1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 27 lipca 2004 r. w sprawie szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. Nr 180, poz. 1860 ze zm. oraz z 2007 r. Nr 196 poz. 1420), 4. prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą L. R.-M. w S. ul. (...), był odpowiedzialny za nie opłacenie terminowe składki na Fundusz Pracy, w ten sposób, że nie opłacił składki na Fundusz Pracy: w dniu 15 maja 2017 r. za miesiąc kwiecień 2017 r. w naliczonej wysokości 55,47 zł; w dniu 15 czerwca 2017 r. za miesiąc maj 2017 r. w naliczonej wysokości 24,50 zł; w dniu 17 lipca 2017 r. za miesiąc czerwiec 2017 r. w naliczonej wysokości 30,92 zł; w dniu 15 sierpnia 2017 r. za miesiąc lipiec 2017 r. w naliczonej wysokości 49,00 zł; w dniu 15 grudnia 2017 r. za miesiąc listopad 2017 r. w naliczonej wysokości 36,75 zł; w dniu 15 stycznia 2018 r. za miesiąc grudzień 2017 r. w naliczonej wysokości 31,59 zł; w dniu 15 lutego 2018 r. za miesiąc styczeń 2018 r. w naliczonej wysokości 24,50 zł, tj. wykroczenie z art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach runku pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1065 ze zm. oraz z 2018 r. poz. 138) w zw. z art. 104 i 107 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i art. 4 pkt 6, art. 36, art. 41 oraz art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1778 ze zm. oraz z 2018 r. poz. 398). Sąd Rejonowy Poznań – Stare Miasto w Poznaniu, wyrokiem nakazowym z dnia 17 maja 2018 r. wydanym w sprawie o sygn. akt III W 682/18 uznał obwinionego L. G. za winnego wykroczeń opisanych w pkt 1-4 i za to na podstawie art. 8e w zw. z art. 8a, 8b i 8c ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2017 r. poz. 847) w zw. z art. 9 § 2 kw wymierzył obwinionemu karę 1000 zł oraz obciążył obwinionego kosztami postępowania (k. 32-34). Od powyższego wyroku podsądny wniósł skutecznie sprzeciw (k. 38-39), co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na zasadach ogólnych. Sąd Rejonowy Poznań – Stare Miasto w Poznaniu, po przeprowadzeniu takiego postępowania, wyrokiem z dnia 16 maja 2019 r. wydanym w sprawie o sygn. akt III W 682/18 uznał obwinionego L. G. za winnego czynów opisanych w pkt 1-4, to jest wykroczeń z art. 8e ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, dwóch wykroczeń z art. 283 § 1 kp i art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i za to na podstawie art. 8e ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2017 r. poz. 847) w zw. z art. 9 § 2 kw wymierzył obwinionemu karę 1000 zł grzywny. Ponadto, Sąd obciążył obwinionego kosztami sądowymi (k. 162-164). Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca obwinionego zaskarżając powyższy wyrok w całości. Skarżący podniósł zarzuty obrazy przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 8 kpw, obrazy prawa materialnego, tj. art. 283 § 1 kp w zw. z art. 229 § 4 kp oraz art. 304 § 1 kp oraz art. 283 § 1 kp w zw. z art. 237 3 § 1 i 2 kp oraz art. 304 § 1 kp, § 8, § 10 ust.
1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 27 lipca 2004 r. w sprawie szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy, rażącej niewspółmierności orzeczonej kary oraz zarzut błędu w ustaleniach faktycznych co do sytuacji majątkowej obwinionego. Wskazując w ten sposób, apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czynu i zwolnienie obwinionego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych (k. 186-192). Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy obwinionego była niezasadna i nie spowodowała żadnych zmian w zaskarżonym wyroku. Przed odniesieniem się do konkretnych zarzutów apelacyjnych Sąd Okręgowy będąc do tego ustawowo zobligowany, zbadał, czy w sprawie nie wystąpiły uchybienia, o których mowa w art. 104 § 1 kpw i art. 440 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpw, powodujące konieczność ingerencji w zaskarżony wyrok niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów, po czym stwierdził, że nie ujawniły się żadne bezwzględne przyczyny odwoławcze ani nie wystąpiła rażąca niesprawiedliwość wyroku. Kontrola instancyjna zaskarżonego rozstrzygnięcia nie potwierdziła prawidłowości zarzutu naruszenia art. 7 kpk, który na mocy art. 8 kpw stosuje się również w postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Wbrew bowiem stanowisku skarżącego przeprowadzona ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego była wystarczająco szczegółowa, zobiektywizowana oraz uwzględniała w odpowiednim stopniu zasady prawidłowego rozumowania, wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd I instancji poddał weryfikacji wszystkie zgromadzone w sprawie dowody, wyraźnie zaznaczył, którym dowodom przyznał przymiot wiarygodności, a którym cechy tej odmówił, a także podał racjonalne powody przemawiające za takim właśnie ukształtowaniem zapatrywania Sądu na znajdujące się w aktach sprawy dowody. Z tych to powodów przeprowadzona w sposób wyżej opisany weryfikacja dowodów spotkała się z aprobatą Sądu odwoławczego. Należy w tym miejscu przypomnieć, że ustanowiony w art. 7 kpk obowiązek dokonywania oceny wiarygodności materiału dowodowego w oparciu o wszechstronną, zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego analizę dotyczy także skarżącego zmierzającego do podważenia prawidłowości rozstrzygnięcia poprzez zakwestionowanie oceny dowodów stanowiących jego podstawę. Dlatego też apelujący nie może ograniczyć wyłącznie do prostego zanegowania i arbitralnego stwierdzenia, że przymiotem wiarygodności winny być obdarzone tylko dowody korzystne dla obwinionego. Obowiązkiem skarżącego jest wykazanie, jakich konkretnych uchybień dopuścił się sąd w kontekście zasad wiedzy (w szczególności logicznego rozumowania) oraz doświadczenia życiowego, oceniając zebrany materiał dowodowy ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 lipca 2017 r., II KK 180/17, Legalis nr 1668825). Natomiast obrońca obwinionego nie sprostał wymogom przedstawionym w powyżej przytoczonym judykacie, a ograniczył się do czystej negacji dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny dowodów, nie wykazując przy tym konkretnych zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy czy też doświadczenia życiowego, jakie miałyby zostać przy tym naruszone. Apelujący przedstawił swoją subiektywną ocenę wymienionych w apelacji dowodów (głównie tych przemawiających na korzyść obwinionego), która została uznana przez Sąd odwoławczy za gołosłowną i niczym niepopartą polemikę. Skarżący dążąc do wykazania, że wyjaśnienia obwinionego winny zostać uznane za wiarygodne w całości zupełnie pominął istotne okoliczności stojące temu na przeszkodzie. L. G. w sposób wręcz absurdalny tłumaczył, iż pomimo odbywania wizyt w lokalu gastronomicznym (...) (faktycznie prowadzonym przez jego syna G. G.
1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 27 lipca 2004 r. w sprawie szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy. Należało bowiem stwierdzić, że choć żaden z przepisów prawa pracy nie nakłada wprost na zleceniodawcę obowiązku kierowania zleceniobiorców na obowiązkowe badania lekarskie oraz zapewnienie szkolenia wstępnego w zakresie instruktażu ogólnego oraz stanowiskowego w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy to zgodnie z art. 304 § 1 kp pracodawca jest obowiązany zapewnić bezpieczne i higieniczne warunki pracy, o których mowa w art. 207 § 2 kp, osobom fizycznym wykonującym pracę na innej podstawie niż stosunek pracy w zakładzie pracy lub w miejscu wyznaczonym przez pracodawcę, a także osobom prowadzącym w zakładzie pracy lub w miejscu wyznaczonym przez pracodawcę na własny rachunek działalność gospodarczą. W konsekwencji takich ustaleń Sąd Okręgowy, podobnie jak Sąd Rejonowy, uznał że w tej konkretnej sytuacji (praca M. T. w lokalu gastronomicznym jako pomoc kuchenna) L. G. jako prowadzący działalność gospodarczą i formalny zleceniodawca miał obowiązek skierowania M. T. na badania wstępne i przeprowadzenia szkolenia ogólnego i stanowiskowego w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy, ponieważ przeprowadzenie tych czynności było w tym wypadku niezbędne dla zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy na stanowisku (zwłaszcza przy posługiwaniu się narzędziami przy obróbce produktów spożywczych). Nie doszło więc do żadnej obrazy prawa materialnego ze strony Sądu Rejonowego skoro zastosował on przepisy dotyczące bezpośrednio przedmiotu objętego niniejszym postępowaniem o wykroczenie. Kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia nie potwierdziła również zasadności zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonej kary. Przypomnieć należy, że w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego, wymiar kary rażąco niewspółmiernej ma miejsce wówczas „gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, innymi słowy – gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą” (wyrok SN z 11 kwietnia 1985r. V KRN 178/85, OSNKW 1985/7-8/60). W niniejszej sprawie, w świetle okoliczności przedmiotowych oraz właściwych danych osobopoznawczych o obwinionym stwierdzono, że wymierzona mu kara w wysokości 1000 zł grzywny w żadnym razie nie była zbyt wysoka w stosunku do stopnia zawinienia oraz szkodliwości społecznej poddanych pod osąd zachowań. Stanowi ona właściwą reakcję wobec sprawcy, który dopuścił się łącznie czterech wykroczeń. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 9 § 2 kw jeżeli jednocześnie orzeka się o ukaraniu za dwa lub więcej wykroczeń wymierza się łącznie karę w granicach zagrożenia określonych w przepisie przewidującym najsurowszą karę. Stosując przywołany przepis Sąd Rejonowy podstawą wymierzonej kary trafnie uczynił przepis art. 8e ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę przewidujący zagrożenie karą grzywny od 1000 zł do 30 000 zł. Znamiennym więc jest, iż Sąd I instancji wymierzył obwinionemu karę grzywny w najniższym możliwym wymiarze. Tak określona kara w żadnym razie nie może być uznana za nadmiernie surową, do czego nieskutecznie starał się przekonać w apelacji obrońca. Biorąc zatem pod uwagę wszystkie powyższe ustalenia i rozważania, Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, o czym orzekł w pkt 1 sentencji. W pkt 2 swego wyroku Sąd Okręgowy orzekł o kosztach postępowania odwoławczego. Na podstawie art. 119 § 1 kpw w zw. z art. 636 § 1 kpk i § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2017 r., poz. 2467) zasądził od obwinionego L. G. na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki w sprawach o wykroczenia za postępowanie przed sądem drugiej instancji w kwocie 50 zł oraz na podstawie art. 21 pkt 2 i art. 3 ust. 1 w zw. z art. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 1983r., nr 49, poz. 223 ze zm.) wymierzył mu opłatę za II instancję w kwocie 100 zł. Hanna Bartkowiak
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.