UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 331/19 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku
§ 1kk, a nie jak wskazywał oskarżyciel publiczny z art.
158 § 1 kk w zb. z art. 157 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art.
§ 1kk.
Przepis art. 158 § 1 kk określa bowiem odpowiedzialność za czyn, którym według tego przepisu jest udział w bójce lub pobiciu, w którym naraża się człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego w art. 156 § 1 lub w art. 157 § 1. Oprócz opisanego w art. 156 kk ciężkiego uszczerbku na zdrowiu ustawodawca wyodrębnia "inny" uszczerbek, który dzieli się na "średni" i "lekki". Średni albo lekki uszczerbek na zdrowiu determinowany jest czasem trwania naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia pokrzywdzonego, a nie czasem niezdolności do pracy, który może być dłuższy lub krótszy. Istotne zatem jest jedynie ustalenie, czy uszkodzony narząd pozbawiony był zdolności do normalnego działania przez okres do 7 dni, czy też przez okres dłuższy, albo przez jaki czas występowały zaburzenia w funkcjonowaniu organizmu zarówno w charakterze fizycznym, jak i psychicznym. Określony w art. 157 § 1 skutek musi być objęty winą umyślną sprawcy, co wymaga ustalenia, iż chciał on spowodować albo godził się ze spowodowaniem poważniejszego uszczerbku, naruszającego czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia na okres dłuższy niż 7 dni. Można o tym wnioskować na podstawie intensywności siły fizycznej, użytych środków, umiejscowienia ciosów zadanych pokrzywdzonemu itp. Z ustalonych przez Sąd okoliczności faktycznych wynikało, iż działanie oskarżonych w sprawie mężczyzn nosiło znamiona współsprawstwa. Konstytutywnymi elementami współsprawstwa są: wspólne wykonanie czynu zabronionego oraz porozumienie dotyczące wspólnego jego wykonania. Należy podkreślić, że porozumienie pomiędzy sprawcami przestępstwa może mieć nie tylko charakter wyraźny, ale również konkludentny. Trafnie podkreśla Sąd Najwyższy, że „ustawa nie wprowadza żadnych dodatkowych warunków dotyczących formy porozumienia. Może do niego dojść nawet w sposób dorozumiany” (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12.12.2002r., III KKN 371/00, Prok. i Pr. 2003, z. 7-8, poz. 2; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 2001r., V KKN 730/98, OSNPK 2001, z. 10, poz. 1). O porozumieniu można mówić zarówno wówczas, gdy „sprawcy wspólnie realizują wcześniej ustalone przedsięwzięcie, jak i wtedy, gdy wcześniej ustaleń takich nie podejmowali, a i tak wspólnie realizują znamiona czynu przestępnego”, mając świadomość wspólnego działania (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 12.07.2000r., II Aka 122/00, Prok. i Pr. 2001, z. 5, poz. 25). Tego rodzaju porozumienie istniało pomiędzy oskarżonymi mężczyznami realizującymi wspólnie znamiona przestępstwa z 158 § 1 kk. W związku z powyższymi ustaleniami, w ocenie Sądu wina oskarżonych w zakresie popełnienia czynu z art. 158 § 1 kk, zarzuconego im w akcie oskarżenia czynu nie budziła najmniejszych wątpliwości. Z kolei zgodnie z art. 115 § 21 kk występkiem o charakterze chuligańskim jest występek polegający na umyślnym zamachu na zdrowie, na wolność, na cześć lub nietykalność cielesną, na bezpieczeństwo powszechne, na działalność instytucji państwowych lub samorządu terytorialnego, na porządek publiczny albo na umyślnym niszczeniu, uszkodzeniu lub czynieniu niezdatną do użytku cudzej rzeczy, jeżeli sprawca działa publicznie i bez powodu albo z oczywiście błahego powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego. Działanie jest podjęte publicznie jeżeli następuje w takich warunkach – dotyczących zwłaszcza miejsca i okoliczności – że jest lub może być ono spostrzeżone przez nie dającą się określić liczbę bliżej niezidentyfikowanych osób i z pewnością te kryteria spełnia teren, na jakim w tamtych okolicznościach miał miejsce czyn oskarżonego. Działanie „z oczywiście błahego powodu” to takie, które pozostaje w oczywistej nieadekwatności reakcji sprawcy do przyczyny zewnętrznej lub w sytuacji, gdy cel działania sprawcy nie dawał podstaw do usprawiedliwienia drastyczności środków podjętych dla jego osiągnięcia. Reakcja oskarżonych w postaci agresywnego napadu na Ł. S., w okolicznościach tej sprawy, była niezasadna i nawet gdyby przyjąć, że w przeszłości w rzeczywistości pomiędzy pokrzywdzonym, a A. K.
(1)zaistniało jakieś nieporozumienie, rażąco niewspółmierna. Z relacji świadków wynikało, że to oskarżony był stroną prowokującą bójkę, a pokrzywdzony konsekwentnie unikał starcia, nie szukał problemów. ☐ 3.
- Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.
- Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☒ 3.
- Uniewinnienie J. K. Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia J. M. nie potrafił wskazać, kto go faktycznie uderzył. Żaden z innych świadków również tego nie zaobserwował. Żaden inny dowód czy poszlaki nie wskazywały na sprawstwo oskarżonego. Powyższe przeczyło tezie, że to J. K. był sprawcą zarzuconego mu czynu. Równie dobrze mógł to być A. K.
(1)lub jeszcze inna, nieokreślona bliżej osoba trzecia. Materiał dowodowy nie dał kategorycznej podstawy do skazania J. K. i w wyniku zaistniałych wątpliwości, nie dających się rozstrzygnąć dowodowo, należało go uniewinnić od popełnienia zarzuconego mu czynu. 4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności J. K. Sąd wymierzył J. K. zatem karę roku i dwóch miesięcy pozbawienia wolności, a więc w granicach zagrożenia ustawowego przewidzianego dla przestępstwa z art. 158 § 1 kk. Przy czym skazując za występek o charakterze chuligańskim, sąd wymierza karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości nie niższej od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Przy wymiarze kary Sąd kierował się przesłankami określonymi w rozdziale VI Kodeksu karnego, w szczególności dyrektywami art. 53 i 58 kk, biorąc pod uwagę tak okoliczności łagodzące, jak i obciążające oskarżonego. Nie stwierdzono w sprawie żadnych okoliczności wyłączających winę oskarżonego. Oskarżony był osobą dorosłą, sprawną intelektualnie, zdolną do rozpoznania znaczenia swych czynów i pokierowania swoim postępowaniem. Jako okoliczność obciążającą Sąd wziął pod uwagę właściwości i warunki osobiste oskarżonego, który był już w przeszłości karany sądownie. Kara jest współmierna zarówno do stopnia winy oskarżonego jak i społecznej szkodliwości popełnionego przez niego przestępstwa. Ukształtowana w powyższy sposób dolegliwość karna – kara pozbawienia wolności w wymiarze roku i dwóch miesięcy pozbawienia wolności – stanowi zdaniem Sądu sprawiedliwą reakcję karną na czyn oskarżonego, należycie realizując cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, właściwie uwzględniając cele zapobiegawcze i wychowawcze oraz stanowiąc dla oskarżonego wystarczającą przestrogę na przyszłość. Ponadto, orzeczenie w takim kształcie uczyni zadość pokrzywdzonemu – Ł. S.. Zdaniem Sądu orzeczona kara jest wyważona i sprawiedliwa, nie może być uznana za rażącą swoją surowością, zwłaszcza mając na uwadze ustawowe zagrożenie za przypisany oskarżonemu czyn i związane z tym obostrzenie z art.
§ 1kk. A. K.
(1)Sąd wymierzył A. K.
(1)karę roku i dwóch miesięcy pozbawienia wolności, a więc w granicach zagrożenia ustawowego przewidzianego dla przestępstwa z art. 158 § 1 kk. Przy czym skazując za występek o charakterze chuligańskim, sąd wymierza karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości nie niższej od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Przy wymiarze kary Sąd kierował się przesłankami określonymi w rozdziale VI Kodeksu karnego, w szczególności dyrektywami art. 53 i 58 kk, biorąc pod uwagę tak okoliczności łagodzące, jak i obciążające oskarżonego. Nie stwierdzono w sprawie żadnych okoliczności wyłączających winę oskarżonego. Oskarżony był osobą dorosłą, sprawną intelektualnie, zdolną do rozpoznania znaczenia swych czynów i pokierowania swoim postępowaniem. Nie był w przeszłości karany sądownie. Nie mniej nie była to okoliczność przesądzająca w tym wypadku, biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, niezwykle wysoki pierwiastek agresji w zachowaniu oskarżonego oraz tragiczny w skutkach rozmiar następstw tego czynu. Kara jest współmierna zarówno do stopnia winy oskarżonego jak i społecznej szkodliwości popełnionego przez niego przestępstwa. Ukształtowana w powyższy sposób dolegliwość karna – kara pozbawienia wolności w wymiarze roku i dwóch miesięcy pozbawienia wolności – stanowi zdaniem Sądu sprawiedliwą reakcję karną na czyn oskarżonego, należycie realizując cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, właściwie uwzględniając cele zapobiegawcze i wychowawcze oraz stanowiąc dla oskarżonego wystarczającą przestrogę na przyszłość. Ponadto, orzeczenie w takim kształcie uczyni zadość pokrzywdzonemu – Ł. S.. Zdaniem Sądu orzeczona kara jest wyważona i sprawiedliwa, nie może być uznana za rażącą swoją surowością, zwłaszcza mając na uwadze ustawowe zagrożenie za przypisany oskarżonemu czyn i związane z tym obostrzenie z art.
§ 1kk. J. K. A. K.
(1)Środek karny w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonym Ł. S. oraz zakaz zbliżania się do niego na odległość mniejszą niż 50 metrów na okres dwóch lat wzmocni sankcję karną i zwiększy poczucie bezpieczeństwa pokrzywdzonego, przed możliwymi represjami (odwetem) ze strony oskarżonych w związku z niekorzystnym dla nich rozstrzygnięciem postępowania karnego. Jednocześnie pokrzywdzony nie będzie narażony na kontakt ze swoimi oprawcami, a więc osobami winnymi wyrządzonej mu szkody i krzywdy. J. K. A. K.
(1)Na podstawie art. 46 § 1 kk Sąd zasądził od oskarżonych obowiązek solidarnej zapłaty na rzecz pokrzywdzonego Ł. S. kwot: 4.628 zł tytułem naprawienia szkody w całości i 20.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Oczywistym dla Sądu, jak społeczeństwa, jest, że to sprawcy przestępstwa winni swoim postępowaniem łagodzić jego negatywne skutki. Pokrzywdzony poniósł w związku ze zdarzeniem określoną szkodę i wykazał ją w ocenie Sądu dowodowo. Pokrzywdzony winien mieć zwrócone koszty leczenia jak i utraconego zarobku w związku z przebywaniem na zwolnieniu lekarskim. Z kolei wysokość zadośćuczynienia musi pozostawać w zależności od intensywności cierpień, czasu ich trwania, ujemnych skutków zdrowotnych, jakie osoba pokrzywdzona będzie zmuszona znosić w przyszłości. Funkcją zadośćuczynienia jest przede wszystkim wyrównanie pokrzywdzonemu doznanej przez niego krzywdy, a nie jego wzbogacenie. Wysokość zadośćuczynienia musi być „odpowiednia” w tym znaczeniu, że powinna przy uwzględnieniu krzywdy pokrzywdzonego odpowiadać aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa. Zasądzona kwota winna być zatem umiarkowana i utrzymana w rozsądnych granicach. Zdaniem Sądu odpowiednia jest kwota 20.000 zł od każdego z oskarżonych, gdyż uwzględnia stopień cierpień fizycznych i psychicznych (obrażenia pokrzywdzonego), a więc rozmiar doznanej krzywdy, jak również wiek pokrzywdzonego i wpływ doznanego uszczerbku na zdrowiu na przyszłe jego życie. Jest to kwota z tytułu częściowego zadośćuczynienia, w ocenie Sądu bezspornego i zasadnego. Ewentualnie innych roszczeń z tego tytułu pokrzywdzony może dochodzić na drodze postępowania cywilnego.
- 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności
- inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę
- KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności V, VI, VII W punkcie V wyroku Sąd przyznał od oskarżonych kwotę po 1.750 złotych tytułem zwrotu poniesionych przez oskarżyciela posiłkowego – Ł. S. kosztów procesu, z tytułu wydatków poniesionych w sprawie związanych z ustanowieniem jednego pełnomocnika wg. załączonego spisu kosztów (umowa zlecenia). Spis kosztów nie budził po stronie Sądu wątpliwości i był rzetelny pod względem rachunkowym, jak i zgodny pod względem prawnym z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Nałożenie na oskarżonych obowiązku uiszczenia kosztów sądowych byłoby bezcelowe. Oskarżeni w ostatnim okresie w innej sprawie zostali pozbawieni wolności. W niniejszej sprawie również orzeczono kary bezwzględne pozbawienia wolności. Przy wysokości orzeczonych wobec pokrzywdzonego kwot z tytułu odszkodowania i zadośćuczynienia istotnym jest, aby to te świadczenia zostały zaspokojone w pierwszej kolejności przez oskarżonych. Obowiązek obciążenia kosztami procesu Skarbu Państwa w części uniewinniającej oskarżonego J. K. od popełnienia zarzuconego mu czynu wynikał wprost z obowiązujących przepisów.
- 1Podpis