odpowiedzialność karną ponosi osoba, która znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Za tak opisany czyn na gruncie powołanego przepisu sprawcy wymierzyć można grzywnę, karę ograniczenie wolności lub pozbawienia wolności do lat 2. Definicji stanu nietrzeźwości dostawcza natomiast art. 115 § 16 k.k. zgodnie z którym zachodzi on wówczas, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 ‰ albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. W przedmiotowej sprawie, co ustalono w sposób bezsporny, oskarżony prowadził w dniu 13 stycznia 2017 roku samochód będąc w stanie nietrzeźwości, którego zawartość wynosiła o godzinie 08.46 - 0,53 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, a o godzinie 09:01 - 0,55 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, co wykazały badania urządzeniem A. 6020, które było w tej dacie sprawne. Kolejne badanie przeprowadzone urządzeniem typu Alkometr A 2.0 o numerze fabrycznym (...) o godzinie 09.21 wykazało, iż G. K. miał zawartość 0,58 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, drugie zaś, przeprowadzone o godzinie 09.23 tym urządzeniem, iż owa zawartość alkoholu w wydychanym przez niego powietrzu wynosiła 0,55 mg/l. Niewątpliwie zatem jego zachowanie wyczerpało ustawowe znamiona czynu z art.
1 k.k., co zostało mu przypisane w wyroku wydanym w przedmiotowej sprawie. Sąd wobec wyjaśnień samego oskarżonego i zeznań P. G. oraz M. P. nie miał przy tym wątpliwości, iż to G. K. w dniu 13 stycznia 2017 roku kierował wskazanym oskarżeniem pojazdem. Z uwagi na to, jak i na fakt, że oskarżony ze względu na wiek jest osobą zdolną do ponoszenia odpowiedzialności karnej, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dostarcza podstaw do przyjęcia, iż w dacie zdarzenia nie był on w stanie pojmować logicznych następstw przedsiębranych prze siebie działań, Sąd uznał go winnym popełnienia czynu zabronionego z art.
Sąd zważył również, że wskazania wiedzy oraz zasady logicznego rozumowania nie pozostawiają zatem wątpliwości co tego, że oskarżony wiedział, rozpoczynając i kontynuując jazdę w/w pojazdem aż do czasu kontroli drogowej, iż będzie czynić to znajdując się w stanie nietrzeźwości. Powyższe wskazuje z kolei na to, że chciał popełnić czyn zabroniony jako przestępstwo. Stwierdzić zatem należy, iż mimo tego, że oskarżony miał obiektywną możliwość zachowania się w sposób zgodny z obowiązującym porządkiem prawnym, nie uczynił tego jednak i prowadził samochód w ruchu lądowym, będąc w stanie nietrzeźwości. Rozważając kwestię kary dla za tak opisane czyny, Sąd miał na względzie przesłanki określone w dyrektywach jej wymiaru ujętych w art. 53 k.k. Natomiast przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę m. in. sposób i okoliczności popełnienia czynu oraz inne przesłanki, o których mowa w art. 115 § 2 k.k. Mając na uwadze ogół przytoczonych okoliczności Sąd uznał, że odpowiednią karą, która spełni względem oskarżonego swoje cele, będzie w odniesieniu do czynu przypisanego mu w wyroku kara grzywny w wysokości 300 stawek dziennych. Podstawą orzeczenia w tym zakresie był art. 33 § 1 k.k. Sąd orzeczenie w tym zakresie wydał na podstawie art.
Sąd pragnie podkreślić, że wziął pod uwagę fakt, że społeczna szkodliwość popełnionego przez oskarżonego czynu była wysoka. Przy wymiarze kary uwzględniono okoliczność przemawiającą na niekorzyść oskarżonego, tj. fakt, że wykazał się on rażąco lekceważącym stosunkiem do obowiązujących norm prawnych, jak i to, że zawartość alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu przekraczała znacząco próg określonej w art. 115 § 16 k.k. granicy. Ponadto, oskarżony prowadził pojazd mechaniczny mimo braku ku temu uprawnień i dodatkowo przekroczył prędkość. Jednocześnie sąd miał przy tym na uwadze, że oskarżony nie figuruje w Kartotece Krajowego Rejestru Karnego. Ogół wskazanych okoliczności skutkował przyjęciem, iż wymiar kary był w pełni zasadny. Wymierzona oskarżonemu kara nie jest w ocenie Sądu nadmiernie uciążliwa; oskarżony prowadzi bowiem działalność gospodarczą i, w związku z tym, ma stale źródło dochodu pozwalające mu na jej poniesienie. Spełnia ona także cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a jednocześnie zaspokaja społeczne potrzeby poczucia sprawiedliwości – w szczególności uwidoczni, iż lekceważenie norm prawnych związanych z bezpieczeństwem w ruchu drogowym polegające na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości zawsze będzie wiązało się z odpowiednio dostosowaną do wagi tego czynu reakcją karną. Sąd orzekając w przedmiocie kary grzywny uwzględnił przy tym art. 33 § 3 k.k. i, biorąc pod uwagę sytuację majątkową i możliwości zarobkowe oskarżonego, uznał, że wysokość jednej stawki dziennej winna wynosić 20 złotych. Z jednej strony poziom owej stawki dziennej uwzględnia wysokość dochodów oskarżonego, z drugiej zaś konieczność łożenia na utrzymanie córki oraz na poczet własnego utrzymania. Sąd stwierdził również, iż w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdowała norma art. 42 § 2 k.k., obligująca do orzeczenia wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych albo pojazdów mechanicznych określonego rodzaju – z uwagi na popełnienie czynu z art.
Środek ten orzeka się w latach, od 3 roku do 15 lat (art. 42 § 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k.). W ocenie Sądu, dla określenia czasu obowiązywania tego środka karnego istotnym było z jednej strony, że oskarżony poruszał się po drodze publicznej w godzinach porannych, a zatem w znacznym ruchu drogowym, a stężenie alkoholu w wydychanym przez niego powietrzy było znaczne. Istotnym był również fakt, iż przestępstwo, jakiego dopuścił się oskarżony, jest jednym z bardziej nagminnych, a jednocześnie nie dość piętnowanych społecznie. Z drugiej strony Sąd uznał, że oskarżony nie popełniał uprzednio czynów zabronionych jako przestępstwo, a związanych z naruszeniem bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W konsekwencji powyższego należało przyjąć, iż okres obowiązywania 3 lat zakazu nie przekracza stopnia zawinienia oskarżonego, a jednocześnie jest adekwatne do wagi czynu i powinno spełnić zakładane cele wymierzenia kary i środka karnego tak w zakresie ogólnoprewencyjnym, jak i prewencji szczególnej. Mając na uwadze treść art. 43a § 2 k.k. Sąd zastosował wobec oskarżonego środek karny w postaci zobowiązania oskarżonego do uiszczenia świadczenia pieniężnego w wysokości 5.000 zł (ustalonej w oparciu o możliwości zarobkowe oskarżonego) na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, do czego był zobligowany treścią wskazanego przepisu. Sąd orzekł również w przedmiocie kosztów procesu i na mocy art. 626 § 1 k.p.k., art. 627 k.p.k., art. 1, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.)zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 744, 75 złotych, w tym kwotę 120 złotych tytułem opłaty. Sąd przy rozstrzyganiu tej kwestii kierował się ogólną zasadą sprawiedliwego postępowania, zgodnie z którą każdy, kto przez swoje zawinione zachowanie spowodował wszczęcie postępowania karnego, zobowiązany jest do poniesienia jego kosztów. G. K. osiąga stały, miesięczny dochód, a zatem w ocenie Sądu zobowiązanie go do poniesienia wskazanych, stosunkowo niewysokich kosztów nie będzie stanowiło dla niego nadmiernego obciążenia.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.