w zw. z art. 35 § 1 k.k. i art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierza mu za to karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności i karę 1 (jednego) roku ograniczenia wolności, polegającą na obowiązku wykonywania przez ten okres nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, wskazanej przez Sąd, w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym oraz karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10, 00 złotych (dziesięć złotych), II. oskarżonego K. U. (U.) uznaje za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt 2 (drugim), 3 (trzecim), 5 (piątym) i 8 (ósmym) aktu oskarżenia, z tym jednak ustaleniem, że stanowiły one wypadki mniejszej wagi, czyny te kwalifikuje jako występki z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 283 k.k. i za to skazuje go, a ustalając, że stanowią one ciąg przestępstw przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. i na mocy art. 283 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 37b k.k. i art. 34 § 1, § 1a pkt 1, §
w zw. z art. 35 § 1 k.k. i art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierza mu za to karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności i karę 7 (siedmiu) miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na obowiązku wykonywania przez ten okres nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, wskazanej przez Sąd, w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym oraz karę grzywny w wysokości 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10, 00 złotych (dziesięć złotych), III. oskarżonego K. U. (U.) uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt 6 (szóstym) aktu oskarżenia, z tym jednak ustaleniem, że stanowił on wypadek mniejszej wagi, czyn ten kwalifikuje jako występek z art. 278 § 1 i 3 k.k. i za to skazuje go, a na podstawie art. 278 § 3 k.k. w zw. z art. 34 § 1, § 1a pkt 1, §
w zw. z art. 35 § 1 k.k. wymierza mu za to karę 3 (trzech) miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na obowiązku wykonywania przez ten okres nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, wskazanej przez Sąd, w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym, IV. na mocy art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 85a k.k., art. 86 § 1 i 3 k.k. oraz art. 87 § 2 k.k. i art. 34 § 1a pkt 1, § 2 pkt 1 i 3 k.k. i art. 35 § 1 k.k. wymierzone oskarżonemu K. U. (U.) w pkt I (pierwszym), II (drugim) i III (trzecim) niniejszego wyroku kary pozbawienia wolności i ograniczenia wolności łączy i w to miejsce wymierza oskarżonemu karę łączną 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na obowiązku wykonywania przez ten okres nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, wskazanej przez Sąd, w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym, V. na mocy art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 85a k.k., art. 86 § 1 i 2 k.k. wymierzone oskarżonemu K. U. (U.) w pkt I (pierwszym) i II (drugim) niniejszego wyroku jednostkowe kary grzywny łączy i w to miejsce wymierza oskarżonemu karę łączną grzywny w wysokości 120 (stu dwudziestu) stawek dziennych, a na mocy art. 33 § 3 k.k. ustala wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10, 00 złotych (dziesięć złotych), VI. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego K. U. (U.) obowiązek naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę: - na rzecz pokrzywdzonego (...) S.A. kwoty 900, 00 złotych (dziewięćset złotych i 00/100), - na rzecz pokrzywdzonego ROD im. J. K.
w zw. z art. 35 § 1 k.k. i art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierzył mu za to karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności i karę 1 (jednego) roku ograniczenia wolności, polegającą na obowiązku wykonywania przez ten okres nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, wskazanej przez Sąd, w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym oraz karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10, 00 złotych (dziesięć złotych), II. uznał K. U. za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt 2 (drugim), 3 (trzecim), 5 (piątym) i 8 (ósmym) aktu oskarżenia, z tym jednak ustaleniem, że stanowiły one wypadki mniejszej wagi, czyny te zakwalifikował jako występki z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 283 k.k. i za to skazał go, a ustalając, że stanowią one ciąg przestępstw przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. i na mocy art. 283 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 37b k.k. i art. 34 § 1, § 1a pkt 1, §
w zw. z art. 35 § 1 k.k. i art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierzył mu za to karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności i karę 7 (siedmiu) miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na obowiązku wykonywania przez ten okres nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, wskazanej przez Sąd, w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym oraz karę grzywny w wysokości 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10, 00 złotych (dziesięć złotych), III. uznał K. U. (U.) za winnego popełnienia czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt 6 (szóstym) aktu oskarżenia, z tym jednak ustaleniem, że stanowił on wypadek mniejszej wagi, czyn ten zakwalifikował jako występek z art. 278 § 1 i 3 k.k. i za to skazuje go, a na podstawie art. 278 § 3 k.k. w zw. z art. 34 § 1, § 1a pkt 1, §
w zw. z art. 35 § 1 k.k. wymierzył mu za to karę 3 (trzech) miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na obowiązku wykonywania przez ten okres nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, wskazanej przez Sąd, w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym, IV. na mocy art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 85a k.k., art. 86 § 1 i 3 k.k. oraz art. 87 § 2 k.k. i art. 34 § 1a pkt 1, § 2 pkt 1 i 3 k.k. i art. 35 § 1 k.k. wymierzone oskarżonemu K. U. (U.) w pkt I (pierwszym), II (drugim) i III (trzecim) wyroku kary pozbawienia wolności i ograniczenia wolności połączył i w to miejsce wymierzył oskarżonemu karę łączną 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na obowiązku wykonywania przez ten okres nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, wskazanej przez Sąd, w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym, V. na mocy art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 85a k.k., art. 86 § 1 i 2 k.k. wymierzone oskarżonemu K. U. w pkt I (pierwszym) i II (drugim) wyroku jednostkowe kary grzywny połączył i w to miejsce wymierzył oskarżonemu karę łączną grzywny w wysokości 120 (stu dwudziestu) stawek dziennych, a na mocy art. 33 § 3 k.k. ustala wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10, 00 złotych (dziesięć złotych), VI. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego K. U. (U.) obowiązek naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę: - na rzecz pokrzywdzonego (...) S.A. kwoty 900, 00 złotych (dziewięćset złotych i 00/100), - na rzecz pokrzywdzonego ROD im. J. K.
w zw. z art. 35 § 1 k.k. i art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. kara 4 miesięcy pozbawienia wolności połączona z karą 1 roku ograniczenia wolności, polegającą na obowiązku wykonywania przez ten okres nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, wskazanej przez Sąd, w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym oraz – z uwagi na okoliczność działania oskarżonego celem osiągnięcia korzyści majątkowej – kara grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, przy czym ustalił on wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych. Za drugi zaś z ciągów przestępstw przypisanych K. U. Sąd wymierzył temu oskarżonemu, przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. i na mocy art. 283 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 37b k.k. i art. 34 § 1, § 1a pkt 1, §
w zw. z art. 35 § 1 k.k. i art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. karę 2 miesięcy pozbawienia wolności połączoną z karą 7 miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na obowiązku wykonywania przez ten okres nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, wskazanej przez Sąd, w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym oraz – ponownie – z uwagi na okoliczność działania oskarżonego celem osiągnięcia korzyści majątkowej, karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych, gdzie wysokość jednej stawki dziennej ustalił na kwotę 10 złotych. Co zaś tyczy się występku zakwalifikowanego z art. 278 § 1 i 3 k.k., Sąd za adekwatną uznał wymierzoną oskarżonemu na podstawie art. 278 § 3 k.k. w zw. z art. 34 § 1, § 1a pkt 1, §
w zw. z art. 35 § 1 k.k. karę 3 miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na obowiązku wykonywania przez ten okres nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, wskazanej przez Sąd, w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. W dwóch pierwszych przypadkach, odnoszących się do działania oskarżonego w warunkach art. 91 § 1 k.k., Sąd uwzględnił zatem możliwość karania wynikającą z brzmienia art. 37b k.k. Zgodnie z treścią tego przepisu, w sprawie o występek zagrożony karą pozbawienia wolności, niezależnie od dolnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego w ustawie za dany czyn, sąd może orzec jednocześnie karę pozbawienia wolności w wymiarze nieprzekraczającym 3 miesięcy, a jeżeli górna granica ustawowego zagrożenia wynosi przynajmniej 10 lat - 6 miesięcy oraz karę ograniczenia wolności do lat 2. W pierwszej kolejności wykonuje się wówczas karę pozbawienia wolności, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z formalnego punktu widzenia przepis ten mógł znaleźć zastosowanie w przypadku K. U. i Sąd zdecydował o skorzystaniu z niego wobec oskarżonego. Sąd zważył dalej, że stosownie do ugruntowanego poglądu doktryny, jak i orzecznictwa (patrz wyrok SN z dnia 16.12.2016 roku, sygn. akt II KK 295/16), przepis art. 37b k.k. pozwala na wymierzenie za dowolny występek (bez względu na wysokość dolnego progu ustawowego zagrożenia karą pozbawienia wolności za takie przestępstwo) sekwencji dwóch kar: pozbawienia wolności do 3 miesięcy lub do 6 miesięcy (w zależności od górnej granicy ustawowego zagrożenia tą karą za dany typ) oraz kary ograniczenia wolności w każdej postaci (art. 34 § 1a k.k.) w wymiarze do lat 2 (w wypadku obu kar, w minimalnym rozmiarze miesiąca - art. 37 k.k., art. 34 § 1 k.k.). Powyższe modyfikuje przy tym możliwość skorzystania z nadzwyczajnego obostrzenia kary określonego w art. 91 § 1 k.k. Oznacza to, że w przypadku czynów kwalifikowanych z art. 279 § 1 k.k. kara pozbawienia wolności wymierzona na podstawie tego przepisu nie mogła być niższa niż 1 miesiąc (art. 37 k.k.) ani przekroczyć 6 miesięcy. Przepis ten nie przewiduje natomiast możliwości wymierzenia za czyny, w których górna granica ustawowego zagrożenia wynosi przynajmniej 10 lat, wyłącznie kary 6 miesięcy pozbawienia wolności – prowadziłoby to bowiem do ograniczenia zasady sądowego i sędziowskiemu wymiaru kary. W ocenie Sądu, wymierzone oskarżonemu na podstawie przepisu art. 37b k.k. kary „mieszane” są adekwatne zarówno do stopnia jego zawinienia, jak i stopnia społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów. Tak ukształtowane kary „mieszane” uwzględniają okoliczność łagodzącą winę oskarżonego, jaką było działanie w zamiarze nagłym, nieplanowanym, jak i okoliczności świadczące na jego niekorzyść. Do tych ostatnich należało zaliczyć fakt, iż K. U. każdorazowo wykazywał się rażąco lekceważącym stosunkiem do obowiązujących norm prawnych. Nie bez znaczenia pozostaje nadto, iż owych występków dopuszczał się wielokrotnie. Jednocześnie na niekorzyść oskarżonego Sąd poczytał mu jego uprzednia karalność, w tym względzie istotnym było jednak, że wcześniej K. U. nie dopuszczał się przestępstw przeciwko mieniu. Ponadto Sąd miał na względzie cele zapobiegawcze jakie orzeczone kary mają spełnić wobec oskarżonego, jak też oddziaływanie w ramach prewencji ogólnej – tj. uwidocznienie, iż ignorancja norm prawnych i naruszenie prawa własności innych podmiotów zawsze będzie wiązało się z odpowiednio dostosowaną do wagi tego czynu reakcją karną. W konsekwencji należało uznać, iż w wypadku ciągów przestępstw opisanych w pkt I i II niniejszego wyroku, wymierzenie oskarżonemu krótkoterminowych kar izolacyjnych (pozbawienia wolności) jawi się jako wystarczające dla osiągnięcia odpowiedniego oddziaływania w zakresie prewencji specjalnej. Uzupełnienie oddziaływania na K. U. stanowią zaś kary ograniczenia wolności, których celem jest ugruntowanie społecznie pożądanych zachowań oskarżonego. Za w pełni wystarczająca dla realizacji celów kary w zakresie występku przypisanego oskarżonemu w pkt III wyroku uznano zaś właśnie karę ograniczenia wolności we wskazanym wyżej wymiarze. Sąd, wymierzając oskarżonemu taką karę miał na uwadze to, iż czyn ten zakwalifikowany został z art. 278 § 1 i 3 k.k., a zatem przyjęto, że stanowi on wypadek mniejszej wagi; w przekonaniu Sądu kara ograniczenia wolności, jako realna dolegliwość związana z koniecznością wykonywania przez K. U. nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, winna zatem stanowić dla oskarżonego bodziec do refleksji nad właściwym, zgodnym z prawem sposobem postępowania w przyszłości. Posiada ona w ocenie Sądu również doniosły walor w zakresie prewencji ogólnospołecznej i kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Odnosząc się dalej do orzeczonych wobec oskarżonego w pkt I i II uzasadnianego wyroku, obok tzw. „kary mieszanej”, kar grzywny, Sąd zważył, że w jego ocenie spełniają one dyrektywy określone w przepisie art. 33 § 3 k.k. Zgodnie z tą normą, ustalając wysokość stawki dziennej grzywny, sąd bierze pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe; stawka dzienna nie może być przy tym niższa od 10 złotych, ani też przekraczać 2.000 złotych. Mając na względzie fakt, iż oskarżony jest osobą bezrobotną, nie osiągającą żadnego dochodu, jedocześnie jednak ma – z uwagi na wiek i stan zdrowia – możliwość podjęcia pracy zarobkowej, określenie wysokości jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 10 zł było w ocenie Sądu uzasadnione. W związku z tym, że K. U. dopuścił się popełnienia dwóch ciągów przestępstw oraz występku, zanim w stosunku do któregokolwiek z nich zapadł wyrok, Sąd w punkcie IV uzasadnianego orzeczenia, na mocy art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 85a k.k., art. 86 § 1 i 3 k.k. oraz art. 87 § 2 k.k. i art. 34 § 1a pkt 1, § 2 pkt 1 i 3 k.k. i art. 35 § 1 k.k. połączył orzeczone względem oskarżonego kary i orzekł karę łączną 5 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 2 roku ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania przez ten okres nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, wskazanej przez Sąd, w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. W ocenie Sądu za wymierzeniem oskarżonemu kary łącznej we wskazanym wymiarze przemawiała z jednej strony okoliczność, iż przypisane K. U. czyny godziły w to samo dobro prawnie chronione i popełnione zostały w krótkich odstępach czasu; z drugiej zaś – że popełniono je na szkodę różnych osób. Sąd zastosował zatem w tym zakresie zasadę asperacji. Sąd Najwyższy wielokrotnie podkreślał, iż stosowanie jednej z zasad - absorpcji czy też kumulacji, w pełnym zakresie, z wyłączeniem zasady przeciwnej, winno mieć miejsce jedynie wyjątkowo. Podzielając ten pogląd, Sąd przy uwzględnieniu przytoczonych powyżej okoliczności i rozważań, zastosował przy wymiarze kary łącznej zasadę asperacji, jako pośrednią pomiędzy zasadą kumulacji oraz absorpcji, nie dopatrując się względem oskarżonego żadnych szczególnych okoliczności, które przemawiałyby za zastosowaniem przy łączeniu wymierzonych mu kar zasady pełnej absorpcji lub też kumulacji. Sąd łącząc tzw. kary mieszane i karę ograniczenia wolności miał przy tym na uwadze, że efektem prawidłowego zastosowania art. 87 k.k. w procesie łączenia kary pozbawienia wolności i ograniczenia wolności jest ustalenie jedynie wymiaru kar jednostkowych, jakie w tym przypadku podlegają łączeniu, a nie wymiaru orzekanej kary łącznej. Ten ostatni określony jest bowiem także w sytuacji łączenia kary jednostkowej ograniczenia wolności z karą jednostkową pozbawienia wolności, unormowaniem zawartym w art. 86 § 1 k.k., określającym granice (dolną i górną), w jakich sąd może wówczas orzec karę łączną. Odmienna interpretacja wzajemnej relacji pomiędzy przepisami art. 86 § 1 k.k. i art. 87 k.k., nadająca normie z art. 87 k.k. znaczenie lex specialis w stosunku do zasady określonej w art. 86 § 1 k.k., nie znajduje oparcia w treści tych przepisów (ich literalnej wykładni) (tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 21 stycznia 2010 roku; sygn. akt II AKa 398/09; LEX nr 574483). W konsekwencji w niniejszej sprawie na podstawie art. 87 § 2 k.k. ustalono jedynie, czy w sprawie zachodzą przesłanki do orzeczenia względem oskarżonego sekwencji kar łącznych, tj.: 1) wymierzenie sprawcy za pozostające w zbiegu przestępstwa kar pozbawienia wolności oraz ograniczenia wolności w sposób umożliwiający jednoczesne orzeczenie dwóch kar łącznych: pozbawienia wolności oraz ograniczenia wolności; 2) ustalenie, iż orzeczona na podstawie dyrektyw wymiaru kary łącznej kara pozbawienia wolności w konkretnym przypadku nie będzie wyższy niż 6 miesięcy; 3) ustalenie, że rozmiar kary łącznej ograniczenia wolności nie będzie przekraczał 2 lat. Następnie ustalono na podstawie dyrektyw wymiaru kary łącznej, że orzeczenie jednocześnie kary łącznej pozbawienia wolności w rozmiarze nieprzekraczającym 6 miesięcy oraz kary łącznej ograniczenia wolności w rozmiarze do lat 2 realizować będzie cele kary i dopiero w dalszej kolejności, na podstawie art. 86 § 1 k.k. określono granice wymiaru sekwencji kar łącznych. W przypadku K. U. było to zatem dla kary pozbawienia wolności – od 4 miesięcy (jako kary najsurowszej spośród kar jednostkowych) do 6 miesięcy (jako górnej granicy wymiaru przewidzianej przez art. 87 § 2 k.k.), zaś dla kary ograniczenia wolności – od 1 roku (jako kary najsurowszej) do 2 lat (jako górnej granicy wymiaru przewidzianej przez art. 87 § 2 k.k.). Uwzględniając powyższe rozważania Sąd wymierzył oskarżonemu karę łączną 5 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną 1 roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na obowiązku wykonywania przez ten okres nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, wskazanej przez Sąd, w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym. W dalszej kolejności Sąd w pkt V wyroku połączył na podstawie art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 85a k.k., art. 86 1 i 2 k.k. orzeczone względem oskarżonego jednostkowe kary grzywny i orzekł karę łączna grzywny w wysokości 120 stawek dziennych, ustaliwszy każdą z tych stawek na kwotę 10 złotych. Również w tym zakresie Sąd, z przyczyn opisanych wyżej, kierował się zasadą asperacji. Nadto Sąd zważył, iż z uwagi na charakter dokonanych przez K. U. naruszeń prawa w pełni zasadne było orzeczenie względem niego na podstawie art. 46 § 1 k.k. obowiązku naprawienia wyrządzonych przestępstwami szkód poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonych wskazanych wyrokiem kwot. Sąd zważył w tym względzie, że wysokość szkód została ustalona w toku postępowania dowodowego i, jako niekwestionowana przez strony postępowania, nie budziła wątpliwości. Rozstrzygając w zakresie orzeczenia omawianych środków kompensacyjnych, Sąd wziął pod uwagę zarówno konieczność oddziaływania w sferze prewencji szczególnej, jak i zapewnienie realizacji jednego z głównych celów prawa karnego, jakim jest kompensowanie szkód poniesionych przez pokrzywdzonego przestępstwem. Sąd orzekł przy tym o obowiązku naprawienia szkody wyłącznie w stosunku do tych osób, które nie odzyskały swojego mienia lub też wobec których nie doszło do rekompensaty szkody przez towarzystwa ubezpieczeniowe. Jednocześnie, Sąd odstąpił od orzeczenia wobec oskarżonego obowiązku naprawienia szkody w stosunku do (...) S.A., albowiem podmiot ten, prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy, nie wziął udziału w postępowaniu i nie złożył wniosku w tym przedmiocie. Sąd zważył przy tym, iż jako podmiot profesjonalny może on z łatwością dochodzić od oskarżonego odszkodowania w postępowaniu cywilnym. Nadto Sąd orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych zabezpieczonych w toku postępowania przygotowawczego w postaci nożyc do ciecia metalu i łomu stalowego, wskazanych w wykazie dowodów rzeczowych nr I/469/17/P pod pozycjami 5 i 6 stwierdzając, że posłużyły one do popełnienia przestępstwa. W punkcie ósmym uzasadnianego wyroku, Sąd na mocy art. 626§1 k.p.k., art. 627 k.p.k., art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 2 ust. 2 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym kwotę 610 zł tytułem wydatków oraz kwotę 540 zł tytułem opłaty. Sąd zważył, iż wskazane przepisy stanowią, że w orzeczeniu kończącym postępowanie sąd zawsze określa, kto je ponosi. Zgodnie z wolą ustawodawcy od skazanych w sprawach z oskarżenia publicznego sąd zasądza koszty sądowe na rzecz Skarbu Państwa. Ponadto, Sąd przy rozstrzyganiu tej kwestii kierował się ogólną zasadą sprawiedliwego postępowania zgodnie z którą, każdy kto przez swoje zawinione zachowanie spowodował wszczęcie postępowania karnego, zobowiązany jest do poniesienia jego kosztów. Sąd nie znalazł żadnych podstaw do zwolnienia oskarżonego z przedmiotowego obowiązku. Oskarżony jest ze względu na wiek i stan zdrowia zdolny do pracy zarobkowej wskazane koszty są zaś stosunkowo niewysokie, należało zatem przyjąć, iż obowiązek ich poniesienia nie będzie dla niego zbyt uciążliwy.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.