podnieść, że fakt odbiegania w sposób nieznaczny średniego kursu kupna czy sprzedaży w pozwanym banku od średniego kursu NBP nie może mieć wpływu na ocenę abuzywności przedmiotowych postanowień umownych. Nieuczciwy charakter postanowienia umownego jest badany na datę zawarcia umowy , co wynika z art. 385 2 k.c. i art. 7 ust 1 cyt Dyrektywy. To w jaki sposób jest później wykonywana umowa nie ma znaczenia dla stwierdzenia jej obuzywności aczkolwiek w czasie trwania umowy strony mogą zdecydować czy w i jaki sposób wyeliminować skutki abuzywności niedozwolonych postanowień umownych. Należy zgodzić się z Sądem Rejonowym , że abuzywnego charakteru niedozwolonych postanowień umownych nie eliminuje przyznanie kredytobiorcą możliwości spłaty w walucie waloryzacji zgodnie z ustawą z dnia 29-07-2011 o zmianie ustawy Prawo Bankowe , chociaż już sama spłata w walucie waloryzacji dokonywana na podstawie podpisanego przez strony aneksu skutkuje tym, że abuzywny charakter postanowień umownych nie miałby żadnego znaczenia dla funkcjonowania umowy”. Sąd Okręgowy w niniejszej sprawie podziela powyższy pogląd. Rozważania Sądu w zasadzie kończą się w tym momencie na stwierdzeniu, że par 7 ust 2 nie wiąże stron, brak jest możliwości przeliczania kursu waluty według tabeli stosowanej przez bank ale również odpadnięcie podstawy umownej do przeliczania w ogóle spłacanych rat na walutę obcą. Sąd stwierdził, że wyliczenia powoda załączone do pozwu Sąd prawidłowe. Analizując dotychczasowe orzecznictwo dotyczące kwestii kredytów indeksowanych do waluty obcej wskazać należy, że problem w interpretacji zawartych umów i określeniu skutków uznania abuzywności klauzuli waloryzacyjnej zaczyna się właśnie w tym miejscu w którym Sąd Rejonowy zakończył swoje rozważania. Sąd Rejonowy całkowicie pominął zarówno w ustaleniach faktycznych jak i rozważaniach prawnych to, że treścią przedmiotowej umowy kredytu było udzielenie powodom kredytu złotowego i w takiej walucie kredyt był stawiany powodom do dyspozycji, następnie kredyt był indeksowany do waluty obcej i kwota kredytu wyrażona w walucie obcej była oprocentowana zgodnie z paragrafem 6 ale podkreślenia wymaga, że oprocentowanie przewidziane w umowie miało odnosić się do sumy wyrażonej w walucie szwajcarskiej (par 6 ust 3). Tak więc w umowie kredytu znajdują się postanowienia ściśle i nierozerwalnie powiązane z ideksacją kredytu do waluty obcej. Wyeliminowanie indeksacji (tak jak tego chce Sąd Rejonowy), rodzi pytanie o możliwość utrzymania stosunku prawnego w pozostałym zakresie. W tym miejscu należy jedynie wspomnieć , że część orzecznictwa dopuszcza możliwość zastosowania tzw. redukcji utrzymującej skuteczność (polegającej na możliwości dokonania korekty abuzywnego postanowienia umownego , to jest zmiany jego treści w taki sposób aby postanowienie to nie stanowiło postanowienia niedozwolonego). Część próbuje iść w kierunku poszukiwania możliwości zastosowania w miejsce pominiętego postanowienia , powszechnie obowiązującego przepisu prawa, czy też innego pozostającego w mocy postanowienia umownego. Sąd Okręgowy w cytowanym wyżej orzeczeniu sygn. akt XXVII Ca 3477/16 wskazał, że zgodnie z art. 354 k.c. dłużnik ma obowiązek wykonania umowy zgodnie z jej treścią , zasadami współżycia społecznego oraz ustalonymi zwyczajami. Następnie Sąd Okręgowy powołał art. 56 k.c. podnosząc, że nie ma przeszkód aby w sytuacji eliminacji abuzywnego postanowienia umownego posiłkować się normami pozaustawowymi wskazanymi w ww przepisach, pod warunkiem , że normy te funkcjonują w obrocie prawnym i podlegają identyfikacji. W przypadku klauzul walutowych zawartych w umowach są to normy , które odnoszą się do zastosowania przeliczników mierników wartości zawartych w tych umowach. Reasumując Sąd Okręgowy stanął na stanowisku, że można utrzymać indeksację do waluty obcej ale poprzez podstawienie w miejsce nieważnych postanowień , ustalonych w drodze zwyczaju przeliczników spłacanych rat na walutę polską. Sąd w przedmiotowej stanął na stanowisku, że klauzula indeksacyjna (określona w par 7 ust 2 ) jest nieważna i nie wiąże stron – ale nie tylko w zakresie samego sposobu przeliczenia waluty ale w ogóle możliwości przeliczenia waluty . Sąd jednakże nie poczynił żadnych rozważań dotyczących treści stosunku prawnego łączącego strony po wyeliminowaniu klauzul indeksacyjnych. Jeżeli przyjmiemy za Sądem Rejonowym, że mamy do czynienia z kredytem złotowym, to pojawia się pytanie w jaki sposób kredyt ten ma być oprocentowany i w jaki sposób mają być wyliczane poszczególne raty kredytu (dotychczas wyliczane w oparciu o mechanizm indeksacji)? Zgodnie z par 7 ust 2 : kredyt spłacany będzie w 360 ratach miesięcznych , w tym 15 rat obejmujących odsetki w okresie karencji spłaty kredytu oraz 345 równych rat miesięcznych , które zawierają malejącą część odsetek oraz rosnącą część raty kapitałowej. Odsetki na które powołuje się par 7 ust 2 to odsetki wyliczane zgodnie z par 6 ust 3 i 5 umowy , a więc odsetki liczone od kwoty wyrażonej walucie CHF. Czy całkowite wyeliminowanie indeksacji , nie spowoduje, że zgodnie z art. 58 par 3 k.c. nieważności całej umowy? Sąd w tym temacie nie poczynił żadnych ustaleń ani rozważań, a bez powyższego nie ma możliwości rozpoznania niniejszej sprawy. Przedmiotowa sprawie nie jest bowiem sprawą o ustalenie, że pkt 7 ust 2 umowy jest niedozwoloną klauzulą umowną ale o zasądzenie nadwyżki pomiędzy ratą która według powoda powinna być uiszczona, a która faktycznie została uiszczona. Koniecznym jest więc dokonanie ustalenia treści umowy kredytu w zakresie zobowiązania powodów z tytułu odsetek tj. w jakiej wysokości mają być odsetki uiszczane – skoro raty których dotyczy żądanie pozwu są w większości ratami odsetkowymi . Problem jak wyżej wspominano polega na tym, że odsetki o których mowa w umowie były odsetkami , które dotyczyły wyłącznie kwoty wyrażonej we frankach szwajcarskich, co jasno wynika z umowy kredytu. Oprocentowanie to nie odpowiadało oprocentowaniu stosowanemu do kredytu wyrażonego w polskiej walucie (było znacznie wyższe, z uwagi na zastosowane mechanizmy indeksacji). Rozpoznanie istoty sprawy, przy założeniu eliminacji w całości klauzul indeksacyjnych, musiało się więc sprowadzać do wskazania przez Sąd w jaki sposób powodowie byli zobowiązani w stosunku do banku z tytułu odsetek, tj. jakie stopy procentowe i na jakiej podstawie powinny zostać przez bank zastosowane. Bez tych informacji nie ma możliwości weryfikacji prawidłowości wydanego orzeczenia. W uzasadnieniu, Sąd jedynie wskazał na okoliczność , że wyliczenia powoda były kwestionowane tylko co do zasady i jest prawidłowe. Należy domniemywać, że Sąd przyznał tym wyliczeniom walor wiarygodności co do prawidłowości sumowania. Sąd nie wskazał na to jakie oprocentowanie i na jakiej podstawie przyjął - do wyliczenia rat. Wydaje się przy tym oczywiste, że niemożliwym było zastosowanie do kredytu wyrażonego w złotych oprocentowania dotyczącego franków szwajcarskich, ale z uzasadnienia nie wynika nawet aby Sąd takie oprocentowanie zastosował do wyliczenia rat. Z uwagi na powyższe orzeczenie nie poddaje się kontroli w powyższym zakresie i uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 328 par 2 k.p.c. Kwestia ta była pomiędzy stronami sporna , pozwany w odpowiedzi na pozew k. 190 akt wyraźnie podnosił, że nie jest możliwym aby przedmiotowa umowa była umową o kredyt złotowy w związku z minn tym, że oprocentowanie zostało ustalone jak do franka szwajcarskiego. Tak więc oczywistą konsekwencją wyeliminowania klauzul indeksacyjnych nie będzie zasądzenie określonej kwoty ale koniecznym będzie przeprowadzenie rozważań w przedmiocie przesłanek ustalenia wysokości rat. Ponieważ Sąd Rejonowy nie wskazał (nie dokonał ustaleń i rozważań) co do treści stosunku oprawnego w zakresie oprocentowania kredytu po wyeliminowaniu klauzul indeksacyjnych, tj w jaki sposób i na jakiej podstawie powinien zostać oprocentowany kredyt i wyliczone poszczególne raty kredytu, nie jest możliwym weryfikacja poprawności wydanego orzeczenia w sprawie, a zatem uzasadniony jest wniosek , że sprawa nie została rozpoznana co do swej istoty. W związku z powyższym orzeczenie podlega uchyleniu , a sprawa przekazana do Sądu Rejonowego celem ponownego rozpoznania zgodnie z art. 386 par 4 k.p.c. W kontekście powyższego , wniosek o zwrócenie się do Trybunały Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym w zakresie wskazanym w piśmie k. 1270 był bezzasadny. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy przeprowadzi postępowanie dowodowe na okoliczność prowadzonych pomiędzy stronami negocjacji w kierunku weryfikacji czy kwestionowane postanowienia umowy były indywidualnie ustalane z powodami , rozważy również przeprowadzenie pozostałych wnioskowanych przez strony dowodów i w zależności od wyników tego postępowania dowodowego, dokona ustalenia pełnej treści stosunku prawnego umowy kredytu w zakresie umożliwiającym ustalenie wysokości rat , do uiszczenia której byli zobowiązani powodowie.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.