k.p., który zapewnia odprawę emerytalną w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia. Przy czym, jeżeli przepisy wewnątrzzakładowe przewidują wypłatę świadczenia w korzystniejszej wysokości, to zgodnie z art. 92 § 2 k.p. przepisy Regulaminu Wynagradzania obowiązującego u pozwanego, stanowią podstawę do wyliczenia wysokości świadczenia. Zgodnie z dyspozycja art.
1 pkt 3 Regulaminu Wynagradzania, warunkiem nabycia prawa do odprawy emerytalnej jest spełnianie przez pracownika warunków uprawniających do emerytury tj. ustanie stosunku pracy, przejście na emeryturę i istnienie związku pomiędzy ustaniem stosunku pracy a przejściem na emeryturę. Wykładnia art.
była wielokrotnie dokonywana przez Sąd Najwyższy i należy w tym miejscu przytoczyć utrwalone już orzecznictwo co do warunków nabycia prawa do tego świadczenia. Przede wszystkim podnieść należy, że odprawa emerytalna jest świadczeniem ze stosunku pracy, której celem jest łagodzenie skutków utraty pracy i przejścia na emeryturę. Pełni ona zatem funkcję kompensacyjną i nie jest powiązana ani ze sposobem, ani z przyczyną ustania stosunku pracy (wyr. SN z 20.3.2009 r. w sprawie II PK 238/08). Ustawodawca na mocy art.
powiązał prawo do odprawy emerytalnej z ustaniem stosunku pracy. Spełnienie przez pracownika warunków uprawniających do emerytury nie stwarza dla żadnej ze stron obowiązku rozwiązania stosunku pracy. Dlatego też zachowanie prowadzące do ustania stosunku pracy w związku z nabyciem uprawnień emerytalnych lub rentowych musi przybrać formę prawną rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy, określoną w przepisach prawa pracy. Pracownik pobierający emeryturę w czasie nieprzerwanie trwającego stosunku pracy przechodzi na emeryturę dopiero po ustaniu tego zatrudnienia (wyr. SN z 4.6.2002 r. w sprawie I PKN 346/01). Przejście na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy oznacza zmianę statusu pracownika na status wyłącznie emeryta lub rencisty. Następuje to z reguły jednocześnie z rozwiązaniem stosunku pracy (wyr. SN: z 11.10.2007 r. we sprawie IIIPK 40/07). W tezie tegoż wyroku Sąd Najwyższy wskazał, że użyte w art.
sformułowanie „przejście na emeryturę” oznacza zamianę statusu pracownika lub pracownika - emeryta na status wyłącznie emeryta, w związku z czym przewidziana w tym przepisie odprawa emerytalna przysługuje pracownikowi, jeżeli rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z tak rozumianym przejściem pracownika na emeryturę, choćby ją wcześniej pobierał, chyba że już wcześniej skorzystał z uprawnienia do tej odprawy. Sąd Najwyższy wyroku z 6 maja 2003 r. w sprawie I PK 223/02 określił zasadę, że każdy pracownik, który przestaje być pracownikiem w związku z przejściem na emeryturę lub rentę, przynajmniej raz w życiu powinien otrzymać odprawę z tego tytułu. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd Najwyższy stwierdził, że kontynuowanie stosunku pracy, po przyznaniu pracownikowi świadczenia emerytalno-rentowego, a nawet pobieranie świadczenia, nie oznacza przejścia na emeryturę. Spełnienie bowiem przez pracownika warunków uprawniających do renty z tytułu niezdolności do pracy lub emerytury nie stwarza dla żadnej ze stron obowiązku rozwiązania stosunku pracy. Dlatego też zachowanie prowadzące do ustania stosunku pracy w związku z nabyciem wymienionych uprawnień musi przybrać formę prawną rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy, określoną w przepisach prawa pracy. Jednocześnie Sąd podkreśla, iż z ustaleń faktycznych sprawy wynika, iż w maju 2012r. powódce wypłacono odprawę emerytalną, z uwagi na złożenie przez nią wniosku o rozwiązanie stosunku pracy celem przejścia na emeryturę. Po zgłoszeniu się do pracodawcy z prośbą o przywrócenie do pracy z uwagi na nie spełnienie przesłanek do przejścia na wcześniejszą emeryturę, pracodawca poinformował ją, iż warunkiem przyjęcia do pracy jest zwrot otrzymanej odprawy emerytalnej, na co powódka wyraziła zgodę. Pomimo tego, powódka nie zwróciła pozwanemu otrzymanej odprawy emerytalnej, a z biegiem czasu zaczęła zaprzeczać, aby takie świadczenie w ogóle otrzymała. Zgodnie z treścią art.
Z powołanego przepisu, zwłaszcza ze zwrotu „otrzymał”, wynika wniosek, że jeżeli emeryt, który otrzymał raz odprawę podejmie ponownie zatrudnienie, które następnie ulegnie zakończeniu, nie będzie miał prawa do kolejnej takiej odprawy. Sąd podkreśla, iż ustawodawca określił prawo do odprawy emerytalnej jako uprawnienie jednorazowe a także, uwzględnił fakt możliwości wielokrotnego, a nie jednorazowego przechodzenia pracowników na emeryturę lub rentę (np. wyr. SA w Warszawie z 8.10.1998 r. w sprawie III APa 53/98). W wyroku z dnia 13 stycznia 2011 r. w sprawie II PK 18/10, Sąd Najwyższy zwrócił uwagę na to, że art.
wyłącza możliwość ponownego nabycia prawa do odprawy emerytalno-rentowej jedynie przez pracownika, który otrzymał wcześniej taką odprawę. W konsekwencji jedynie pracownik, który nie otrzymał należnej odprawy emerytalnej, może ponownie nabyć do niej prawo, co jednakże w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Bowiem powódka już w maju 2012r. otrzymała od pracodawcy odprawę emerytalną. Jednocześnie Sąd podkreśla, iż zgłoszone przez powódkę żądanie zapłaty odprawy emerytalnej jest niezgodne z zasadami współżycia społecznego. Zgodnie bowiem z treścią art. 8 k.p., nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno – gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony. Należy bowiem mieć na uwadze, że dopiero po rozwiązaniu przez powódkę stosunku pracy z pozwanym w 2012r., powódka dowiedziała się, że nie jest jeszcze uprawniona do przejścia na wcześniejszą emeryturę z uwagi na zmianę obowiązujących przepisów w tym zakresie. Wówczas powódka zwróciła się do Dyrektora pozwanego z prośbą o przywrócenie do pracy. Dyrektor pozwanego wykazał się dobrą wolą, umożliwiając powódce powrót do pracy. Co więcej na spotkaniu, na którym omawiane były szczegóły jej powrotu do pracy, pozwany zobowiązał powódkę do zwrotu otrzymanej odprawy emerytalnej, do czego powódka się zobowiązała, ale tego nie zrobiła. Zdaniem Sądu, działanie powódki zmierzało do nadużycia swoich uprawnień. Pomimo otrzymania już w 2012r. jednorazowego świadczenia, jakim była odprawa emerytalna, ponownie zażądała wypłaty tego świadczenia w 2017r., co zdaniem Sądu jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.