poprzez jego niezastosowanie i lakoniczne uzasadnienie przez sąd I instancji okoliczności przemawiających za oddaleniem powództwa w pozostałym zakresie, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 135 § 1 w zw. z art. 136 Krio poprzez ich niezastosowanie i błędne przyjęcie, iż dochodzone pozwem alimenty nie mogą zostać przyznane w wysokości wskazanej przez powódkę z uwagi na sytuację finansową pozwanego, podczas gdy pozwany utracił zdolność do alimentacji ze swojej winy, a nie istnieją przeszkody uniemożliwiające mu uzyskanie dobrze płatnego zatrudnienia w przyszłości, co więcej - jak wskazał w swoim uzasadnieniu sąd I instancji - zachowanie pozwanego wskazuje wręcz na uchylanie się od obowiązku alimentacji. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o zamianę zaskarżonego wyroku w części, tj. poprzez uwzględnienie powództwa także w zakresie pozostałej kwoty 800,00 zł oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja nie jest uzasadniona i jako taka podlega oddaleniu. Wbrew stanowisku apelującego, Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się zarzucanych w apelacji naruszeń prawa procesowego – art. 233 § 1 k.p.c., gdyż przeprowadził postępowanie dowodowe wszechstronnie i z poszanowaniem reguły swobodnej oceny dowodów, z powołaniem również na zasady logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, rozważył materiał dowodowy i wyciągnął prawidłowe wnioski. Ocena faktów nie zawiera żadnej wewnętrznej sprzeczności. W ocenie Sądu Okręgowego, zaprezentowanie rozumowane Sądu Rejonowego nie nasuwa zastrzeżeń, a skarżący – poza polemiką – na żadne błędy w tym rozumowaniu nie wskazuje. Odnosząc się w kolejności do podniesionych zarzutów stwierdzić należy, iż Sąd I instancji nie uchybił wskazanemu przepisowi zasądzając na rzecz powódki alimenty w wysokości 300 zł mimo ustalenia, iż na pozwanym spoczywa obowiązek zaspokajania potrzeb dorosłego dziecka, które podjęło studia w formie zaocznej. Wskazać w tym miejscu należy, iż powódka ukończyła szkołę średnią, uzyskała zawód i niewątpliwie przy dołożeniu należytej staranności jest w stanie wykonywać pracę zarobkową i kontynuować naukę w formie zaocznej. Kierując się doświadczeniem życiowym Sąd stwierdził, że nie sposób zgodzić się ze skarżącym, iż powódka nie jest w stanie łączyć nauki z pracą na pełny etat. Przykłady wielu rówieśników A. G. wskazują, że niewątpliwie możliwe jest skuteczne połączenie wykonywania pracy zarobkowej ze studiowaniem w systemie zaocznym. Nie ma racji skarżący wskazując na pominięcie przez sąd I instancji, iż powódka została zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas określony na 1/4 etatu, przez co zatrudnienie powódki nie ma charakteru stałego. Okoliczność ta jak wynika z pisemnych motywów rozstrzygnięcia została przez Sąd I instancji dostrzeżona i należycie oceniona. Podnieść jednak należy, iż przy obecnej sytuacji na rynku pracy, na którym bezrobocie praktycznie nie istnieje, A. G. posiadająca zawód i to w kategorii informatycznej bez najmniejszego problemu przy dołożeniu staranności znajdzie zatrudnienie w elastycznych godzinach pracy, co pozwoli jej na pracę w szerszym wymiarze czasu pracy oraz kontynuowanie nauki. Za podniesieniem wysokości alimentów na rzecz uprawnionej jedynie do kwoty 300 zł przemawia również ta istotna okoliczność, że pozwany w 2011 r. darował swój udział objęty ustawową wspólnością majątkową małżeńską w lokalu w S. o pow. 69 mkw o wartości ówczesnej 43.125zł na dzieci w tym powódkę. Co istotne ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że zawierając wskazaną umowę darowizny umówiły się, że w zamian uprawniona A. G. nie będzie dochodzić od ojca wyższych alimentów. Pamiętać przy tym należy, iż ustalając wysokość alimentów Sąd bierze pod uwagę nie tylko usprawiedliwione potrzeby uprawnionego do alimentacji, ale również zarobkowe i majątkowe możliwości zobowiązanego. Co prawda pozwany jest z wykształcenia nauczycielem co sprawia iż ma określone możliwości majątkowe i zarobkowe, ale aktualnie nie pracuje i uzyskuje jedynie dochody z tytułu udzielanych przez siebie korepetycji. Nadto pamiętać należy, i Z. G. na mocy orzeczenia Sądu alimentuje miesięczną kwotą 700 zł brata powódki, który studiuje w systemie stacjonarnym i w przeciwieństwie do A. G. nie jest w stanie podjąć pracy zarobkowej. Zaznaczyć trzeba, że przynajmniej część uzyskiwanych przez siebie dochodów pozwany zmuszony jest przeznaczyć na własne utrzymanie. Chybiony okazał się podniesiony przez skarżącego zarzut pominięcia przez sąd I instancji zasady równej stopy życiowej, tj. pominięcie przez sąd, że dziecko ma prawo do życia nie tylko na poziomie i standardzie co najmniej takim samym jak rodzice, ale także rodzeństwo. W odniesieniu do równej stopy życiowej w stosunku do pozwanego podnieść należy, iż po uzyskaniu świadczenia alimentacyjnego A. G., przy uwzględnieniu uzyskiwanego przez nią wynagrodzenia za pracę będzie miała zapewnione prawo do życia na takim samym poziomie aniżeli pozwany. Porównując zaś sytuację majątkową powódki oraz jej brata pamiętać należy, iż A. G. pracuje zarobkowo i uzyskuje z tego tytułu stały określony dochód, zaś brat powódki studiuje w systemie stacjonarnym i w przeciwieństwie do A. G. nie jest w stanie podjąć pracy zarobkowej. Prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia przede wszystkim nie podważa zarzut naruszenia art.
Gwoli przypomnienia zgodnie z powołanym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, obejmującej ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł i przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Analizowane uzasadnienie jest wnikliwe i rzetelne, a co najważniejsze zawiera ono wszystkie kluczowe elementy, które zostały ujęte w odpowiedni i stanowczy sposób. Z lektury uzasadnienia nie wynika bynajmniej że Sąd Rejonowy dokonał pobieżnej, wyrywkowej czy też wzajemnie się wykluczającej oceny prawnej poddanego pod osąd roszczenia. Z pola widzenia nie może przecież umknąć to, że istotna i kluczowa dla meritum sprawy argumentacja została zamieszczona we wskazanym uzasadnieniu. Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego lakoniczności uzasadnienia wskazać należy, iż powołany już art.
stanowi, że uzasadnienie wyroku sporządza się w sposób zwięzły. Mając na uwadze powyższe trudno wskazany zarzut uznać za trafny. W konsekwencji Sąd odwoławczy nie dostrzegł podstaw do uwzględnienia argumentów apelacji i tym samym korekty zaskarżonego wyroku. Na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił więc apelację, jako bezzasadną.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.