Sygn. akt XXIII Ga 1227/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 października 2018 r. Sąd Okręgowy w Warszawie XXIII Wydział Gospodarczy Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Alicja Dziekańska (spr.) Sędziowie: SO Wiktor Piber SO Anna Gałas Protokolant: Sekr. Sąd. Arkadiusz Bogusz po rozpoznaniu w dniu 24 października 2018 r. w Warszawie na rozprawie sprawy w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego z udziałem zamawiającego: (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. uczestnika – przystępującego po stronie zamawiającego: (...) spółki akcyjnej w W. na skutek skargi Konsorcjum: (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowo-akcyjnej w G., (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W., od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej w W. z dnia 12 czerwca 2018 r., sygn. akt KIO 1066/18 I. oddala skargę, II. zasądza na rzecz (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. od Konsorcjum: (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowo-akcyjnej w G., (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. 12.500 zł (dwanaście tysięcy pięćset złotych) tytułem kosztów postępowania skargowego. SSO Anna Gałas SSO Alicja Dziekańska SSO Wiktor Piber Sygn. akt XXIII Ga 1227/18 UZASADNIENIE Wyrokiem z 12 czerwca 2018 r. Krajowa Izba Odwoławcza w postępowaniu z zamówienia publicznego prowadzonym przez (...) sp. z o.o. w pkt 1 oddaliła odwołanie wniesione przez wykonawców wspólnie ubiegających o zamówienie: (...) sp. z o.o. S.K.A. oraz (...) sp. z o.o., w pkt 2 kosztami postępowania obciążyła odwołującego, a w pkt 2.1 zaliczyła w poczet kosztów postępowania odwoławczego kwotę 15.000 zł uiszczoną przez (...) sp. z o.o. S.K.A. oraz (...) sp. z o.o. tytułem wpisu od odwołania. Powyższy wyrok Krajowa Izba Odwoławcza wydała w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i rozważania: (...) sp. z o.o. prowadzi w trybie przetargu nieograniczonego, na podstawie ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych postępowanie o udzielenie zamówienia pn.: „(...)". Ogłoszenie o zamówieniu zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 23 listopada 2017 r. Specyfikacja istotnych warunków zamówienia została zamieszczona na stronie internetowej Zamawiającego. W dniu 28 marca 2018 r. Odwołujący - wykonawcy działający wspólnie: (...) sp. z o.o. S.K.A. oraz (...) sp. z o.o. - wniósł do Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej odwołanie wobec czynności Zamawiającego w postaci wyboru najkorzystniejszej oferty i zaniechania wykluczenia dwóch innych wykonawców. Odwołujący zarzucił Zamawiającemu naruszenie:
(18)k.c.). Zamówienie na dostawy może obejmować dodatkowo rozmieszczenie i instalacje produktów. Istotą zatem kwalifikacji danego świadczenia jako dostawy jest element nabycia, czyli możliwości określonego władania rzeczą. Natomiast użycie w art. 2 pkt 2 wyrazów „w szczególności" oznacza, że otwartym katalogiem umów wskazanych w definicji dostawy ustawodawca umożliwił ukształtowanie stosunku prawnego w inny sposób niż w oparciu o umowę sprzedaży, dostawy, najmu, dzierżawy czy też leasingu (…) z zastrzeżeniem jednak, że taka umowa powinna wypełniać wszystkie przesłanki zawarte w definicji ,,zamówienia publicznego" (zob. wyrok KIO z 26.07.2011 r., KIO 1470/11). W ocenie Sądu Okręgowego, KIO w zaskarżonym wyroku prawidłowo zatem ustaliła, że (...) S.A. w W. wykazała się spełnieniem warunku udziału w postępowaniu o którym mowa w pkt 5.1.2 SIWZ - poprzez uznanie spornych świadczeń za dostawy w rozumieniu art. 2 pkt 2 Pzp. Ocena prawna dokonana przez KIO odpowiada przedstawionym też w toku postępowania faktom. Przystępujący na potwierdzenie spełnienia przedmiotowych warunków wskazanych przez Zamawiającego wskazał bowiem na umowę (...) (...) S.A. z (...) Sp. z o.o. z 16 grudnia 2011 r. Wobec tego zauważyć należy, że zawarta w dniu 16 grudnia 2011 r. przez te strony umowa to wielorodzajowe przedsięwzięcie, którego celem było zapewnienie sprzedaży biletów za przejazd środkami transportu zbiorowego w Ł.. W ramach powyższej umowy do wskazanych pojazdów (...) Sp. z o.o. zostały dostarczone i zamontowane przez (...) urządzenia, które spełniają określone przez Zamawiającego wymagania. (...) Sp. z o.o. odebrał te urządzenia. Jednocześnie na podstawie umowy z dnia 16 grudnia 2016 r. (...) wraz aneksami do niej (w szczególności aneksem z dnia 02 czerwca 2016 r.), (...) Sp. z o.o. nabyła te urządzenia, a umowa określa sposób wykorzystywania tych urządzeń przez (...) Sp. z o.o. przez czas obowiązywania umowy - przy czym sposób ich wykorzystania jest związany z realizacją statutowych celów tej spółki. Wobec tego, zdaniem Sądu Okręgowego w ramach tej umowy jednoznacznie została zrealizowana dostawa w rozumieniu art. 2 pkt 2 Pzp. Wskazane w JEDZ, jak również w wykazie dostaw - dostawy mobilnych automatów biletowych do sprzedaży biletów komunikacyjnych w pojazdach, dostarczone na rzecz (...) sp. z o.o. wypełniają zatem dyspozycję normy prawnej zawartej w art. 2 pkt 2 ustawy Pzp, a tym samym stanowią „dostawy” w rozumieniu definicji zawartej w tym przepisie. Zdaniem Sądu, (...) sp. z o.o. w wyniku powołanej umowy nabyła też przedmiotowe urządzenia na czas trwania tej umowy, uzyskując prawo do władania nimi. Potwierdzeniem tego jest fakt, że urządzenia te znajdowały się w należących do (...) Sp. z o.o. pojazdach, na urządzeniach tych wyświetlane było m.in. logo (...) Sp. z o.o. oraz inne informacje, pochodzące od (...) Sp. z o.o. Również to (...) sp. z o.o. decydowało o rozmieszczeniu tych urządzeń, a także posiadało prawo dostępu do systemu centralnego diagnostyczno-technicznego urządzeń. Ponadto urządzenia te były wykorzystywane przez (...) Sp. z o.o. w związku z wykonywaniem przez tę spółkę celu, dla którego została ono powołana tj. zapewnienie transportu zbiorowego w Ł. i co się z tą działalnością wiąże, pobieraniem opłat za przejazd (kupnem biletu). Co więcej, sprzedaż z biletów przy pomocy tych urządzeń stanowiła przychód budżetowy Miast Ł.. To wszystko w ocenie Sądu pozwalało na wniosek, że (...) sp. z o.o. władała przedmiotowymi urządzeniami , co spełniało warunek ich dostawy w rozumieniu zarówno przepisu art. 2 ustawy Pzp, jak i postanowień SIWZ sformułowanych przez Zamawiającego w niniejszym postepowaniu . Jednocześnie ani w SIWZ, ani w JEDZ nie zawarto postanowień czy definicji wprost stanowiących o innym – zawężającym , jak wywodził Skarżący, rozumieniu pojęcia „dostawa”. W konsekwencji zarzuty Skarżącego w przedmiotowym zakresie są zatem wyłącznie polemiczne i stanowią powielenie argumentacji zawartej w odwołaniu. Bez znaczenia była też w ocenie Sądu Okręgowego okoliczność, iż (...) Ł. sp. z o.o. nie jest właścicielem omawianych urządzeń. Jak bowiem zostało już wskazane, istotą – w rozumieniu postepowania z zamówienia publicznego - kwalifikacji danego świadczenia jako dostawy jest element nabycia, czyli możliwość określonego władania rzeczą. Nie jest zatem konieczne przeniesienie własności określonej rzeczy na inny podmiot. Świadczy o tym fakt, iż ustawodawca w omawianym przepisie art. 2 Pzp wymienił w definicji dostawy m.in. umowę leasingu z opcją lub bez wykupu, najmu czy dzierżawy, których istotą jest władanie rzeczą stanowiącą własność innego podmiotu. Potwierdza to również przedmiotowe zamówienie prowadzone przez Zamawiającego – (...) sp. z o.o., który to stosowanie do pkt 3.1.
- SIWZ wskazał, że zamówienie obejmuje dostawę w formie leasingu bez opcji zakupu. Niezrozumiałym jest zatem forsowanie przez Skarżącego definicji dostawy wbrew wyraźnym postanowieniom pkt 3.1.
- SIWZ . Okoliczność też, iż dostarczenie urządzeń na rzecz (...) Ł. nastąpiło w ramach pilotażowego projektu (...) w ocenie Sądu również nie powoduje, iż nie miała miejsce dostawa w rozumieniu ww. art. 2 pkt 2 ustawy Pzp i ze dostawa ta nie spełnia wymogów SIWZ. Wskazanie przez (...) S.A. przedmiotowej dostawy, która miała miejsce w ramach szerszego przedsięwzięcia nie skutkuje bowiem tym, że nie może ona służyć na potwierdzenie spełnienia warunku udziału w postępowaniu, postawionego przez Zamawiającego. Jak słusznie zauważyła Krajowa Izba Odwoławcza, SIWZ nie wyłącza bowiem możliwości wykazania się doświadczeniem w dostawach, które zostały zrealizowane w ramach wielorodzajowych przedsięwzięć, obejmujących swym przedmiotem także inne czynności. W ocenie Sądu niezasadny jest również argument Skarżącego, iż (...) (...) S.A. nie spełniła warunku przystąpienia do zamówienia, ponieważ wskazywane przez nią urządzenia nie posiadały funkcji sprzedaży biletów. Odwołujący nie neguje, że można w tych urządzeniach dokonać opłaty za przejazd, jednakże wskazuje, że nie jest to sprzedaż biletów. Jak wynika z treści skargi, Skarżący forsuje tu bowiem stanowisko, iż przez sprzedaż biletów rozumieć należy jedynie sprzedaż (papierowego / kartonikowego ) wydruku biletu. Tymczasem podkreślić należy, że warunek udziału w postępowaniu określony w SIWZ nie zawiera ograniczenia, aby urządzenia, których dostawą ma się legitymować wykonawca na potwierdzenie spełniania warunków udziału w postępowaniu, musiały posiadać funkcję wydruku biletu. Zamawiający opisał ten warunek poprzez określenie funkcji umożliwiającej zakup biletu bez względu na jego formę. Oznacza to, że w wykazie referencyjnych usług mogą znaleźć się dostawy urządzeń sprzedających również bilety w formie elektronicznej. Zauważyć też należy, że nabycie biletu na przejazd jest rozumiane jako wniesienie odpowiedniej opłaty, a bilet w formie papierowej czy też elektronicznej stanowi tylko dowód zakupu usługi w postaci określonej lub nieokreślonej liczby przejazdów w danym czasie. Tym samym Zamawiający stawiając warunek udziału w postępowaniu wymagał, żeby wykonawca wykazał się doświadczeniem w dostawie urządzeń służących do wnoszenia różnych opłat za określoną lub nieokreśloną liczbę przejazdów, w określonym lub nieokreślonym czasie. Wobec powyższego, przedmiotowy zarzut Skarżącego należy uznać za nietrafiony. W świetle powyższego zarzut wprowadzenia Zamawiającego w błąd wywodzony z zarzutu naruszenia przepisów art. 24 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 22 ust. Ib pkt 3 oraz art. 22d ust. 3, a także art. 24 ust. 1 pkt 16 i 17 Pzp okazał się oczywiście niezasadny. Odnosząc się do pozostałych zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego, w ocenie Sądu Okręgowego, okazały się one bezzasadne. Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie, zarzut sprzeczności ustaleń faktycznych z zebranym materiałem dowodowym należy sfery gromadzenia materiału dowodowego i oceny, jakiej dowody te zostały poddanej w zakresie ich mocy dowodowej, tj. zdolności wykazywania faktów, z którymi wiąże się podstawa faktyczna rozstrzygania (art. 190 ust. 7 Pzp). Ponieważ nie wszystkie kwestie postępowania zostały uregulowane w ustawie, zatem uznaje się jako celowy zabieg interpretacyjny sięgnięcie per analogiam do utrwalonych w tradycji prawniczej instytucji procedury cywilnej. Należy zatem przyjąć, że w oparciu o powyższe upoważnienie, tak jak w postępowaniu cywilnym, organ procesowy ocenia wyniki postępowania dowodowego według własnego przekonania, opartego na zasadach logiki i doświadczenia życiowego (art. 233 § 1 k.p.c.). Zatem aby postawić skutecznie zarzut naruszenia tego przepisu, polegający na zarzucie przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i braku wszechstronnej analizy materiału dowodowego, należy oprzeć się na kryteriach pozwalających sprawdzić prawidłowość zarzutu wadliwości tej oceny w stosunku do konkretnego dowodu lub grupy dowodów, a więc opierać się na naruszeniu zasad jurydycznych, logicznych czy doświadczenia życiowego. Bezskuteczne zatem pozostaje podważenie tej oceny polegające jedynie na wyprowadzeniu przez skarżącego własnych wniosków co do faktów podlegających ocenie prawnej (tak też Sąd Okręgowy w Kaliszu w wyroku z 21 lutego 2013 r., sygn. akt II Ca 680/12). W niniejszym postępowaniu skarżący podnosząc zarzut naruszenia prawa procesowego, w szczególności art. 190 ust. 1 i 7 Pzp i art. 191 ust. 1 i 2 Pzp nie zdołał wykazać, jakie kryteria oceny dowodów (art. 233 k.p.c.) naruszyła Krajowa Izba Odwoławcza przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im je przyznając. Mając to na uwadze należało uznać, że zarzuty Skarżącego okazały się wyłącznie polemiczne i opierają się na opozycyjnych twierdzeniach w stosunku do należycie ustalonego stanu sprawy przez Krajową Izbę Odwoławczą. W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi podnieść należy, iż KIO wszechstronnie i należycie przeanalizowała materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i odniosła się szczegółowo do wszystkich przedstawionych dowodów, ponadto wyjaśniła wszelkie wątpliwości co do okoliczności sprawy, stąd też Sąd Okręgowy nie znalazł żadnych przyczyn i podstaw do uwzględnienia powołanych w skardze zarzutów. Nie znajdując zatem powołanych przez Skarżącego naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do uwzględnienia skargi – Sąd Okręgowy na podstawie art. 192 ust 1 Pzp orzekł o jej oddaleniu. O kosztach postępowania skargowego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 198f ust. 5 Pzp i zasądził od Skarżącego jako strony przegrywającej postępowanie skargowe na rzecz strony przeciwnej - Zamawiającego koszty zastępstwa prawnego w wysokości 12.500 zł. Wysokość tych kosztów wynika z § 2 pkt 9 w zw. z § 10 ust. 1 Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Z uwagi na okoliczność, iż (...) S.A. w W. nie jest w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo zamówień publicznych stroną przedmiotowego postępowania, lecz jedynie podmiotem przystępującym po stronie Zamawiającego, Sąd Okręgowy nie uwzględnił jego wniosku o zasądzenie kosztów procesu od strony przegrywającej. SSO Anna Gałas SSO Alicja Dziekańska SSO Wiktor Piber