II Ca 873/19

Sygn. akt II Ca 873/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 lutego 2020 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Aleksandra Żurawska Protokolant: Elżbieta Janus po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2020 r. w Świdnicy na rozprawie sprawy z powództwa Kancelarii (...) SA w Ł. przeciwko J. K. o zapłatę na skutek apelacji strony powodowej od wyroku Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 22 maja 2019 r. sygn. akt (...) uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Dzierżoniowie do ponownego rozpoznania. II Ca 873/19 UZASADNIENIE Wyrokiem zaocznym z dnia 22 maja 2019r Sąd Rejonowy w D.oddalił powództwo w sprawie Kancelarii (...) SA w Ł. przeciwko J. K. o zapłatę kwoty uznając, iż w sprawie zachodziły przesłanki do wydania wyroku zaocznego, ale strona powodowa nie wykazała okoliczności, na które powoływała się w pozwie, a zatem stosownie do art. 6 kc powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Strona powodowa w apelacji od powyższego wyroku zarzuciła naruszenie następujących przepisów: -art. 130 § 1 kpc w zw. z art. 126 kpc oraz art. 128 § 1 kpc poprzez niezastosowanie wymienionych przepisów i wskutek tego błędne uznanie, że powód nie musiał zostać wezwany do uzupełnienia braków formalnych pozwu wniesionego uprzednio w elektronicznym postępowaniu upominawczym przez złożenie dokumentów wskazanych w „liście dowodów” i pominięcie, że uzupełnienie braków formalnych pozwu stanowi kontynuację wszczętego już postępowania w elektronicznym postępowaniu upominawczym, co prowadziło do oddalenia powództwa, -art. 208 1 kpc poprzez jego niezastosowanie i w przypadku powzięcia wątpliwości przez Sąd orzekający, zaniechanie wezwania strony powodowej do przedstawienia dowodów oraz zajęcia stanowiska, celem wyjaśnienia wątpliwości Sądu. Powołując się na wskazane wyżej zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku ewentualnie o uchylenie tego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Dzierżoniowie do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczy, że przedmiotowa sprawa była rozpoznawana w trybie uproszczonym. Przechodząc zaś do oceny samej apelacji, należy stwierdzić, że musiała ona podlegać uwzględnieniu przede wszystkim z uwagi na naruszenie przez Sąd Rejonowy prawa materialnego, tj. art. 6 kc, co Sąd odwoławczy, nawet mimo braku zarzutu apelacyjnego, jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu. Sąd I instancji uznając nieprawidłowo / o czym jeszcze będzie mowa poniżej /, że zostały spełnione warunki do wydania wyroku zaocznego, w sposób zupełnie błędny zinterpretował przepis art. 339 § 2 kpc, przyjmując, że poprzez fakt nieprzedłożenia wraz z pozwem dowodów przez stronę powodową, można uznać, iż okoliczności faktyczne, na które powołano się w pozwie budzą uzasadnione wątpliwości. Tym samym Sąd również uznał, że strona powoda nie udowodniła swego żądania i na podstawie art. 6 kc oddalił powództwo. Gdyby jednak przyjąć / jak to uczynił Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie /, że w grę może wchodzić wydanie wyroku zaocznego, to należy pamiętać, że w art. 339 § 2 kpc jako zasadę ustanowiono założenie, że twierdzenia o okolicznościach faktycznych zawarte w pozwie lub pismach procesowych powoda stają się podstawą wyroku zaocznego bez ich weryfikacji w postępowaniu dowodowym. Oznacza to więc, że Sąd nie dokonuje weryfikacji autentyczności twierdzeń o faktach przytoczonych przez powoda w pozwie, wydając wyrok zaoczny, nie licząc tych, które zostały przytoczone w celu obejścia prawa bądź tych, które budzą uzasadnione wątpliwości. W doktrynie i orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że okoliczności budzą uzasadnione wątpliwości, gdy są one wzajemnie sprzeczne, niezgodne lub wzajemnie się wykluczają albo są ze swej istoty nieprawdopodobne bądź sprzeczne z faktami znanymi powszechnie lub znanymi Sądowi z urzędu. Takie okoliczności zaś w niniejszej sprawie w ogóle nie występowały, zaś uznawanie, iż okoliczności budzą uzasadnione wątpliwości tylko z tego powodu, że nie zostały one wykazane dokumentami czy też innymi środkami dowodowymi stoi w całkowitej sprzeczności z przepisem art. 339 § 2 kpc. Jeśli więc zachodziłyby przesłanki do wydania wyroku zaocznego w niniejszej sprawie, to skoro strona powodowa w pozwie twierdziła, że pozwany w określonym dniu jechał bez ważnego biletu, przez co został ukarany mandatem, który został przez niego przyjęty, zaś strona powodowa nabyła przedmiotową wierzytelność w drodze cesji od (...) SA, to w takich okolicznościach Sąd I instancji powinien na podstawie art. 339 § 2 kpc uznać te twierdzenia za wystarczające do wydania wyroku zaocznego. Z tych przyczyn zastosowanie przez Sąd orzekający art. 6 kc było zupełnie nieprawidłowe. Sąd Okręgowy uznając apelację za uzasadnioną nie mógł jednak wydać orzeczenia reformatoryjnego. Zgodnie bowiem z art. 505