Kodeksu pracy, niezależnie od nazwania go przez pracodawcę odszkodowaniem karencyjnym. Zdaniem Sądu Okręgowego nie można uznać, że okres powstrzymywania się od działalności konkurencyjnej po ustaniu zatrudnienia należy uznać za okres nieskładkowy w rozumieniu art. 7 pkt 3 ustawy emerytalnej. W przepisie tym chodzi o sytuacje, w których z pracownikiem rozwiązano umowę o pracę (za wypowiedzeniem lub bez wypowiedzenia) z naruszeniem przepisów dotyczących rozwiązywania umów o pracę w tym trybie i za to przyznano pracownikowi odszkodowanie na podstawie art. 45 § 1 k.p. albo 56 § 1 k.p. Okresy pozostawania bez pracy, za które przyznano odszkodowanie, wlicza się do okresu zatrudnienia (art. 51 § 2 i art. 61 k.p.), a tym samym do okresu ubezpieczenia. Sąd omówił, że przepis ten należy interpretować w powiązaniu z art. 6 ust. 2 pkt 5, którego brzmienie (dodaje się tu słowo "wynagrodzenie") jest niemal identyczne z treścią art. 7 pkt 3. Okresy niewykonywania pracy po ustaniu zatrudnienia, za który wypłacono odszkodowanie są okresami nieskładkowymi. Okresy pozostawania bez pracy, za które przyznano wynagrodzenie, wlicza się do okresu zatrudnienia (art. 51 § 1 i art. 57 § 4 k.p.), a to wynagrodzenie stanowi podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. W ocenie Sądu i instancji odszkodowanie z umowy o zakazie konkurencji ma natomiast zupełnie inny charakter. Nie przysługuje za bezprawne rozwiązanie umowy o pracę przez pracodawcę, ale wynika z umowy pomiędzy stronami, w której pracownik zobowiązuje się do powstrzymywania od działalności konkurencyjnej, a pracodawca płaci za to odszkodowanie. Odszkodowanie z art. 45 k.p. i 56 k.p. przyznawane jest pracownikowi po ustaniu zatrudnienia i stanowi konsekwencje bezprawnych działań pracodawcy, a odszkodowanie a art. art.
jest zobowiązaniem pracodawcy wynikającym z umowy, która ma charakter cywilnoprawny. Kodeks pracy wyraźnie ustala, że okres za który przyznano odszkodowanie na podstawie art. 45 k.p. i 56 k.p. wlicza się do okresu zatrudnienia. Takiej regulacji nie ma w przypadku odszkodowania z działalności konkurencyjnej. W ocenie Sądu, gdyby ustawodawca chciał zaliczyć odszkodowania z zakazu konkurencji do okresów nieskładkowych wyraźny przepis znalazłby się w ustawie emerytalnej z dnia 17 grudnia 1998 r., gdyż przepisy o zakazie konkurencji zostały wprowadzone do Kodeksu pracy w dniu 02 czerwca 1996 r. na mocy art. 2 pkt 96 ustawy z dnia 02 lutego 1996 r. o zmianie ustawy Kodeks pracy oraz zmianie innych ustaw (Dz. U. 1996, nr 24, poz.110). Sąd I instancji zaaprobował stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 8 marca 2016 r. II UK 98/15, iż ze względu na redakcję art. 6 i 7 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych zaliczenie danego okresu do okresów składkowych bądź nieskładkowych wymaga jednoznacznego umieszczenia go w katalogu tych okresów, brak jest argumentów przemawiających za możliwością domniemywania, że dany okres ma charakter składkowy bądź nieskładkowy. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na mocy art. 477 14 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie B. A. (w pkt I), a o kosztach orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. i 99 k.p.c. w zw. § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) zasądzając od odwołującego na rzecz organu rentowego kwotę 180 zł. Apelację od powyższego wyroku złożył B. A.. Zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w Białymstoku w całości, zarzucając Sądowi błędną interpretację art. 7 pkt 3 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1270 ze zm.), a w konsekwencji nieuznanie za okres nieskładkowy okresu niewykonywania pracy po ustaniu zatrudnienia, podczas gdy za ten okres zostało wypłacone odszkodowanie na podstawie art.
Wniósł o zmianę lub uchylenie wyroku w całości. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja jest niezasadna. Stan faktyczny sprawy ustalony przez Sąd I instancji i będący podstawą rozstrzygnięcia jest bezsporny. Do 31 grudnia 2004 r. B. A. był zatrudniony na stanowisku Dyrektora Generalnego i Prezesa Zarządu (...) S.A. w L.. W czasie zatrudnienia strony zawarły – 1 lipca 2000 r. – umowę o zakazie konkurencji (k. 9) zgodnie z którą B. A. zobowiązał się do nie prowadzenia działalności konkurencyjnej wobec pracodawcy, nie świadczenia pracy w ramach stosunku pracy lub na innej podstawie na rzecz podmiotu prowadzącego działalność konkurencyjną wobec pracodawcy, a także nie świadczenia pracy na rzecz podmiotu będącego klientem pracodawcy. Zakaz działalności wyżej wymienionej dotyczył także okresu 12 miesięcy po ustaniu zatrudnienia. Nie jest kwestionowane w sprawie, że przez 12 miesięcy obejmujących okres od 1 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2005 r. wobec wykonania zobowiązania wynikającego z umowy o zakazie konkurencji, B. A. nie prowadził działalności konkurencyjnej wobec byłego pracodawcy, a także nie świadczył pracy na rzecz podmiotu prowadzącego działalność konkurencyjną wobec pracodawcy, w zamian za co otrzymywał odszkodowanie wypłacone w każdym miesiącu 2005 r. w wysokości 5263,20 zł. W tym stanie faktycznym skarżący twierdził, że skoro od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r. nie świadczył pracy, za co otrzymywał odszkodowanie, to z mocy art. 7 pkt 3 ustawy z 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach jest to okres nieskładkowy i jako taki powinien być uwzględniony do ustalenia wysokości emerytury. Przepis art. 7 pkt 3 ww. ustawy stanowi, że okresami nieskładkowymi są okresy niewykonywania pracy po ustaniu zatrudnienia, jeżeli za te okresy, na podstawie przepisów kodeksu pracy zostało wypłacone odszkodowanie. Sąd Apelacyjny podziela pogląd wyrażony przez Sąd I instancji, iż okres za który wypłacono odwołującemu odszkodowanie nie jest okresem nieskładkowym w rozumieniu art. 7 pkt 3 ustawy. Odszkodowanie wynikające z ustawy o zakazie konkurencji jest odszkodowaniem za powstrzymanie się od działalności konkurencyjnej szczegółowo określonej w umowie, a nie za okres niewykonywania pracy jak wymaga tego art. 7 pkt 3. Wypłata B. A. odszkodowania w 2005 r. wynikała z umowy o zakazie konkurencji, która chociaż ma oparcie w Kodeksie pracy (art.
k.p.) to jednakże jest odrębną umową od umowy o pracę. Fakt, iż odwołujący nie pozostawał w zatrudnieniu w 2005 r. a w tym czasie pobierał odszkodowanie, nie powoduje, że ten rok jest okresem nieskładkowym w świetle art. 7 pkt 3 ustawy. Łącząca wnioskodawcę i jego pracodawcę umowa o zakazie konkurencji po ustaniu zatrudnienia stanowiła przeszkodę w podjęciu pracy określonej w umowie jako konkurencyjna, ale nie stanowiła przeszkody do podjęcia innej pracy. Słusznie Sąd I instancji odnosił okres niewykonywania pracy z art. 7 pkt 3 ustawy emerytalnej do przepisów kodeksu pracy i identyfikuje ten okres z odszkodowaniami wypłaconymi pracownikowi z reguły w związku z bezprawnym czy niezgodnym z przepisami zachowaniem pracodawcy w związku z rozwiązaniem stosunku pracy. Chodzi tu o sytuacje wypłaty odszkodowania na podstawie art. 45 k.p. w zw. z art. 47 1 k.p., art. 50 ust. 3 k.p., art. 56 k.p. i 59 k.p. w zw. z art. 58 k.p., art. 60 k.p. czy tez odszkodowaniem za skrócony okres wypowiedzenia (art. 36 1 § 2 k.p.). Mając powyższe na względzie apelacja jako niezasadna na mocy art. 385 k.p.c. podlegała oddaleniu. O kosztach zastępstwa procesowego za II instancję Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2018 poz. 265). SSA Sławomir Bagiński SSA Alicja Sołowińska SSA Dorota Elżbieta Zarzecka
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.