W świetle art.
kk odpowiedzialności karnej podlega ten, kto przez uporczywe nękanie innej osoby lub osoby jej najbliższej wzbudza u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia lub istotnie narusza jej prywatność. Podstawowym zachowaniem wyrażającym czynność sprawczą tego przestępstwa jest zatem uporczywe nękanie. Przez nękanie należy rozumieć wielokrotne, powtarzające się prześladowanie wyrażające się w podejmowaniu różnych naprzykrzających się czynności, których celem jest udręczenie, utrapienie, dokuczenie lub niepokojenie pokrzywdzonego albo jego osoby najbliższej. Jest to więc z zasady przestępstwo wieloczynowe. Mogą to być zachowania zarówno legalne, jeśli oceniać je pojedynczo, polegające np. na wysyłaniu listów (tradycyjnych lub elektronicznych) i SMS-ów, telefonowaniu, nachodzeniu w różnych miejscach, jak również nielegalne, wyrażające się np. w grożeniu, włamywaniu się do skrzynek na listy lub do mieszkania ofiary w celu pozostawienia wiadomości lub innych przedmiotów. Negatywny stosunek sprawcy do pokrzywdzonego wzmocniony jest dodatkowo właściwością jego zachowania, zawierającą się w uporczywości nękania. Ustawodawca kryminalizuje zatem tylko takie zachowania odpowiadające nękaniu, które mają charakter długotrwały. By zachowanie mogło być uznane za stalking, nękanie przez sprawcę musi być uporczywe, a zatem polegać na nieustannym oraz istotnym naruszaniu prywatności innej osoby oraz na wzbudzeniu w pokrzywdzonym uzasadnionego okolicznościami poczucia zagrożenia. Ustawodawca nie wymaga przy tym, aby zachowanie stalkera niosło ze sobą element agresji. Nadto prawnie irrelewantne jest w kontekście strony podmiotowej tego przestępstwa, czy czyn sprawcy powodowany jest żywionym do pokrzywdzonego uczuciem miłości, nienawiści, chęcią dokuczenia mu, złośliwością czy chęcią zemsty. Dla bytu tego przestępstwa nie ma znaczenia, czy sprawca ma zamiar wykonać swoje groźby. Decydujące jest tu subiektywne odczucie zagrożonego, które musi być oceniane w sposób zobiektywizowany. Poczucie zagrożenia oznacza, że zachowanie sprawcy rodzi u pokrzywdzonego przypuszczenie, że może nastąpić eskalacja zamachu i sprawca jest w stanie posunąć się do naruszenia innych dóbr, jego lub osoby mu najbliższej, w szczególności życia lub zdrowia. Poczucie zagrożenia może także powstać w wyniku stałego braku komfortu bezpieczeństwa spowodowanego zachowaniem sprawcy, tj. podjęcia przez niego takich czynności, które wytworzą u ofiary stałe wrażenie śledzenia (obserwowania, podglądania) lub naruszania jego rzeczy lub korespondencji. Wytworzone poczucie zagrożenia musi jednak być uzasadnione, a zatem poparte obiektywnym przekonaniem, że każdy przeciętny człowiek o porównywalnych do ofiary cechach osobowości, psychiki, intelektu i umysłowości w porównywalnych warunkach także odczuwałby takie zagrożenie. Sąd Najwyższy także wyraził pogląd, że art.
KK posługuje się zarówno kryterium subiektywnym w postaci poczucia zagrożenia, oznaczającego wewnętrzny odbiór, odczucie lęku i osaczenia osoby doświadczanej nękaniem, jak i obiektywnym, wskazując na to, iż poczucie zagrożenia musi być uzasadnione okolicznościami. Subiektywne odczuwanie zagrożenia przez osobę należy konfrontować z wiedzą, doświadczeniem i psychologią reakcji ogółu społeczeństwa, obiektywizować poprzez poczucie zagrożenia w danych okolicznościach, jakie towarzyszyłoby przeciętnemu człowiekowi, o ile oczywiście działania sprawcy nie zmaterializowały się w konkretnym skutku (wyr. SN z 29.3.2017 r., IV KK 413/16, OSNKW z 2017 r., Nr 8, poz. 44). Bez wątpienia oskarżona swoim zachowaniem opisanym w zarzutach naruszyła w/w przepis, przy czym Sąd biorąc pod uwagę w/w opinię oraz brak dowodów , iż to ona zamieściła ogłoszenie towarzyskie na portalu internetowym „warszawiak.pl” z równego rodzaju ofertami podając numer telefonu pokrzywdzonej, uznał ją w ramach zarzucanego czynu winną tego , że w okresie od 04.02.2017 roku do 06.07.2017 roku w L. woj. (...) na portalu społecznościowym F..pl uporczywie nękała D. K. w ten sposób, że na profilu o nazwie (...) zamieściła zdjęcia, dane osobowe i obraźliwe komentarze o w/w pokrzywdzonej , jak również wysyłała za pośrednictwem komunikatora M. wiadomości tekstowe o obraźliwych i wulgarnych treściach z kont (...), (...), (...) , (...) do w/w pokrzywdzonej ,jak również takie wiadomości wysyłała do znajomych z pracy D. K., w których wyrażała się wulgarnie o w/w pokrzywdzonej, przy czym zachowanie to wzbudziło u D. K. uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia i istotnie naruszyło jej prywatność. W ocenie Sąd pokrzywdzeni mieli prawo odczuwać poczucie zagrożenia w wyniku stałego braku komfortu bezpieczeństwa spowodowanego zachowaniem oskarżonej , tj, jej osaczenia . Z tych też względów , Sąd uznał oskarżoną winną popełniania zarzucanych jej czynów i za to na podstawie art.
kk skazał ją za czyn z pkt I na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, a za czyn z pkt II – na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85§1 i 2 kk i art.86§1 kk Sąd wymierzył oskarżonej karę łączną 1 roku pozbawienia wolności. Powyższa kara jest adekwatna do stopnia jej winy i społecznej szkodliwości przypisanych jej przez Sąd czynów. Przy wymiarze tej kary jako okoliczności łagodzące , Sąd wziął pod uwagę dotychczasową niekaralność oskarżonej /k-541/. Natomiast jako okoliczności obciążające – znaczną społeczną szkodliwość zarzucanych jej czynów. Na podstawie art.69§1 i 2 kk i art.70§1 kk Sąd wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 lat próby , uznając że będzie to wystarczające dla osiągnięcia celów kary. Sąd na podstawie art. 72§1 pkt 1 kk zobowiązał oskarżoną do informowania kuratora o przebiegu okresu próby , aby miał nad kontrolę nad jej zachowaniem w tym okresie . Na podstawie art. 41a§1 kk Sąd orzekł wobec oskarżonej zakaz zbliżania się do pokrzywdzonych oraz zakaz kontaktowania z nimi osobistego oraz za pomocą środków masowego komunikowania przez okres 3 lat. Zdaniem Sądu orzeczenie tych środków jest niezbędne , aby uniemożliwić oskarżonej w przyszłości podobne zdarzenia. O kosztach postępowania , Sąd orzekł na podstawie art. 627 kpk.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.