k.c., stąd do czasu potwierdzenia tak zawartej umowy przez spółkę reprezentowaną zgodnie z art. 379 § 1 k.s.h. umowa o pracę jest bezskuteczna, a w tym czasie może zostać nawiązana przez dopuszczenie do jej wykonywania, o treści wynikającej z tego dopuszczenia; w wyroku z dnia 13 listopada 2013 r., w którym Sąd Najwyższy orzekł, że czynność prawna dokonana w imieniu spółki bez umocowania albo z przekroczeniem umocowania jest czynnością niezupełną (negotium claudicans), która może być następczo konwalidowana. Wskazał, że część rozstrzygnięć zapadła na gruncie przepisów prawa spółdzielczego, gdzie brak odpowiednika przepisu art. 17 k.s.h., a orzecznictwo dotyczy przypadków działania zarządu spółdzielni bez zgody walnego zgromadzenia spółdzielni (Pinior Piotr. Art. 103. W: Kodeks cywilny. Komentarz. Tom I. Część ogólna (art. 1-125). Wolters Kluwer Polska, 2018). Sąd Rejonowy powołał się także na wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 23 lipca 2013 r. w sprawie sygn. I ACa 1163/12 i wskazał, iż do umowy zawartej przez zarząd spółdzielni bez wymaganej do jej ważności uchwały walnego zgromadzenia lub rady nadzorczej ma zastosowanie w drodze analogii art. 103 §
W ocenie Sądu Rejonowego, strony zawarły umowę o świadczenie usług zarządzania z dnia 02 sierpnia 2018 r. wynikającą z postanowień ustawy z dnia 09 czerwca 2016 r. o zasadach kształtowania wynagrodzeń kierujących niektórymi spółkami, która w art. 5 ust. 2 pkt 1) stanowi, iż z członkiem organu zarządzającego spółka zawiera umowę o świadczenie usług zarządzania na czas pełnienia funkcji, z obowiązkiem świadczenia osobistego takiego członka, bez względu na to, czy działa on w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, umowa o świadczenie usług zarządzania zawarta z pozwaną Spółką reprezentowaną przez Przewodniczącego Rady Nadzorczej A. C. a powodem nie była dotknięta nieważnością. Powód wykonywał wszystkie funkcje zgodnie z umową, otrzymał zarówno ruchomości – telefon, laptop, samochód, jak i wynagrodzenie za pełne 3 miesiące pełnienia funkcji Prezesa Zarządu pozwanej Spółki w wysokości 6.625,29 zł za jeden miesiąc, zaś za miesiąc listopad otrzymał wynagrodzenie w wysokości 4.643,30 zł za pełnienie ww. funkcji przez okres 21 dni oraz w dniu 29 listopada 2018 r. – odprawę w wysokości 20.289,19 zł (trzykrotność części stałej wynagrodzenia). W ocenie Sądu Rejonowego, powód wykazał również, iż nie wykonywał działalności konkurencyjnej wobec pozwanej spółki przez okres 6 miesięcy od ustania funkcji pełnionej w spółce, zatem w pełni dostosował się do zakazu konkurencji zgodnie z § 16 przedmiotowej umowy. Pomimo, iż Rada Nadzorcza pozwanej spółki nie podjęła uchwały w sprawie określenia szczegółowych warunków umowy o świadczenia usług zarządzania, w tym odnośnie zakazu konkurencji, to Sąd Rejonowy uznał, iż zawarta umowa była respektowana i wykonywana, a zatem pozwana Spółka ją potwierdziła, stąd nie jest ona dotknięta nieważnością, zaś strona pozwana nie przedstawiła na to dowodów przeciwnych. Powód wykonywał wszystkie funkcje zgodnie z zawartą umową, za które otrzymywał wynagrodzenie. W tych wszystkich okolicznościach, przy jednoczesnej konstatacji, iż wysokość roszczenia nie była kwestionowana przez stronę pozwaną, zdaniem Sądu pierwszej instancji powodowi należy się odszkodowanie za 6 miesięcy obowiązywania zakazu konkurencji w kwocie 56.874,12 zł. Mając powyższe na uwadze, Sąd Rejonowy uwzględnił powództwo w całości orzekając o odsetkach za opóźnienie od dochodzonego świadczenia od dnia 22 listopada 2018 r. do dnia zapłaty na zasadzie art. 481 § 1 k.c., a o kosztach procesu - na zasadzie art. 98 §
w zw. z § 2 pkt 6) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych uwzględniając, że powód wygrał sprawę w całości. Apelację od powyższego orzeczenia złożyła pozwana Spółka zaskarżające je w całości i zarzucając mu: I. naruszenie prawa materialnego w postaci:
5 oraz § 16 ust. 3 i 4 umowy). Powyżej przytoczone ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego wskazują, że podniesiony w apelacji pozwanej Spółki zarzut sprzeczności ustaleń Sądu pierwszej instancji z treścią zebranego materiału dowodowego i błędnej, naruszającej art. 233 § 1 k.p.c., oceny tego materiału nie był usprawiedliwiony. Po pierwsze, zarzucane naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. nie zostało powiązane z błędną oceną wskazanych konkretnie dowodów, które Sąd Rejonowy miał - oceniając materiał dowodowy, jak zarzuca skarżący, niewszechstronnie lub nielogicznie - pominąć lub też niesłusznie uznać je za wiarygodne albo błędnie odmówić im wiary lub mocy dowodowej. Tak tylko sformułowany i należycie uzasadniony zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. mógłby być skuteczny i przeciwstawiony zastrzeżonej sądowi swobodnej ocenie dowodów, a uzasadnienie rozpoznawanej apelacji tak sprecyzowanych argumentów nie zawiera. Po drugie zaś, uwadze skarżącego umyka, że Sąd Rejonowy zgodnie ze stanowiskiem skarżącego ustalił, że Przewodniczący Rady Nadzorczej pozwanej Spółki (...) nie był upoważniony do zawarcia opisanej w pozwie umowy z powodem i przy jej zawarciu działał z przekroczeniem swoich uprawnień wynikających z pełnienia ww. funkcji oraz, że Rada Nadzorcza nie podjęła uchwały, w której określałaby szczegółowe warunki umowy o świadczenie usług zarządzania. Odnosząc się natomiast do ostatniej grupy argumentów apelującego powołanych na uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. nadmienić należy, że prawidłowość oceny, czy działania pozwanej Spółki po podpisaniu umowy z powodem stanowiły jej potwierdzenie oraz czy wprowadzenie do przedmiotowej umowy zakazu konkurencji było w warunkach lokalnych fikcyjne, czy też nie, podważana była w ramach sprzeczności ustaleń faktycznych z treścią zgromadzonego materiału dowodowego oraz w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego, stąd zarzuty te omówione zostaną niżej. W ramach naruszeń prawa materialnego pozwana Spółka zarzucała Sądowi Rejonowemu, iż Sąd ten nie uwzględnił, że stosownie do treści art. 58 §
2 k.c., czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy oraz czynność prawna sprzeczna z zasadami współżycia społecznego jest nieważna, stąd podpisanie umowy z powodem o świadczenie usług zarządzania z dnia 02 sierpnia 2018 r. samodzielnie przez Przewodniczącego Rady Nadzorczej pozwanej Spółki i w warunkach, gdy Rada Nadzorcza nie podjęła uchwały w sprawie określenia szczegółowych warunków umowy świadczenia usług zarządzania, stanowi o jej nieważności z powodu sprzeczności z art. 210 § 1 k.s.h. Pozwana Spółka, jako spółka komunalna, podlega ustawie z dnia 09 czerwca 2016 r. o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1885). Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy, podmiot uprawniony do wykonywania praw udziałowych jest obowiązany podejmować działania mające na celu ukształtowanie i stosowanie w spółce zasad wynagradzania członków organu zarządzającego i członków organu nadzorczego określonych ustawą. Wykonanie tego obowiązku polega w szczególności na doprowadzeniu do głosowania przez walne zgromadzenie spółki projektów uchwał w sprawie zasad kształtowania wynagrodzeń członków organu zarządzającego i członków organu nadzorczego spółki zgodnie z ustawą oraz oddaniu głosów za ich uchwaleniem (art. 2 ust. 2 pkt 1). Projekty uchwał w sprawie wynagrodzeń przewidują, że z członkiem organu zarządzającego spółka zawiera umowę o świadczenie usług zarządzania na czas pełnienia funkcji, z obowiązkiem świadczenia osobistego takiego członka, bez względu na to, czy działa on w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 1). Projekty uchwał w sprawie wynagrodzeń mogą także określać wysokość i warunki przyznania członkom organu zarządzającego odszkodowania z tytułu zakazu konkurencji, o którym mowa w art. 8 ww. ustawy (art. 5 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy). Z kolei art. 8 pkt 1-4 ww. ustawy stanowi, iż w przypadku, o którym mowa w art. 5 ust. 2 pkt 3, projekty uchwał w sprawie wynagrodzeń określają, że zakaz konkurencji po ustaniu stosunku będącego podstawą pełnienia funkcji może być ustanowiony jedynie w przypadku pełnienia funkcji przez członka organu zarządzającego przez okres co najmniej trzech miesięcy; umowa o zakazie konkurencji z członkiem organu zarządzającego spółki może przewidywać okres zakazu konkurencji nieprzekraczający sześciu miesięcy po ustaniu pełnienia funkcji oraz nie jest dopuszczalne zawarcie umowy o zakazie konkurencji po rozwiązaniu lub wypowiedzeniu umowy, o której mowa art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, a w razie niewykonania lub nienależytego wykonania przez członka organu zarządzającego spółką umowy o zakazie konkurencji będzie on zobowiązany do zapłaty kary umownej na rzecz spółki, nie niższej niż wysokość odszkodowania przysługującego za cały okres zakazu konkurencji. Powyższe obowiązki podmiotu uprawnionego do wykonywania praw udziałowych pozwanej Spółki zostały zrealizowane wyżej przytoczoną uchwałą nr (...) Zgromadzenia Wspólników z dnia 21 czerwca 2018 r. w sprawie zasad kształtowania wynagrodzeń członków zarządu. Uchwała ta wdrażając postanowienia wyżej ustawy z dnia 09 czerwca 2016 r. odnośnie zasad kształtowania wynagrodzenia członków zarządu, nie przewidziała fakultatywnego - w świetle art. 5 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy - postanowienia dotyczącego wysokości i warunków przyznania członkom organu zarządzającego odszkodowania z tytułu zakazu konkurencji, o którym mowa w art. 8 ww. ustawy, choć w § 4 ust. 1 uchwały wspomniano o możliwości wprowadzenia ograniczeń w zakresie dodatkowej działalności członka zarządu i zakaz pełnienia funkcji w organach jakiejkolwiek innej spółki handlowej. Uchwała Zgromadzenia Wspólników pozostawiła określenie samej treści umowy o świadczenie usług zarządzania Radzie Nadzorczej zobowiązując ją do uwzględnienia warunków określonych w ustawie i w przedmiotowej uchwale z dnia 21 czerwca 2018 r. Istotnie, jak podnosi skarżący, Rada Nadzorcza nie podjęła uchwały w przedmiocie warunków umowy o świadczenie usług zarządzania, a przy zawarciu takiej umowy z powodem pozwaną Spółkę reprezentował Przewodniczący Rady Nadzorczej tej spółki samodzielnie określając szczegółowe warunki tej umowy, w tym też wprowadzając, zaczerpnięte wprost z ustawy z dnia 09 czerwca 2016 r. o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami, postanowienie dotyczące obowiązywania zakazu konkurencji w okresie 6 miesięcy od zakończenia sprawowania funkcji Prezesa Zarządu przez powoda. W ocenie Sądu Okręgowego, zgodzić się należy ze skarżącym, że reprezentacja pozwanej Spółki była wadliwa jako sprzeczna z zasadami określonymi w art. 210 § 1 k.s.h. Wadliwie Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia powołał się na przepis art. 379 § 1 k.s.h, który dotyczy spółki akcyjnej nie zaś – występującej w niniejszej sprawie jako pozwana – spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Przepis art. 210 § 1 k.s.h. stanowi, że w umowach między spółką z ograniczoną odpowiedzialnością a członkiem jej zarządu spółkę reprezentuje rada nadzorcza lub pełnomocnik powołany uchwałą zgromadzenia wspólników. W przypadku gdy na podstawie art. 210 § 1 k.s.h. spółkę reprezentuje rada nadzorcza, co do zasady wszyscy jej członkowie powinni działać łącznie, dopuszczalne są jednak odstępstwa od tej reguły, o ile, po pierwsze, przewiduje to umowa spółki, regulamin rady nadzorczej, ewentualnie jej uchwała, a zarazem w uchwale rady nadzorczej określone zostaną przynajmniej istotne warunki umowy. W niniejszej sprawie wymagane upoważnienie nie zostało przewodniczącemu rady nadzorczej udzielone, a szczegółowa treść umowy nie była przedmiotem działania Rady Nadzorczej, gdyż nie zostały w tym zakresie podjęte wymagane uchwały. Sąd Okręgowy nie podziela jednak stanowiska pozwanej Spółki, iż taki stan rzeczy oznacza, że sporna umowa zawarta przez Przewodniczącego Rady Nadzorczej była dotknięta nieusuwalnym ustawowym istotnym brakiem formalnym i zarazem konstrukcyjnym uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności. Skutki braku umocowania do zawarcia przedmiotowej umowy winny być bowiem oceniane na podstawie art. 39 § 1 k.c., który nie dalej podstaw do stwierdzenia nieważności takiej czynności prawnej. Przepis ten w brzmieniu obowiązującym od dnia 19 czerwca 2019 r. stanowi, że jeżeli zawierający umowę jako organ osoby prawnej nie ma umocowania albo przekroczy jego zakres, ważność umowy zależy od jej potwierdzenia przez osobę prawną, w której imieniu umowa została zawarta. Druga strona może wyznaczyć osobie prawnej, w której imieniu umowa została zawarta, odpowiedni termin do potwierdzenia umowy; staje się wolna po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu (art. 39 § 2 k.c.). W braku potwierdzenia ten, kto zawarł umowę jako organ osoby prawnej, obowiązany jest do zwrotu tego, co otrzymał od drugiej strony w wykonaniu umowy, oraz do naprawienia szkody, którą druga strona poniosła przez to, że zawarła umowę nie wiedząc o braku umocowania lub o przekroczeniu jego zakresu (art. 39 § 3 k.c.). Treść art. 39 k.c. z dniem 19 czerwca 2019 r. została zmieniona na podstawie art. 1 ustawy z dnia 09 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w celu wprowadzenia uproszczeń dla przedsiębiorców w prawie podatkowym i gospodarczym (Dz. U. z 2018 r., poz. 2244). Uzasadnieniem tej zmiany było umożliwienie potwierdzania umów zawieranych przez członka organu osoby prawnej, który przekroczył swoje kompetencje albo osobę, która działała jako członek organu osoby prawnej bez umocowania. Jednocześnie art. 35 ustawy nowelizującej stanowi, że przepis art. 39 k.c. w zmienionym brzmieniu stosuje się także do czynności prawnych dokonanych w imieniu osoby prawnej bez umocowania albo z przekroczeniem jego zakresu przed dniem wejścia w życie art. 1 ustawy nowelizującej, jeżeli nie były one przedmiotem prawomocnie zakończonych przed dniem jego wejścia w życie postępowań sądowych w sprawach cywilnych. Nadaje mu zatem moc retroaktywną, co uzasadnia zastosowanie znowelizowanego art. 39 k.c. także do umowy zawartej przed jego wejściem w życie. Biorąc pod uwagę powyższe uznać należało, że nie art. 103 § 1 k.c., którego naruszenie zarzuca skarżący i do którego sięgał Sąd Rejonowy, lecz przepis art. 39 k.c. w obecnym brzmieniu ma zastosowanie do oceny ważności i skuteczności umowy z dnia 02 sierpnia 2018 r., której dotyczy spór w niniejszej sprawie. Konsekwencją dokonania czynności prawnej przez osobę zawierającą umowę jako organ osoby prawnej bez umocowania albo z przekroczeniem jego zakres jest zatem, stosownie do art. 39 § 1 k.c., bezskuteczność zawieszona ( negotium claudicans) zdziałanej czynności do czasu potwierdzenia, odmowy potwierdzenia albo upływu czasu na potwierdzenie. Po potwierdzeniu czynności przez osobę, w której imieniu działał fałszywy pełnomocnik, czynność ta jest traktowana jako ważna od chwili dokonania. W przypadku odmowy potwierdzenia lub upływu czasu na potwierdzenie czynność jest kwalifikowana jako bezwzględnie nieważna od chwili dokonania. Ustawodawca w art. 39 § 1 k.c. przyjął sankcję bezskuteczności zawieszonej czynności prawnej dokonywanej przez rzekomy organ osoby prawnej i kończy to liczne spory doktryny i orzecznictwa na tym tle. Przez wiele lat utrwalona była bowiem linia orzecznicza, według której czynność prawna dokonana przez „fałszywy organ” osoby prawnej jest bezwzględnie nieważna i nie podlega konwalidacji (por: w szczególności: wyrok z dnia 26 czerwca 1997 r., I CKN 13097, Legalis, wyrok z dnia 12 grudnia 1996 r., I CKN 22/96, OSNC 1996/6–7/75; wyrok z dnia 08 maja 2003 r., III RN 66/02, Legalis , wyrok z 16 grudnia 2014 r. V CK 674/03, Legalis, wyrok SN z dnia 08 października 2009 r., II CSK 180/09, Legalis). Stanowisko to uległo zmianie w uchwale siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 14 września 2007 r., III CZP 31/07, Legalis, w której dopuszczono możliwość potwierdzenia czynności dokonanej przez organ z przekroczeniem kompetencji. Przyjęta w ww. uchwale wykładnia art. 39 k.c. oznaczała, że skutkiem dokonania czynności prawnej z przekroczeniem przez organ kompetencji była bezskuteczność zawieszona tej czynności. Stanowisko przyjęte w ww. uchwale z dnia 14 września 2007 r. potwierdzone zostało m.in. w wyroku SN z 26 kwietnia 2013 r., II CSK 482/12, Legalis, czy w wyroku z dnia 02 marca 2012 r., I UK 300/11, Legalis, gdzie Sąd Najwyższy uznał, że nie można wywodzić sankcji nieważności bezwzględnej umowy zawartej przez „rzekomy organ” albo organ przekraczający swoje kompetencje z braku przepisu dopuszczającego potwierdzenie takiej umowy i umowa zawarta przez organ przekraczający swoje kompetencje może zostać „sanowana” w trybie art. 103 k.c. Tym samym brak było podstaw do przyjęcia, że umowa zawarta przez Przewodniczącego Rady Nadzorczej działającego jako organ pozwanej Spółki bez wymaganego prawem umocowania była nieważna, lecz zgodnie z art. 39 § 1 k.c. jej ważność zależała od potwierdzenia przez pozwaną Spółkę. Przechodząc dalej, Sąd Okręgowy nie podzielił zarzutów apelacji skierowanych tym przeciwko ustaleniom i wnioskom Sądu Rejonowego, w których uznaje on umowę z dnia 02 sierpnia 2018 roku za potwierdzoną per facta concludentia przez pozwaną Spółkę. Podobieństwo funkcji oraz konstrukcji instytucji działania przez organ i pełnomocnika przemawia za stosowaniem w obydwu przypadkach tych samych zasad, co, w ocenie Sądu Okręgowego, uzasadnia sięganie do dorobku doktryny i orzecznictwa na tle art. 103 k.c. w tym także w zakresie możliwości dorozumianego potwierdzenia czynności prawnej dokonanej przez fałszywego pełnomocnika (por. Komentarz do art. 103 k.c., red. Gutowski, Legalis 2018, teza 4, a ponadto tożsame stanowisko w tej materii w: Osajda, Komentarz do art. 103 k.c., Legalis 2018, teza 7, wyrok SA w Warszawie z dnia 23 maja 2014 r., I ACa 1793/13, Legalis, wyrok SA w Łodzi z dnia 04 września 2013 r., III AUa 1759/12, Legalis). Skoro wątpliwości również Sądu drugiej instancji nie budzi pogląd, wedle którego potwierdzenie umowy może mieć charakter dorozumiany, co jest szczególnie widoczne wówczas, gdy rzekomy mocodawca przystąpił do wykonania umowy zawartej w jego imieniu przez rzekomego pełnomocnika, to zwrócić należy uwagę na następujące okoliczności faktyczne sprawy ustalone przez Sąd rejonowy i niekwestionowane w apelacji wskazujące, że po zawarciu umowy z dnia 02 sierpnia 2018 roku była ona przez obie strony wykonywana. Bezspornie powód zarządzał przedsiębiorstwem pozwanej Spółki, pozwana zaś wypłacała mu umówione wynagrodzenie, nie kwestionowała zawieranych przez niego, jako reprezentanta pozwanej Spółki, umów o pracę ani umów z kontrahentami, pozwana udostępniła powodowi określone umową z dnia 02 sierpnia 2018 r. urządzenia (samochód służbowy, laptop i in.), ponadto po odwołaniu z funkcji Prezesa Zarządu pozwana reprezentowana już przez nowopowołany Zarząd w osobie A. S. wypłaciła powodowi wynikającą z powyższej umowy odprawę, a w uchwale odwołującej powoda z funkcji Prezesa Zarządu zawarto zapis, że wszystkie zawarte z nim umowy zostają rozwiązane, co odnieść należy także do umowy o świadczenie usług zarządzania. Powyższe działania pozwanej Spółki, także w ocenie Sądu Okręgowego, wskazują na dorozumiane potwierdzenie umowy z dnia 02 sierpnia 2018 r., stąd też wiążą pozwaną wszystkie jej postanowienia, w tym też postanowienie zawarte w § 16 ust. 2 umowy dotyczące dochodzonego przez powoda odszkodowania za okres obowiązywania zakazu konkurencji po rozwiązaniu ww. umowy. Sąd Okręgowy nie podzielił przy tym zarzutów pozwanej Spółki, w których pozwana twierdziła, iż wprowadzenie do umowy o świadczenie usług zarządzania zakazu konkurencji było fikcyjne, gdyż na terenie A. nie ma podmiotów konkurencyjnych dla pozwanej Spółki, stąd też do jego oceny znajduje zastosowanie art. 83 § 1 k.c. przewidujący nieważność pozornej czynności prawnej. Pomijając już, że pozwana w niniejszej sprawie nie wykazała elementów konstytutywnych pozorności umowy stron, a zatem wiedzy i zgody obu stron umowy, że oświadczenie woli jest złożone ,,dla pozoru”, tj. że zgodnie z wolą stron ma nie wywoływać skutków prawnych lub zostało złożone dla ukrycia innej czynności prawnej, to jako bezpodstawne oceniać należało twierdzenia, że zakaz konkurencji miał dotyczyć jedynie podmiotów prowadzących taką samą działalność, jak pozwana Spółka (tj. przedsiębiorstw ciepłowniczych) i to jedynie na terenie A., a więc posiadających połączenie sieciowe z instalacjami ciepłowniczymi zlokalizowanymi w A.. Twierdzenia takie, jak słusznie podniesiono w odpowiedzi na apelację, nie uwzględniają, że celem zakazu działalności konkurencyjnej jest ochrona tajemnicy przedsiębiorstwa także w zakresie jego strategii rozwoju, innowacyjności, jego organizacji, struktury pracowniczej, patentów czy też how know. W tym rozumieniu zakaz konkurencji nie może być ograniczony do podmiotów działających w danej branży jedynie na terenie tego samego miasta i to tylko już posiadających warunki techniczne bezpośredniej konkurencji, lecz szerzej – także podmiotów działających co najmniej w tym samym, co pozwana, regionie (a bezsporne było, że podmioty działają w miejscowościach odległych o 20-30 km od siedziby pozwanej Spółki) i mających potencjalne możliwości rozwoju w sposób zagrażający interesom pozwanej. Na takie szersze rozumienie zakazu działalności konkurencyjnej wprost wskazuje treść zawartej przez strony umowy, co wynika z uzupełnionych ustaleń faktycznych. W świetle § 15 ust. 2 działalnością konkurencyjną, której powód w okresie obowiązywania zakazu konkurencji nie mógł podejmować było m.in. prowadzenie bezpośrednio lub pośrednio działalności konkurencyjnej w stosunku do pozwanej Spółki czy podejmowanie jakichkolwiek działań, bezpośrednich lub pośrednich, zmierzających do zatrudnienia na podstawie umowy o pracę lub innego stosunku prawnego, na własny lub cudzy rachunek, osób spośród władz i personelu Spółki w celach prowadzenia działalności konkurencyjnej lub nakłaniania ich do rozwiązania stosunku prawnego łączącego ich z pozwaną Spółką. Nie ma zatem podstaw to przyjęcia, iż zakaz działalności konkurencyjnej był zakazem fikcyjnym, a treść umowy w tym zakresie pozorna. Na marginesie nadmienić należy jeszcze, że także obecny Prezes Zarządu pozwanej Spółki, stosownie do zawartej z nim umowy, także podlega zakazowi działalności konkurencyjnej, stąd pozwana de facto przyznaje, że działalność tak może występować pomimo aktualnego braku na rynku (...) innego przedsiębiorstwa ciepłowniczego, i oceny takiej nie zmienia okoliczność, że – jak wynikało z wyjaśnień pełnomocnika pozwanej na rozprawie apelacyjnej – zakaz konkurencji w umowie z obecnym Prezesem Zarządu został ograniczony jedynie do okresu obowiązywania umowy o świadczenie usług zarządzania. Biorąc pod uwagę powyższe na podstawie art. 385 k.p.c. Sąd Okręgowy orzekł o oddaleniu apelacji. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy na mocy art. 98 §
i art. 99 k.p.c. w zw. z art. 98 § 3 k.p.c. w związku z art. 108 § 1 k.p.c., przy czym zasądzone koszty zastępstwa procesowego pozostają w stawce minimalnej określonej w § 2 pkt 6 w związku z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265). SSO Małgorzata Szostak-Szydłowska SSO Agnieszka Kluczyńska SSO Elżbieta Iwona Cembrowicz
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.