2 pkt 2 oraz art.115§
Ordynacja podatkowa poprzez art. 31 i art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych stwierdził, że ubezpieczona K. L., jako osoba trzecia, to jest były wspólnik spółki cywilnej PPUH (...) s.c. (...), K. L. z siedzibą w Z. odpowiada solidarnie ze spółką i pozostałym byłym wspólnikiem Z. M. za zaległości ww. spółki z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Funduszu Pracy i Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Wskazał, że odpowiedzialność obejmuje należności z tytułu składek powstałe w okresie, w którym ubezpieczona pozostawała wspólnikiem ww. spółki w łącznej kwocie 4 750,340 zł, w tym:
115 §
Ordynacja podatkowa. Zgodnie z art. 107 §1 Ordynacji podatkowej w przypadkach i w zakresie przewidzianych w niniejszym rozdziale za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. W myśl art. 107 §2 pkt 2 i 4 jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, osoby trzecie odpowiadają również za odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych oraz koszty postępowania egzekucyjnego. Z kolei w myśl art. 109 § 2 pkt 2 ww. aktu prawnego 2 razie niedotrzymania terminu płatności osoba trzecia odpowiada również za naliczone po dniu wydania decyzji o jej odpowiedzialności podatkowej odsetki za zwłokę od należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1. W myśl ww. artykułu osoby trzecie odpowiadają również za podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub inkasentów Zgodnie z art. 115 § 1 Ordynacji podatkowej wspólnik spółki cywilnej, jawnej, partnerskiej oraz komplementariusz spółki komandytowej albo komandytowo-akcyjnej odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i z pozostałymi wspólnikami za zaległości podatkowe spółki. Jednocześnie art. 115 § 1 Ordynacji podatkowej stosuje się również do odpowiedzialności byłego wspólnika za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie, gdy był on wspólnikiem, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie, gdy był on wspólnikiem. Za zobowiązania podatkowe powstałe na podstawie odrębnych przepisów po rozwiązaniu spółki, za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał po rozwiązaniu spółki, oraz za zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe po rozwiązaniu spółki, odpowiadają osoby będące wspólnikami w momencie rozwiązania spółki. Bezspornym jest, że wspólnikami PPUH (...) s.c. byli odwołująca K. L. oraz Z. M.. W związku z tym zgodnie z ww. przepisami, w stosunku do nich organ rentowy mógł wydać decyzję o przeniesieniu odpowiedzialności za zobowiązania z tytułu składek. Z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika, że dopiero w dniu 26 października 2017 r. (a więc po wydaniu zaskarżonej decyzji) wspólnik Z. M. przelał kwotę objętą decyzją w wysokości 4750 zł i. Ostatecznie spółka nie posiada na chwilę obecną zadłużenia względem organu rentowego, co też zostało przyznane przez organ rentowy na rozprawie w dniu 21 listopada 2018 r. Z przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego wynika również, że spółka zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej w dniu 30 września 2012 r. Wynika to jednoznacznie z przedłożonego wyciągu z (...), czego organ rentowy nie kwestionował i ostatecznie zwrócił składki uiszczone za miesiąc październik 2012 r. W tym zakresie decyzja organu rentowego była nieprawidłowa. Sąd działając na podstawie art. 477 14§2 kpc zmienił częściowo zaskarżoną decyzję organu rentowego, w ten sposób, że uznał, iż odwołująca K. L. jako osoba trzecia to jest były wspólnik spółki cywilnej PPUH (...) s.c. (...) z siedzibą w Z. nie odpowiada solidarnie ze spółką i z pozostałym byłym wspólnikiem Z. M. za zaległości wyżej wymienionej spółki z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za miesiąc październik 2012r. Natomiast w związku z tym, że za miesiąc wrzesień 2012 r. wspólnik Z. M. uiścił zaległości w kwocie odpowiadającej zadłużeniu, to odwołanie ubezpieczonej jako bezzasadne podlegało oddaleniu, zgodnie z art. 47714§1 kpc. W tym miejscu należy podkreślić, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji, w zakresie miesiąca wrzesień 2012 r., decyzja była prawidłowa. Faktycznie w tym czasie istniało zadłużenie, przy czym należność została uregulowana dopiero po wydaniu zaskarżonej decyzji. O kosztach zastępstwa procesowego, Sąd orzekł na podstawie art. 102 kpc, odstępując od obciążenia nimi odwołującą. W ocenie Sądu, w niniejszym postępowaniu wystąpił szczególnie uzasadniony przypadek, który uzasadnia zastosowanie ww. przepisu. Na wstępie należy zaznaczyć, że zastosowanie przepisu art. 102 k.p.c. stanowi wyraz dobrodziejstwa względem jednej strony i łączy się ze swoistą restrykcją w stosunku do przeciwnika procesowego, który sprawę wygrał. Tak też przy zastosowaniu art. 102 k.p.c. strona, przeciwko której zostało wytoczone nieuzasadnione powództwo i która poniosła nie tylko trud własnego zaangażowania w proces, ale także nakłady finansowe na swą obronę zostanie pozbawiona prawa zwrotu tych nakładów od przegrywającego proces przeciwnika. W konsekwencji stosowanie art. 102 k.p.c. musi się odbywać z bardzo dużą ostrożnością. Zakwalifikowanie konkretnego przypadku, jako "szczególnie uzasadnionego" wymaga rozważenia całokształtu okoliczności sprawy, łączących się z charakterem żądania poddanego pod osąd, przy uwzględnieniu zasad współżycia społecznego. Kwestia zastosowania art. 102 k.p.c. pozostawiona jest orzekającemu sądowi z odwołaniem się do jego kompetencji, bezstronności, doświadczenia i poczucia sprawiedliwości. Ocena w tym zakresie ma charakter dyskrecjonalny, oparty na swobodnym uznaniu, kształtowanym własnym przekonaniem oraz oceną okoliczności i może być podważona przez sąd wyższej instancji w zasadzie jedynie wtedy, gdy jest rażąco niesprawiedliwa ( patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 22 marca 2017 r., sygn. akt III AUa 1880/16) Z kolei do kręgu "wypadków szczególnie uzasadnionych" należą zarówno okoliczności związane z samym przebiegiem procesu, jak i leżące na zewnątrz. Jako przykłady okoliczności związanych z samym przebiegiem procesu wskazuje się sytuacje wynikające z charakteru żądania poddanego rozstrzygnięciu, jego znaczenia dla strony, subiektywne przekonanie strony o zasadności roszczeń, przedawnienie roszczenia, prekluzję. Natomiast przyczyny leżące na zewnątrz są determinowane przez sytuację majątkową i życiową strony, z tym zastrzeżeniem, że niewystarczające jest powoływanie się jedynie na trudną sytuację finansową, nawet jeśli była podstawą zwolnienia od kosztów sądowych. Podkreśla się przy tym, że zastosowanie art. 102 k.p.c. powinno być oceniane przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności danej sprawy. Ocena stanów faktycznych pod kątem dopuszczalności zastosowania zasady słuszności odnośnie do obowiązku zwrotu kosztów procesu pozostawiona została sądowi, który powinien kierować się w tym zakresie własnym poczuciem sprawiedliwości z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego ( tak też: wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 3 listopada 2017 r., I ACa 427/17). Okolicznością uzasadniającą zastosowanie zwolnienie od kosztów procesu jest także szczególna zawiłość, precedensowy charakter sprawy czy przebieg postępowania ( por.: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 25 marca 2015 r., sygn. akt III AUa 1825/14). Mając na uwadze powyższe rozważania, należy zwrócić uwagę, że ubezpieczona początkowo przez kilka lat nie miała kontaktu ze wspólnikiem Z. M.. Nie wiedziała co się z nim dzieje. Nie wiedziała również, czy na bieżąco regulował on zobowiązania spółki. Skontaktowała się z nim dopiero w dniu poprzedzającym rozprawę w dniu 6 kwietnia 2018 r. Ostatecznie przedłożyła przelewy dokonane przez ww. wspólnika z 26 października 2017 r. , zgodnie z którymi zaległości zostały uregulowane, a o czym ubezpieczona dowiedziała się dopiero w dniu 11 kwietnia 2018 r. Organ rentowy ostatecznie przyznał, że na koncie spółki nie widnieje jakiekolwiek zadłużenie. Podkreślić również należy, że zaskarżona decyzja organu rentowego częściowo była nieprawidłowa. Obejmowała ona okres, tj. miesiąc październik 2012 r., w którym spółka już działalności nie prowadziła. Wskazać również należy, iż odwołująca przez cały czas trwania postępowania była przekonana o zasadności swojego stanowiska. W związku z powyższym, mając na uwadze ww. względy, a także przebieg postępowania, w ocenie Sądu obciążanie ubezpieczonej kosztami zastępstwa procesowego byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Z tych też względów, w oparciu o zasadę słuszności, Sąd orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku. (-) SSR del. Magdalena Kimel
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.