(2)(sygn. akt VII U 1393/18); - z dnia 12 września 2018r., numer (...), dotyczącej A. V.

(2)(sygn. akt VII U 1349/18); - z dnia 30 października 2018r., numer (...), dotyczącej Y. S. (sygn. akt VII U 18/19); - z dnia 5 września 2018r., numer (...), dotyczącej M. M. (sygn. akt VII U 1283/18); - z dnia 11 września 2018r., numer (...), dotyczącej Y. V. (sygn. akt VII U 1356/18); - z dnia 12 września 2018r., numer (...), dotyczącej Y. I. (sygn. akt VII U 1350/18). W odwołaniach od wymienionych decyzji (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. wskazała tożsamą argumentację i okoliczności, jak w odwołaniu od decyzji ZUS dotyczącej M. K. i wniosła o zmianę zaskarżonych decyzji poprzez ustalenie przesłanek do wydania zaświadczenia o polskim ustawodawstwie dotyczącym zabezpieczenia społecznego mającym zastosowanie do ww. zainteresowanych w okresach, które precyzują poszczególne odwołania (odwołania – akta spraw: VII U 18/19, VII U 1356/18, VII U 1349/18, VII U 1283/18, VII U 1350/18, VII U 1393/18 i VII U 1483/18). Składając odpowiedzi na kolejne odwołania w sprawach, które zostały wymienione, Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...)Oddział w W. wniósł o ich oddalenie na podstawie art.

(2)na okres od 3 października 2018r. do 25 listopada 2018r., - dla A. V.

(2)na okres od 21 września 2018r. do 18 listopada 2018r., - dla Y. S. na okres od 11 listopada 2018r. do 11 stycznia 2019r., - dla M. M. na okres od 3 września 2018r. do 3 listopada 2018r. - dla Y. V. na okres od 6 września 2018r. do 6 listopada 2018r., - dla Y. I. na okres od 7 września 2018r. do 7 listopada 2018r. Ponadto pełnomocnik reprezentujący odwołującą się spółkę wniósł o zasądzenie od organu rentowego na rzecz spółki kosztów procesu wg. norm przepisanych, a także podtrzymał argumentację przedstawioną w odwołaniach (pisma procesowe odwołującej: z 10 grudnia 2018r., k. 20-27 a.s., z 19 grudnia 2018r., k. 50-56 a.s., z 8 stycznia 2019r., k. 75-81 a.s., z 30 stycznia 2019r., k. 104-110 a.s., z 22 maja 2019r., k. 225-229 a.s.; z 6 listopada 2018r., k. 13-19 a.s. VII U 1356/18; z 10 grudnia 2018r., k. 19-25 a.s. VII U 1350/18; z 10 grudnia 2018r., k. 20-26 a.s. VII U 283/18). Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym w dniu 27 listopada 2002r. Przedmiotem działalności spółki jest transport drogowy towarów (odpis z KRS, k. 231-233 a.s.). M. K. jest obywatelem Ukrainy. Uzyskał wizę pracowniczą, uprawniającą go do legalnego zamieszkiwania w Polsce, która była ważna do 5 sierpnia 2019r. oraz zezwolenie na pracę na terytorium RP typ A nr (...), wystawione na okres od 4 lipca 2018r. do 3 lipca 2021r. Legitymuje się świadectwem kierowcy nr B- (...) wydanym przez Główny Inspektorat Transportu Drogowego dla celów zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej, ważnym od 29 sierpnia 2018r. do 22 sierpnia 2021r. Na dzień 31 sierpnia 2018r. zamieszkiwał pod adresem: ul. (...), (...)-(...) M., woj. (...). Posiadał rachunek bankowy w Raiffeisen Bank, na który było przekazywane jego wynagrodzenie i inne świadczenia w polskich złotych. Poza tym posiadał nadany numer PESEL, opłacał podatek dochodowy i były za niego odprowadzane składki na ubezpieczenia społeczne w Polsce (kopia wizy, k. 8 a.s., oświadczenia, k. 7-9 a.s., oświadczenie pracownika dla celów obliczania miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, k. 12 a.s., zezwolenie na pracę cudzoziemca typu A, k. 28-29 a.s., świadectwo kierowcy, k. 32 a.s.). V. B. jest obywatelem Białorusi. Posiadał wizę pracowniczą, uprawniającą go do legalnego zamieszkiwania w Polsce, która była ważna do dnia 20 września 2019r. oraz zezwolenie na pracę na terytorium RP typ A nr (...), wystawione przez Wojewodę (...) na okres 1 września 2018r. do 31 sierpnia 2021r. Legitymuje się świadectwem kierowcy nr B- (...), wydanym przez Główny Inspektorat Transportu Drogowego dla celów zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej, ważnym od 16 października 2018r. do 10 października 2021r. Na dzień 22 października 2018r. zamieszkiwał pod adresem: L. 76, (...)-(...) B., woj. (...). Posiadał rachunek bankowy w Banku (...), na który było przekazywane jego wynagrodzenie i inne świadczenia w polskich złotych, a także posiadał nadany numer PESEL, opłacał podatek dochodowy i były za niego odprowadzane składki na ubezpieczenia społeczne w Polsce (kopia wizy, k. 6 a.s. VII U 1483/18, oświadczenia, k. 7-8 i 10 a.s. VII U 1483/18, oświadczenie pracownika dla celów obliczania miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, k. 9 a.s. VII U 1483/18; zezwolenie na pracę cudzoziemca typu A, k. 85-86 a.s., świadectwo kierowcy, k. 91 a.s., certyfikat rezydencji podatkowej, k. 140 a.s.). A. M.

(1)jest obywatelem Ukrainy. Posiadał wizę pracowniczą, uprawniającą go do legalnego zamieszkiwania w Polsce, która była ważna do dnia 25 czerwca 2019r. oraz zezwolenie na pracę na terytorium RP typ A nr (...), wystawione na okres od 1 czerwca 2018r. do 31 maja 2021r. Legitymuje się świadectwem kierowcy nr B- (...), wydanym przez Główny Inspektorat Transportu Drogowego dla celów zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej, ważnym od 29 września 2018r. do 29 września 2021r. Na dzień 2 października 2018r. zamieszkiwał pod adresem: ul. (...), (...)-(...) M., woj. (...). Posiadał rachunek bankowy w Banku (...), na który było przekazywane jego wynagrodzenie za pracę i inne świadczenia w polskich złotych, a także posiadał nadany numer PESEL, opłacał podatek dochodowy oraz były odprowadzane za niego składki na ubezpieczenia społeczne w Polsce (kopia wizy, oświadczenia, oświadczenie pracownika dla celów obliczania miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych – akta rentowe dotyczące A. M.

(2); zezwolenie na pracę cudzoziemca typu A, k. 59-60 a.s., certyfikat rezydencji podatkowej, k. 58 a.s., świadectwo kierowcy, k. 65 a.s.). A. V.

(1)jest obywatelem Ukrainy. Posiadał wizę pracowniczą uprawniającą go do legalnego zamieszkiwania w Polsce, która pozostawała ważna do 11 kwietnia 2019r. oraz zezwolenie na pracę na terytorium RP typ A nr (...), wystawione przez Wojewodę (...) na okres 14 marca 2018r. do 13 marca 2021r. Legitymuje się świadectwem kierowcy nr B- (...), wydanym przez Główny Inspektorat Transportu Drogowego dla celów zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej, ważnym od 4 września 2018r. do 13 marca 2021r. Według stanu na dzień 6 września 2018r. zamieszkiwał pod adresem: ul. (...), (...)-(...) W.. Posiadał rachunek bankowy w Banku (...), na który było przekazywane jego wynagrodzenie i inne świadczenia w polskich złotych, a także posiadał nadany numer PESEL, opłacał podatek dochodowy i były za niego odprowadzane składki na ubezpieczenia społeczne w Polsce (kopia wizy, k. 6 a.s. VII U 1349/18, oświadczenia k. 7 i 9 a.s. VII U 1349/18, oświadczenie pracownika dla celów obliczania miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, k. 8 a.s. VII U 1349/18, zezwolenie na pracę cudzoziemca typu A, k. 26-27 a.s. VII U 1349/18, świadectwo kierowcy, k. 30 a.s. VII U 1349/18; certyfikat rezydencji podatkowej, k. 144 a.s.). Y. S. jest obywatelem Ukrainy. Posiadał kartę pobytu czasowego, wydaną przez Wojewodę (...) na podstawie decyzji z 5 grudnia 2017r. oraz zezwolenie na pobyt czasowy i pracę w (...) sp. z o.o. w okresie od 5 grudnia 2017r. do 30 kwietnia 2020r. Od lipca 2018r. zainteresowany posiadał także zezwolenie na pracę na terytorium RP typ A nr (...), wystawione przez Wojewodę (...) na okres od 1 lipca 2018r. do 30 czerwca 2021r. Legitymuje się świadectwem kierowcy nr B- (...), wydanym przez Główny Inspektorat Transportu Drogowego dla celów zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej, ważnym od 29 sierpnia 2018r. do 29 sierpnia 2021r. Według stanu na dzień 20 listopada 2018r. zamieszkiwał pod adresem: ul. (...), (...)-(...) P., woj. (...). Posiadał rachunek bankowy w Banku (...) oraz (...) Bank (...), na który było przekazywane jego wynagrodzenie i inne świadczenia w walucie euro, a także posiadał nadany numer PESEL, opłacał podatek dochodowy i były za niego odprowadzane składki na ubezpieczenia społeczne w Polsce (kopia karty pobytu czasowego, k. 10 a.s. VII U 18/19, certyfikat rezydencji podatkowej, k. 6 a.s. VII U 18/19, oświadczenia, k. 7-8 a.s. VII U 18/19, oświadczenie pracownika dla celów obliczania miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, k. 9 a.s. VII U 18/19; decyzja o zezwoleniu na pobyt czasowy i pacę, k. 112 a.s., zezwolenie na pracę cudzoziemca typu A, k. 114-115 a.s., świadectwo kierowcy, k. 120 a.s.). M. M. jest obywatelem Ukrainy. Posiadał wizę pracowniczą uprawniającą go do legalnego zamieszkiwania w Polsce, która pozostawała ważna do 13 lipca 2019r. oraz zezwolenie na pracę na terytorium RP typ A nr (...), wystawione przez Wojewodę (...) na okres 11 czerwca 2018r. do 10 czerwca 2021r. Legitymuje się świadectwem kierowcy nr B- (...), wydanym przez Główny Inspektorat Transportu Drogowego dla celów zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej, ważnym od 29 sierpnia 2018r. do 22 sierpnia 2021r. Według stanu na dzień 31 sierpnia 2018r. zamieszkiwał pod adresem: ul. (...), (...)-(...) M., woj. (...). Posiadał rachunek bankowy w (...) Banku (...), na który było przekazywane jego wynagrodzenie i inne świadczenia w polskich złotych, a także posiadał nadany numer PESEL, opłacał podatek dochodowy i były odprowadzane za niego składki na ubezpieczenia społeczne w Polsce (kopia wizy, k. 8 a.s. VII U 1349/18, oświadczenia, k. 9-10 i 12 a.s. VII U 1349/18, oświadczenie pracownika dla celów obliczania miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, k. 11 a.s. VII U 1349/18, certyfikat rezydencji podatkowej, k. 13 a.s. VII U 1349/18, zezwolenie na pracę cudzoziemca typu A, k. 26-27 a.s. VII U 1349/18, świadectwo kierowcy, k. 30 a.s. VII U 1349/18). Y. V. jest obywatelem Ukrainy. Posiadał wizę pracowniczą, uprawniającą go do legalnego zamieszkiwania w Polsce, która pozostawała ważna do dnia 28 sierpnia 2019r. oraz zezwolenie na pracę na terytorium RP typ A nr (...), wystawione przez Wojewodę (...) na okres 1 marca 2018r. do 28 lutego 2021r. Legitymuje się świadectwem kierowcy nr B- (...), wydanym przez Główny Inspektorat Transportu Drogowego dla celów zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej, ważnym od 22 marca 2018r. do 28 lutego 2021r. Według stanu na dzień 4 września 2018r. zamieszkiwał pod adresem: ul. (...), (...)-(...) B.. Posiadał rachunek bankowy w (...) Bank (...), na który było przekazywane jego wynagrodzenie i inne świadczenia w polskich złotych, a także posiadał nadany numer PESEL, opłacał podatek dochodowy i były odprowadzane za niego składki na ubezpieczenia społeczne w Polsce (kopia wizy, k. 6 a.s. VII U 1356/18, oświadczenia, k. 7-8 i 10 a.s. VII U 1356/18, oświadczenie pracownika dla celów obliczania miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, k. 9 a.s. VII U 1356/18, zezwolenie na pracę cudzoziemca typu A, k. 26-27 a.s. VII U 1356/18, świadectwo kierowcy, k. 32 a.s. VII U 1356/18; certyfikat rezydencji podatkowej, k. 140 a.s.). Y. I. jest obywatelem Ukrainy. Posiadał wizę pracowniczą uprawniającą go do legalnego zamieszkiwania w Polsce, która pozostawała ważna do 8 lipca 2019r. oraz zezwolenie na pracę na terytorium RP typ A nr (...), wystawione przez Wojewodę (...) na okres 26 lipca 2018r. do 25 lipca 2021r. Legitymuje się świadectwem kierowcy nr B- (...), wydanym przez Główny Inspektorat Transportu Drogowego dla celów zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej, ważnym od 4 września 2018r. do 29 sierpnia 2021r. Według stanu na dzień 27 lipca 2018r. zamieszkiwał pod adresem: ul. (...), (...)-(...) W.. Posiadał rachunek bankowy w Raiffeisen P., na który było przekazywane jego wynagrodzenie i inne świadczenia w walucie euro, a także posiadał nadany numer PESEL, opłacał podatek dochodowy i były odprowadzane za niego składki na ubezpieczenia społeczne w Polsce (kopia wizy, k. 6 a.s. VII U 1350/18, oświadczenia, k. 7-8 i 10 a.s. VII U 1350/18, oświadczenie pracownika dla celów obliczania miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, k. 9 a.s. VII U 1350/18, zezwolenie na pracę cudzoziemca typu A, k. 27-28 a.s. VII U 1350/18, świadectwo kierowcy, k. 32 a.s. VII U 1350/18; certyfikat rezydencji podatkowej, k. 47 a.s.). (...) spółka z o.o. z siedzibą w W. zawarła z zainteresowanymi umowy o pracę na stanowiskach kierowców na trasach międzynarodowych: - z M. K. umowę o pracę z 20 sierpnia 2018r. na czas określony od 18 września 2018r. do 17 czerwca 2021r., w pełnym wymiarze czasu pracy, z wynagrodzeniem w kwocie 2.100,00 zł brutto miesięcznie; - z V. B. umowę o pracę z 3 października 2018r. na czas określony od 3 października 2018r. do 20 września 2019r., w pełnym wymiarze czasu pracy, z wynagrodzeniem w kwocie 2.100,00 zł brutto miesięcznie; - z A. M.

(2)umowę o pracę z 28 sierpnia 2018r. na czas określony od 28 sierpnia 2018r. do 25 czerwca 2019r., w pełnym wymiarze czasu pracy, z wynagrodzeniem w kwocie 2.100,00 zł brutto miesięcznie; - z A. V.

(2)umowę o pracę z 26 czerwca 2018r. na czas określony od 21 września 2018r. do 20 grudnia 2020r., w pełnym wymiarze czasu pracy, z wynagrodzeniem w kwocie 2.100,00 zł brutto miesięcznie; - z Y. S. umowę o pracę z 14 sierpnia 2018r. na czas określony od 14 sierpnia 2018r. do 13 maja 2021r., w pełnym wymiarze czasu pracy, z wynagrodzeniem w kwocie 2.100,00 zł brutto miesięcznie; - z M. M. umowę o pracę z 20 lipca 2018r. na czas określony od 20 lipca 2018r. do 13 lipca 2019r., w pełnym wymiarze czasu pracy, z wynagrodzeniem w kwocie 2.100,00 zł brutto miesięcznie; - z Y. V. umowę o pracę z 4 września 2018r. na czas określony od 6 sierpnia 2018r. do 29 sierpnia 2019r., w pełnym wymiarze czasu pracy, z wynagrodzeniem w kwocie 2.100,00 zł brutto miesięcznie; - z Y. I. umowę o pracę z 27 lipca 2018r. na czas określony od 27 lipca 2018r. do 8 lipca 2019r., w pełnym wymiarze czasu pracy, z wynagrodzeniem w kwocie 2.100,00 zł brutto miesięcznie. Miejscem wykonywania pracy przez wymienionych zainteresowanych była siedziba pracodawcy użytkownika oraz inne miejsca prowadzenia działalności, jak filie, przedstawicielstwa, oddziału i bazy transportowe (umowy o pracę: z M. K., k. 30-31 a.s., z Y. S., k. 116-117 a.s., z A. M.

(1), k. 61-62 a.s., z V. B., k. 87-88 a.s., z Y. V., k. 28-29 a.s. VII U 1356/18, z A. V.

(1), k. 28-29 a.s. VII U 1349/18, z M. M., k. 29-30 a.s. VII U 1283/18, z Y. I., k. 29-30 a.s. VII U 1350/18). W przypadku niektórych zainteresowanych były to kolejne umowy o pracę zawarte z odwołującą się spółką. Przed zawarciem powyższych umów, w (...) sp. z o.o., jako kierowcy, byli zatrudnieni: - Y. S. – w okresie od 23 grudnia 2016r. do 13 sierpnia 2018r., - A. M.

(1)– w okresie od 1 marca 2018r. do 31 maja 2018r. i od 28 czerwca 2018r. do 27 sierpnia 2018r., - V. B. – w okresie od 24 października 2017r. do 28 lutego 2018r. i od 22 marca 2018r. do 27 sierpnia 2018r., - Y. V. – w okresie od 1 marca 2018r. do 10 sierpnia 2018r. (świadectwa pracy: Y. S., k. 118-119 a.s., A. M.

(2), k. 63 a.s., V. B., k. 89-90 a.s., Y. V., k. 30-31 a.s. VII U 1356/18). W okresie sierpień - październik 2018 roku (...) sp. z o.o. złożyła w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. wnioski o wydanie dla ww. zainteresowanych zaświadczeń o polskim ustawodawstwie na formularzu A1, obejmujące okresy wskazane we wnioskach (wnioski o zaświadczenie A1 – akta rentowe). Po przeprowadzeniu postępowania weryfikacyjnego ZUS II Oddział w W. wydał decyzje: - z dnia 10 sierpnia 2018r., numer (...), dotyczącą M. K.; - z dnia 30 października 2018r., numer (...), dotyczącą V. B.; - z dnia 12 października 2018r., numer (...), dotyczącą A. M.

(2); - z dnia 12 września 2018r., numer (...), dotyczącą A. V.

(2); - z dnia 30 października 2018r., numer (...), dotyczącą Y. S.; - z dnia 5 września 2018r., numer (...), dotyczącą M. M.; - z dnia 11 września 2018r., numer (...), dotyczącą Y. V.; - z dnia 12 września 2018r., numer (...), dotyczącą Y. I.. W wymienionych decyzjach, powołując się na art. 83b ust. 1 i art. 123 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych, art. 219 k.p.a., art. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr (...) z dnia 24 listopada 2010r. rozszerzającego rozporządzenie nr 883/2004 oraz rozporządzenie nr 987/2009 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi rozporządzeniami jedynie ze względu na swoje obywatelstwo, organ rentowy odmówił wydania odwołującej się spółce zaświadczeń na formularzu A1 dla ww. zainteresowanych na wskazane we wnioskach okresy (decyzje ZUS: z 10 sierpnia 2018r., z 5 września 2018r., z 11 września 2018r., z 12 września 2018r., z 12 października 2019r. i z 30 października 2018r. – akta rentowe). W toku postępowania, w związku ze złożeniem przez odwołującą się spółkę certyfikatów rezydencji podatkowej wystawionych dla części z zainteresowanych, Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...)Oddział w W. wydał nowe decyzje: - w dniu 10 października 2018r., numer (...), w której odmówił wydania zaświadczenia o ustawodawstwie dotyczącym zabezpieczenia społecznego mającym zastosowanie do osoby uprawnionej na formularzu A1 dla M. K. na okres 3 września 2018r. do 17 września 2018r.; - w dniu 17 października 2018r., numer (...), w której odmówił wydania zaświadczenia o ustawodawstwie dotyczącym zabezpieczenia społecznego mającym zastosowanie do osoby uprawnionej na formularzu A1 dla M. M. na okres 3 września 2018r. do 9 września 2018r.; - w dniu 17 grudnia 2018r., numer (...), w której odmówił wydania zaświadczenia o ustawodawstwie dotyczącym zabezpieczenia społecznego mającym zastosowanie do osoby uprawnionej na formularzu A1 dla Y. S. na okres od 11 listopada 2018r. do 19 listopada 2018r.; - w dniu 4 kwietnia 2019r., numer (...), w której odmówił wydania zaświadczenia o ustawodawstwie dotyczącym zabezpieczenia społecznego mającym zastosowanie do osoby uprawnionej na formularzu A1 dla A. V.

(2)na okres 21 września 2018r. do 18 listopada 2019r.; - w dniu 15 kwietnia 2019r., numer (...), w której odmówił wydania zaświadczenia o ustawodawstwie dotyczącym zabezpieczenia społecznego mającym zastosowanie do osoby uprawnionej na formularzu A1 dla V. B. na okres od 22 października 2018r. do 3 stycznia 2019r.; - w dniu 15 kwietnia 2019r., numer (...), w której odmówił wydania zaświadczenia o ustawodawstwie dotyczącym zabezpieczenia społecznego mającym zastosowanie do osoby uprawnionej na formularzu A1 dla A. M.

(2)na okres 3 października 2018r. do 25 listopada 2018r. Jednocześnie, wobec przedstawienia przez odwołującą się spółkę certyfikatów rezydencji podatkowej (...)1, organ rentowy wydał zaświadczenia na formularzu A1: - dla M. K. na okres od 18 września 2018r. do 3 listopada 2018r.; - dla Y. S. na okres od 20 listopada 2018r. do 11 stycznia 2019r.; - dla M. M. na okres od 10 września 2018r. do 3 listopada 2018r.; - dla A. V.

(2)na okres od 19 listopada 2018r. do 21 listopada 2018r.; - dla V. B. na okres od 4 stycznia 2019r. do 22 stycznia 2019r.; - dla A. M.

(2)na okres od 26 listopada 2018r. do 3 grudnia 2018r. (decyzje ZUS: z 4 kwietnia 2019r. i z 15 kwietnia 2019r. wraz z zaświadczeniami na formularzu A1, k. 181-192 a.s.; decyzje ZUS: z 10 października 2018r. i z 17 października 2018r. wraz z zaświadczeniami na formularzu A1 – akt rentowe dotyczące M. K., Y. S., M. M.). Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił na podstawie wymienionych dokumentów, które zostały ocenione jako wiarygodne, gdyż wzajemnie się uzupełniają i tworzą spójny stan faktyczny. Jednocześnie dokumenty te nie były przez strony sporu kwestionowane w zakresie ich autentyczności i zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy, a zatem wynikające z nich okoliczności nie były przedmiotem sporu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Odwołania wniesione przez (...) sp. z o.o. podlegały uwzględnieniu. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 148 1 § 1 k.p.c. Sąd może rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany uznał powództwo lub gdy po złożeniu przez strony pism procesowych i dokumentów, w tym również po wniesieniu zarzutów lub sprzeciwu od nakazu zapłaty albo sprzeciwu od wyroku zaocznego, Sąd uzna – mając na względzie całokształt przytoczonych twierdzeń i zgłoszonych wniosków dowodowych – że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne. W rozpatrywanej sprawie Sąd takiej potrzeby nie stwierdził, ponieważ wszystkie dowody, o których przeprowadzenie strony wnioskowały, zostały dołączone do odwołania i pism procesowych bądź przedstawione wraz z aktami organu rentowego. Ponadto, spór, który powstał między stronami w rzeczywistości nie determinował potrzeby przeprowadzania dodatkowych dowodów, a sprowadzał się jednie do oceny, czy poza dokumentami, które (...) sp. z o.o. złożyła do organu rentowego wraz z wnioskiem o wydanie zaświadczenia na formularzu A1, konieczne było – jak twierdził organ rentowy – złożenie dodatkowo certyfikatu rezydencji podatkowej. Do rozstrzygnięcia sporu dotyczącego wskazanej okoliczności, nie było konieczne przeprowadzenie rozprawy, tym bardziej, że żadna ze stron o to nie wnioskowała (art. 148 1 § 3 k.p.c.). W tych okolicznościach Sąd, na podstawie art. 148 1 § 1 k.p.c., rozpoznał sprawę i wydał rozstrzygnięcie na posiedzeniu niejawnym. Spór w przedmiotowej sprawie dotyczył tego, czy zainteresowani, obywatele Ukrainy M. K., A. M.

(1), A. V.

(1), Y. S., M. M., Y. V. i Y. I. oraz obywatel Białorusi V. B., jako pracownicy (...) sp. z o.o. z siedzibą w W., mogą podlegać polskiemu ustawodawstwu w zakresie zabezpieczenia społecznego, a w konsekwencji, czy organ rentowy powinien wydać zaświadczenie A1, zgodnie z wnioskami złożonymi przez odwołującą się spółkę. Przy rozstrzyganiu tego zagadnienia kwestią, którą poddał w wątpliwość Zakład Ubezpieczeń Społecznych było to, czy osoby, których dotyczą wnioski, legalnie zamieszkują na terytorium Polski. Organ rentowy warunkował bowiem wydanie zaświadczeń, a tym samym potwierdzenie legalności zamieszkiwania, od przedłożenia dokumentu, który uprawnia do pobytu w Polsce oraz dokumentu potwierdzającego obowiązek podatkowy w Polsce (dokument potwierdzający rezydencję podatkową) wydanego przez organ podatkowy. Rozstrzygając spór, który zarysował się między Zakładem a (...) sp. z o.o. w W., na wstępie należy podkreślić, że podleganie obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym obywateli Ukrainy reguluje umowa międzynarodowa z dnia 18 maja 2012r. o zabezpieczeniu społecznym, którą Rzeczpospolita Polska zawarła z Ukrainą (Dz. U. z 2013r. poz. 1373), a która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2014r. Zgodnie z art. 3 tej umowy ma ona zastosowanie do osób, które podlegały lub podlegają ustawodawstwu jednej lub obu umawiających się stron, przy czym ogólna zasada z art. 6 wskazuje, że osoba, do której stosuje się niniejszą umowę, podlega ustawodawstwu tej umawiającej się strony, na której terytorium wykonuje pracę, zaś zgodnie z treścią art. 7 ust. 3, podróżujący personel przedsiębiorstwa transportowego, działającego na terytoriach obu umawiających się stron, podlega ustawodawstwu tej umawiającej się strony, na której terytorium przedsiębiorstwo jest zarejestrowane. Tym samym pracownicy odwołującej się spółki, mający obywatelstwo ukraińskie, podlegają ustawodawstwu polskiemu w zakresie obowiązkowych ubezpieczeń społecznych (na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy systemowej), tym bardziej, że wykonując pracę na terytorium Polski równocześnie wykonują pracę na terytorium innych krajów członkowskich Unii Europejskiej, a nie Ukrainy. Jeśli chodzi zaś o obywateli Białorusi, to zgodnie z informacją Biura (...), Pracy i Polityki Społecznej z dnia 13 lutego 2019r., opublikowaną w serwisie polskiego rządu, w dniu 13 lutego 2019r. pomiędzy Rzeczpospolitą Polską a Białorusią została zawarta umowa międzynarodowa o zabezpieczeniu społecznym. Oparto ją na międzynarodowych standardach obowiązujących w dziedzinie zabezpieczenia społecznego, tj.: zasadzie równego traktowania, zasadzie swobodnego transferu (eksportu) świadczeń, czy zasadzie stosowania jednego ustawodawstwa. Umowa nie została jednak jeszcze ratyfikowana, tym samym więc pracownicy mający obywatelstwo białoruskie podlegają ustawodawstwu polskiemu w zakresie obowiązkowych ubezpieczeń społecznych na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz.U. z 2019r., poz. 300) – dalej jako ustawa systemowa. Wymieniona ustawa w art. 2a ust. 1 reguluje zasadę równego traktowania wszystkich ubezpieczonych bez względu na płeć, rasę, pochodzenie etniczne, narodowość, stan cywilny oraz stan rodzinny. Nie budzi więc wątpliwości, że regulacjom tej ustawy podlegają co do zasady także obywatele państw obcych, którzy na terenie Polski podejmują działalność stanowiącą podstawę objęcia ich obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym. Obywateli państw obcych dotyczy wprost art. 5 ust. 2 ustawy systemowej. Stanowi on, że nie podlegają ubezpieczeniom społecznym określonym w ustawie obywatele państw obcych, których pobyt na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej nie ma charakteru stałego i którzy są zatrudnieni w obcych przedstawicielstwach dyplomatycznych, urzędach konsularnych, misjach, misjach specjalnych lub instytucjach międzynarodowych, chyba że umowy międzynarodowe stanowią inaczej. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 maja 2008r. (I UK 303/07) wskazał, że przed dniem 1 maja 2004r. przez „pobyt o charakterze stałym” cudzoziemca rozumiało się zezwolenie na zamieszkanie lub osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub posiadanie statusu uchodźcy albo zgodę na pobyt tolerowany, bądź zezwolenie na pracę. W nowszym orzecznictwie, dokonując wykładni art. 5 ust. 2 ustawy systemowej, Sąd Najwyższy wywiódł, że stały pobyt to pobyt niezmienny w danym okresie czasu, czyli w okresie realizacji podstawy ubezpieczenia, przy czym nie ma większego znaczenia okoliczność dotycząca tego, jaką administracyjną gwarancję prowadzenia działalności lub zapewnienie pobytu ma w Polsce obywatel państwa obcego. Również zgodnie z poglądem wyrażonym w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2017r. (II UK 295/16), stały pobyt to pobyt niezmienny w danym okresie, czyli w okresie realizacji podstawy ubezpieczenia. Liczy się zatem to, czy obywatel obcego państwa, przebywając na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonuje stałą pracę w charakterze pracownika (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 września 2009r., II UK 11/09; z dnia 6 września 2011r., I UK 60/11 i z dnia 12 lipca 2017r., sygn. akt II UK 295/16). Poza ustawą o systemie ubezpieczeń społecznych, zasady ustalania właściwego ustawodawstwa regulują również przepisy unijne, tj. rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE nr L 166 z 30 kwietnia 2004r., str. 1 ze zm.), rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE nr L 284 z 30 października 2009r. ze zm.) i rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr (...) z dnia 24 listopada 2010r. rozszerzające rozporządzenie (WE) nr 883/2004 i rozporządzenie (WE) nr 987/2009 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi rozporządzeniami jedynie ze względu na swoje obywatelstwo (Dz. Urz. UE Nr L 344 z 29 grudnia 2010r.). Zgodnie z art. 1 rozporządzenia nr 1231/2010, przepisy rozporządzenia (WE) nr 883/2004 i rozporządzenia nr 987/2009 mają zastosowanie do obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi rozporządzeniami jedynie ze względu na swoje obywatelstwo, jak również do członków ich rodzin i osób pozostałych przy życiu po ich śmierci pod warunkiem, że zamieszkują legalnie na terytorium państwa członkowskiego i znajdują się w sytuacji, która pod każdym względem dotyczy więcej, niż jednego państwa członkowskiego. Z brzmienia powołanego przepisu wynika, że to instytucja państwa członkowskiego dokonuje każdorazowo oceny zaistnienia przesłanki warunkującej rozszerzenie rozporządzenia (WE) nr 883/2004 i rozporządzenia (WE) nr 987/2009 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi rozporządzeniami jedynie ze względu na swoje obywatelstwo. Przesłanką taką jest „legalne zamieszkiwanie” obywatela państwa trzeciego na terytorium państwa członkowskiego. Pojęcie „legalnego zamieszkania” na terytorium państwa członkowskiego nie zostało jednak dotychczas zdefiniowane na gruncie prawa europejskiego. Użycie zwrotu „legalne zamieszkiwanie” – bez dodatkowych warunków i bliższego sprecyzowania – w odniesieniu do terytorium państwa członkowskiego oznaczać musi zatem poddanie kontroli legalności zamieszkiwania przepisom krajowym tego państwa. Przy czym nie może być to dowolna interpretacja, jak to uczynił ZUS, uzależniając potwierdzenie legalnego zamieszkania od przedstawienia dokumentu potwierdzającego obowiązek podatkowy w Polsce (rezydencję podatkową), wydanego przez organ podatkowy. Tego rodzaju żądanie jest nieuprawnione i nie znajduje oparcia w przepisach prawa europejskiego i polskiego. W szczególności źródłem prawa, a zarazem obowiązku przedstawienia ww. dokumentu, nie może być pismo Prezesa Zakładu z dnia 30 kwietnia 2018r., znak: UP 2018- (...), z którego wynika, że od dnia 2 maja 2018r. zmieniły się zasady dotyczące wymaganych dokumentów poświadczających legalność zamieszkania obywateli państw trzecich na terenie Polski. Zgodnie z tymi zmienionymi zasadami, Zakład przyjął, że obok jednego z tytułów pobytowych: tj. zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego RP, zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt czasowy oraz pracę, wizy S. lub wizy krajowej, bezwzględnie obowiązującym kryterium do uznania pobytu cudzoziemca na terytorium RP za legalny, jest przedstawienie rezydencji podatkowej obywatela państwa trzeciego w RP. Należy jednak podkreślić, że jak wynika z ogólnodostępnej korespondencji prowadzonej pomiędzy posłanką K. O. i Podsekretarzem Stanu w Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej M. Z., istniała pełna świadomość tego, że wprowadzone rozwiązanie miało charakter tymczasowy jedynie do czasu wydania orzeczenia w sprawie C-477/17 B., wprowadzającego w tym zakresie rozwiązania wiążące dla całej UE. Niezależnie od tego, na uwagę zasługuje, że certyfikat rezydencji zgodnie z definicją zawartą w art. 5a pkt 21 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. 2019r., poz. 1387) oznacza zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych, wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa zamieszkania podatnika. Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż przez 183 dni w roku podatkowym. To z kolei oznacza, że żądanie przez organ rentowy przedstawienia certyfikatu rezydencji podatkowej jest sprzeczne z celem rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr (...), ujętym w jego preambule, który został określony jako lepsza integracja obywateli państw trzecich, którzy legalnie zamieszkują na terytorium państw członkowskich, poprzez przyznanie im jednolitych praw, odpowiadających możliwie jak najbardziej tym, z których korzystają obywatele Unii (pkt I). Poza tym zgodnie z postanowieniami Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2011/98/UE z dnia 13 grudnia 2011r. w sprawie procedury jednego wniosku o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru praw dla pracowników z państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim (Dz.U.UE.L.2011.343.1), obywatele państw trzecich, którzy zostali przyjęci w państwie członkowskim w celu wykonywania pracy zgodnie z prawem Unii lub prawem krajowym mają prawo do równego traktowania z obywatelami państwa członkowskiego, na którego terytorium przebywają, w zakresie działów zabezpieczenia społecznego określonych w rozporządzeniu (WE) nr 883/

1. Ograniczenia zastosowania zasady równego traktowania, które mogą wprowadzić państwa członkowskie w stosunku do legalnie zatrudnionych na ich terenie obywateli państw trzecich nie dotyczą zasad delegowania do pracy w innym państwie członkowskim, czy określania mającego zastosowanie ustawodawstwa, wprowadzonych rozporządzeniem (WE) nr 883/2004, a jakiekolwiek ograniczenia równego traktowania w zakresie zabezpieczenia społecznego na mocy cytowanej dyrektywy nie powinny naruszać praw przyznanych na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr (...) z dnia 24 listopada 2010r. rozszerzającego rozporządzenie (WE) nr 883/2004 i rozporządzenie (WE) nr 987/2009 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi rozporządzeniami jedynie ze względu na swoje obywatelstwo. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 maja 2008r. (I UK 303/07) wskazał, że przed dniem 1 maja 2004r. przez „pobyt o charakterze stałym” cudzoziemca rozumiało się zezwolenie na zamieszkanie lub osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub posiadanie statusu uchodźcy albo zgodę na pobyt tolerowany, bądź zezwolenie na pracę. W nowszym orzecznictwie, dokonując wykładni art. 5 ust. 2 ustawy systemowej, Sąd Najwyższy wywiódł, że stały pobyt to pobyt niezmienny w danym okresie czasu, czyli w okresie realizacji podstawy ubezpieczenia, przy czym nie ma większego znaczenia okoliczność dotycząca tego, jaką administracyjną gwarancję prowadzenia działalności lub zapewnienie pobytu ma w Polsce obywatel państwa obcego. Również zgodnie z poglądem wyrażonym w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2017r. (II UK 295/16), stały pobyt to pobyt niezmienny w danym okresie, czyli w okresie realizacji podstawy ubezpieczenia. Liczy się zatem to, czy obywatel obcego państwa, przebywając na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonuje stałą pracę w charakterze pracownika (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 września 2009r., II UK 11/09; z dnia 6 września 2011r., I UK 60/11 i z dnia 12 lipca 2017r., sygn. akt II UK 295/16). Wskazać również należy na utrwaloną w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zasadę (tzw. reguła VanderElsta) - prawo przedsiębiorcy delegowania legalnie zatrudnionych cudzoziemców spoza Unii na czas określony do innego państwa członkowskiego w celu wykonywania tam usługi, bez konieczności spełnienia w tym państwie wymogów w rodzaju uzyskania pozwolenia na pracę. Trybunał wskazał, że pewne dodatkowe wymagania w odniesieniu do pracowników delegowanych pochodzących z państw trzecich stawiane przez niektóre z państw członkowskich są nieproporcjonalne (por. wyrok ETS z dnia 9 sierpnia 1994r. w sprawie C-43-93, z dnia 19 stycznia 2006r. w sprawie C-244/04, z dnia 21 października 2004r. w sprawie C-445-03). W ocenie Sądu Okręgowego żądanie przedstawienia certyfikatu rezydencji podatkowej w stosunku do pracowników pochodzenia ukraińskiego i białoruskiego jest również nieproporcjonalne i może narazić Polskę na odpowiedzialność z tytułu naruszenia prawa wspólnotowego, w szczególności w kontekście wymagań stawianych przez pozostałe państwa członkowskie co do konieczności legitymowania się przez kierowców podczas kontroli formularzem A
2. I tak od dnia 1 kwietnia 2017r. obowiązuje art. L. 114-15-1 francuskiego Kodeksu zabezpieczenia społecznego. Zgodnie z tym przepisem osoby zatrudnione lub pracujące na własny rachunek, które wykonują pracę we Francji i podlegają ustawodawstwu innego państwa członkowskiego lub, w przypadku ich braku, ich pracodawca lub przedstawiciel pracodawcy we Francji, muszą dostarczyć inspektorom kontroli formularz dotyczący właściwego ustawodawstwa w zakresie zabezpieczenia społecznego. Niedostarczenie tego dokumentu przez pracownika, pracodawcę lub przedstawiciela pracodawcy we Francji w trakcie kontroli, będzie skutkowało nałożeniem kary finansowej, a nawet zawieszeniem możliwości świadczenia usług w państwie przyjmującym. Z kolei w wyroku Trybunału z dnia 19 stycznia 2006r. w sprawie C-244/04 wskazano, że państwo członkowskie, które nie ogranicza się do uzależnienia delegowania pracowników będących obywatelami państw trzecich w celu świadczenia usług na jego terytorium od zwykłego oświadczenia przedsiębiorstwa mającego siedzibę w innym państwie członkowskim zamierzającego dokonać delegowania tych pracowników oraz które wymaga, by pracownicy ci byli zatrudnieni przez to przedsiębiorstwo od co najmniej roku, uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 49 WE. Jak już wyżej wskazano, choć definicja „legalnego zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego” nie została zdefiniowana na gruncie prawa europejskiego, to pojęcie to zostało zinterpretowane przez (...) w wyroku z dnia 24 stycznia 2019r. w sprawie R. B. van de SocialeVerzekeringsbank przeciwko D. B., I. L., H. on (...) (C-477/17). W zadanym przez Sąd odsyłający pytaniu prejudycjalnym zwrócono uwagę na to, że zastosowanie art. 1 rozporządzenia nr 1231/2010 stwarza problem z uwagi na rozbieżności istniejące między różnymi jego wersjami językowymi, ponieważ pojęcie „legalne zamieszkanie” wydaje się odpowiadać zarówno obecności, która nie jest długoterminowa, jak i pobytowi przejawiającemu pewien stopień stałości. Sąd ten wskazał, że ani długość obecności, ani fakt, że obywatele ci zachowują zwykły ośrodek swych interesów życiowych w państwie trzecim, nie są jako takie rozstrzygające przy określaniu, czy obywatele ci „legalnie zamieszkują na terytorium danego państwa członkowskiego” w rozumieniu art. 1 rozporządzenia nr 1231/
3. Trybunał podkreślił, że zarówno z potrzeb jednolitego stosowania prawa Unii, jak i z zasady równości wynika, że treści przepisu prawa Unii, takiemu jak art. 1 rozporządzenia nr 1231/2010, który nie zawiera wyraźnego odesłania do prawa państw członkowskich dla określenia swego znaczenia i zakresu, należy nadać zwykle w całej Unii Europejskiej autonomiczną i jednolitą wykładnię. W sentencji orzeczenia wskazano, że artykuł 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr (...) z dnia 24 listopada 2010r. rozszerzającego rozporządzenie (WE) nr 883/2004 i rozporządzenie (WE) nr 987/2009 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi rozporządzeniami jedynie ze względu na swoje obywatelstwo, należy interpretować w ten sposób, że obywatele państw trzecich, tacy jak ci, których dotyczy sprawa w postępowaniu głównym, przebywający i wykonujący tymczasowo pracę w różnych państwach członkowskich na rzecz pracodawcy mającego siedzibę w danym państwie członkowskim, mogą powoływać się na przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009r. dotyczącym wykonywania rozporządzenia nr 883/2004, zasady koordynacji w celu określenia ustawodawstwa w zakresie zabezpieczenia społecznego, któremu podlegają, ze względu na to, że przebywają oni i pracują legalnie na terytorium państw członkowskich. Zatem w świetle wyżej wymienionego orzeczenia o legalności zamieszkania przesądzają dwie przesłanki: legalnego przebywania oraz legalnej pracy. W tym miejscu wskazać należy, że Trybunał Sprawiedliwości dokonał wykładni prawa UE, aby zapewnić jego stosowanie w taki sam sposób we wszystkich państwach UE. Pytanie prejudycjalne kierowane jest w sytuacji, gdy pojawiają się wątpliwości dotyczące wykładni prawa wspólnotowego lub ważności aktów instytucji wspólnotowych, nie zaś prawa krajowego. Orzeczenia w trybie prejudycjalnym wiążą zarówno sąd odsyłający, jak i wszystkie sądy w państwach UE, albowiem Sąd wspólnotowy wydaje orzeczenie prejudycjalne zawierające wykładnię przepisu prawa wspólnotowego, a jego celem jest eliminacja niezgodności pomiędzy prawem poszczególnych krajów a prawem wspólnotowym, któremu Trybunał Sprawiedliwości nadaje autonomiczną i jednolitą wykładnię w całej Unii Europejskiej. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd Okręgowy stwierdził, że jest rzeczą bezsporną, że zainteresowani obywatele Ukrainy i Białorusi w okresach objętych wnioskami odwołującej się spółki o wydanie zaświadczenia o polskim ustawodawstwie dotyczącym zabezpieczenia społecznego na formularzu A1 wykonywali stałą pracę na stanowisku kierowców transportu międzynarodowego na podstawie umów o pracę zawartych z polskim przedsiębiorcą, mającym siedzibę w Polsce i w związku z tym podlegali obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym w Polsce. Bezsporne jest również i to, że każdy z zainteresowanych został zatrudniony legalnie, albowiem przebywał na terytorium Polski na podstawie ważnej wizy bądź karty pobytu wydanej w celu wykonywania pracy i uzyskanego zezwolenia na pracę, którą wykonywał. Co istotne, w całym okresie zatrudnienia zainteresowanych w odwołującej się spółce, zarówno ich pobyt, jak i praca były legalne. Jak wspomniano wyżej, każdy z zainteresowanych posiadał wizę pracowniczą lub kartę pobytu, uprawniającą do legalnego zamieszkiwania w Polsce, które pozostawały ważne do 2019 roku bądź dłużej. Każdy z zainteresowanych legitymował się także świadectwem kierowcy wydanym przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego do celów zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej, które są ważne co najmniej do 2021 roku. W konsekwencji zasadne jest stwierdzenie, że w całym okresie zatrudnienia w odwołującej się spółce, zainteresowani posiadali dokumenty potwierdzające ich legalny pobyt na terytorium Polski, jak również dokumenty potwierdzające legalność zatrudnienia. To zaś – na tle przytoczonych wyżej rozważań – w istocie przesądzało o istnieniu podstawy do objęcia ich polskim ustawodawstwem w zakresie dotyczącym zabezpieczenia społecznego. W tych okolicznościach wymaganie przez organ rentowy przedstawienia dodatkowego dokumentu w postaci certyfikatu rezydencji podatkowej nie tylko nie znajduje oparcia na tle cytowanych poglądów orzecznictwa, lecz również w stanie faktycznym sprawy. Nie ma przy tym wątpliwości, co również wynika z dokumentów udostępnionych przez spółkę, że zainteresowani wypełnili oświadczenia dla celów obliczania miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych na formularzu PIT-2 i byli rozliczani w polskich urzędach skarbowych, otrzymywali również wynagrodzenie za pracę w polskich złotych lub w euro. Warto przy tym wskazać, że w przypadku niektórych zainteresowanych takie certyfikaty rezydencji podatkowej zostały złożone wraz z wnioskami o wydanie zaświadczenia na formularzu A1, bądź później. W związku z tym Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydał zaświadczenia na formularzu A1 dla zainteresowanych: M. K. na okres od 18 września 2018r. do 3 listopada 2018r., Y. S. na okres od 20 listopada 2018r. do 11 stycznia 2019r., M. M. na okres od 10 września 2018r. do 3 listopada 2018r., A. V.

(2)na okres od 19 listopada 2018r. do 21 listopada 2018r., V. B. na okres od 4 stycznia 2019r. do 22 stycznia 2019r. i A. M.

(2)na okres od 26 listopada 2018r. do 3 grudnia 2018r. W tym też zakresie żądanie odwołującej się spółki zostało spełnione w toku postępowania, wobec czego Sąd Okręgowy stwierdził, że ziściły się przesłanki określone w art. 477 13 § 1 k.p.c., zgodnie z którym zmiana przez organ rentowy zaskarżonej decyzji przez wydanie decyzji lub orzeczenia uwzględniającego w całości lub w części żądanie strony – powoduje umorzenie postępowania w całości lub w części. Z uwagi na powyższe Sąd Okręgowy, działając na podstawie ww. przepisu, umorzył postępowanie w zakresie, w jakim żądanie odwołującej się spółki zostało zaspokojone, o czym orzekł w punktach 1, 3, 7, 9, 11 oraz 13 sentencji wyroku. W zakresie, w jakim Zakład nie uwzględnił żądania odwołującej się spółki, odwołania podlegały rozpoznaniu i zostały uwzględnione z powodów, o których wcześniej była mowa. Sąd Okręgowy na podstawie art.