I Ca 260/19

Sygn. akt I Ca 260/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 listopada 2019 r. Sąd Okręgowy we Włocławku I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Mariusz Nazdrowicz po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2019 r. we Włocławku na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) spółka jawna z siedzibą w L. przeciwko T. K. o zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Aleksandrowie Kujawskim z dnia 23 stycznia 2019 roku, sygn. akt I C 1038/18 uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Aleksandrowie Kujawskim pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego. Sędzia Mariusz Nazdrowicz. Sygn. akt I Ca 260/19 UZASADNIENIE Apelacji nie sposób odmówić słuszności i skutkowała ona koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Przed odniesieniem się do poszczególnych zarzutów apelacyjnych należy w pierwszej kolejności wskazać, że sprawa została rozpoznana przez Sąd Rejonowy w Aleksandrowie Kujawskim w postępowaniu zwykłym. Jeżeli jednak wartość przedmiotu sporu nie przekracza kwoty określonej w art. 505 1 pkt 1 (w brzmieniu przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 4 lipca 2019 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw – Dz. U. 2019.1469) to sprawa o zapłatę z weksla in blanco podlega rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2011 roku III CZP 51/11 OSNC 2012/5/58, uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 2014 roku, V CNP 8/14 nie publ., LEX nr 1622336). W rozpatrywanym przypadku powód dochodził zapłaty kwoty nie przekraczającej pułapu określonego w przywołanym przepisie. Stąd też niezbędne było wydanie postanowienia o dalszym prowadzeniu sprawy w postępowaniu uproszczonym (art. 201 § 1 kpc w zw. z art. 391 § 1 kpc - uchwała Sądu Najwyższego z 19 kwietnia 2007 roku III CZP 11/07 OSNC 2008/2/23, postanowienie tego Sądu z 9 października 2015 roku IV CZ 35/15 nie publ., LEX nr 1936740). Przechodząc do oceny podniesionych w apelacji zarzutów to w pełni uzasadnione okazały się te związane – najogólniej mówiąc – z istnieniem po stronie powoda legitymacji czynnej, czyli uprawnieniem do występowania w charakterze strony wypływającym z łączącego dane podmioty stosunku prawnego. Pozwany wystawił weksel in blanco opatrzony klauzulą „nie na zlecenie”. Nie jest więc możliwe przeniesienie dokumentu przez indos. W grę wchodzi jedynie przeniesienie na podstawie prawa powszechnego, czyli w formie i ze skutkami zwykłego przelewu (cesji) - art. 11 prawa wekslowego. Zastosowanie znajdują więc tutaj przepisy art. 509 – 518 kc regulujące zagadnienie zmiany wierzyciela. Przelew powinien być stwierdzony pismem (art. 511 kc.), ponieważ wierzytelność jest stwierdzona pismem. Forma ta zastrzeżona jest jednak wyłącznie do celów dowodowych. Jej niedochowanie wywołuje konsekwencje wskazane w art. 74 kc. Trafnie skarżący wskazuje, iż Sąd I instancji błędnie uznał, że do przyjęcia istnienia cesji wystarczające jest oparcie się na dokumencie „Wypowiedzenie umowy pożyczki. Powiadomienie o przelewie wierzytelności. Powiadomienie o przeniesieniu praw z weksla” z 30 kwietnia 2018 roku. Pomijając już kwestię – o czym za chwilę będzie mowa – czy pismo to zostało podpisane przez osobę umocowaną do składania oświadczeń woli i wiedzy w imieniu (...) Sp. Z o.o. w L. to dokument ten może jedynie sugerować zawarcie umowy cesji między powodem a tą spółką. Jest to jednak daleko niewystarczające do przyjęcia dokonania wspomnianej czynności prawnej. Jest rzeczą charakterystyczną, że powód w swoim piśmie procesowym z 27 listopada 2018 roku jako dowód wskazywał umowę przelewu wierzytelności z dnia 30 kwietnia 2018 roku (k. 62), której jednak nie załączył. W tym stanie rzeczy powództwo właściwie należałoby oddalić, gdyby nie wniosek dowodowy powoda o przesłuchanie stron (za powoda miałby zeznawać M. W.) na okoliczność min. „zakresu nabytej przez powoda wierzytelności” – k. 60. Sąd Rejonowy z nieznanych przyczyn dowodu tego nie przeprowadził, a w postępowaniu apelacyjnym Sąd II instancji nie przeprowadza postępowania dowodowego za wyjątkiem dowodu z dokumentu (poprzednio obowiązujący art. 505 11 § 1 kpc). Wprawdzie pozwany sprzeciwił się przeprowadzeniu tego dowodu (k. 83), ale fakt zawarcia umowy cesji został uprawdopodobniony w rozumieniu art. 74 § 2 kc za pomocą pisma z dnia 30 kwietnia 2018 roku. Apelujący słusznie też zarzucił, że z dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, by B. N. – osoba, która podpisała się pod pismem z dnia 30 kwietnia 2018 roku – była umocowana do występowania w imieniu (...) Sp. z o.o. w L.. Pismem tym dokonano min. wypowiedzenia umowy. Jest to czynność prawna jednostronna kształtująca stosunek prawny, której celem jest rozwiązanie umowy. Każda przy tym czynność prawna musi zostać dokonana przez odpowiednią osobę, czyli w przypadku osób prawnych mającą stosowne umocowanie. Bez wykazania takiego umocowanie żadne skutki prawne nie powstają. Trzeba jednak zwrócić uwagę, że gdyby hipotetycznie przyjąć, iż wypowiedzenie umowy z 13 grudnia 2017 roku nie wywołało jakichkolwiek skutków prawnych to w świetle jej postanowień zwrot pożyczki miał następować w miesięcznych ratach, płatnych do 12 – go każdego miesiąca począwszy od stycznia 2018 roku. Tym samym jej część stała się już wymagalna i w tym zakresie nie sposób mówić o przedwczesności roszczenia. W związku z zarzutem obrazy przepisu art. 385