Sygn. aktI.Ca 477/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 lutego 2020r. Sąd Okręgowy w Suwałkach I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Mirosław Krzysztof Derda Sęd

§ 1k.c.

poprzez brak dokonania przez Sąd I instancji z urzędu kontroli abuzywności klauzuli umownej dotyczącej rażąco wygórowanej prowizji oraz opłat za udzielenie pożyczki w łącznej wysokości 10.000 zł, podczas gdy w świetle art.

§ 1k.c.

postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtuje jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy; - art.

§ 1k.c.

w zw. z art. 36 a ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim poprzez ich błędną interpretację polegającą na przyjęciu, iż art. 36a u.k.k. wyklucza obowiązek badania abuzywności klauzul dotyczących kosztów kredytu zawartych w umowach kredytów konsumenckich. Mając na uwadze wszystkie podnoszone zrzuty pozwany wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości, względnie przekazanie sprawy dla Sądu I instancji do ponownego rozpoznania. Wnosił również o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania przed Sądem I instancji oraz kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na apelację powód wnosił o oddalenie apelacji pozwanego jako bezzasadnej w całości oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja pozwanego jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Sąd Okręgowy podziela ustalenia poczynione przez Sąd Rejonowy, jak też ich ocenę prawną oraz stanowiącą podstawę ustaleń faktycznych dokonaną przez Sąd I instancji ocenę dowodów i przyjmuje za własne, co czyni zbędnym ich ponowne powielanie. Przechodząc do zarzutów w ocenie Sądu Okręgowego w ramach złożonej apelacji pozwany nie zdołał wykazać by Sąd Rejonowy rozpatrujący przedmiotową sprawę naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Zdaniem Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy w sposób bezstronny i racjonalny rozważył materiał dowodowy jako całość, wysuwając w następstwie poczynionych ustaleń logiczne i racjonalne wnioski. W tym stanie rzeczy podnoszone w apelacji zarzuty w zakresie naruszenia przez Sąd wydający zaskarżone orzeczenie art. 233 § 1 w zw. z art. 232 k.p.c. uznać należało jedynie za polemikę z prawidłowymi i przekonującymi argumentami, przedstawionymi przez w logicznym i spójnym uzasadnieniu. Jedynie bowiem w przypadku gdy w wysuwanych przez sąd wnioskach brak jest logiki lub wnioskowanie wykracza poza zasady doświadczenia życiowego nie uwzględniając jednoznacznych związków przyczynowo – skutkowych, poczyniona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona. Z załączonych do akt niniejszej sprawy dowodów wynikało bowiem jednoznacznie, iż pozwanego i pierwotnego wierzyciela (...) Finanse sp. z o.o. z siedzibą we W. łączyło zobowiązanie z tytułu umowy pożyczki nr (...) sporządzonej w dniu 23 maja 2017 roku. Równocześnie dokumenty w postaci: umowy przelewu wierzytelności w ramach transakcji sekurytyzacji z dnia 30 października 2018 roku oraz poświadczony za zgodność z oryginałem wyciąg z elektronicznego załącznika do umowy cesji, świadczą o skutecznym przejściu na powoda Prokura Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą we W. wierzytelności przysługujących pierwotnie dla (...) Finanse sp. z o.o. z siedzibą we W. względem pozwanego T. J.. Jedynie na marginesie wskazać należy, iż pozwany w trakcie postępowania przed Sądem I instancji nie kwestionował istnienia ciążącego na nim zobowiązania względem poprzednika prawnego powoda, tj.: (...) Finanse sp. z o.o. z siedzibą we W. poddając jedynie w wątpliwość czynność skutecznego przeniesienia (cesji) wierzytelności. Niewątpliwie zapisy łączącej pozwanego i pierwotnego wierzyciela umowy podlegały ocenie przez pryzmat art. 58 § 1 k.c. oraz art.

§ 1k.c.

z uwagi na to, że pozwany w niniejszej sprawie jest konsumentem. W świetle art.

§ 1k.c.

postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. W przedmiotowej sprawie koszty jakimi został obciążony pozwany w ramach zawartej umowy pożyczki zostały przewidziane w § 2 ust 4 lit

1. a)i
2. b)umowy i składały się na nie kwota 2500 zł tytułem opłaty za udzielenie pożyczki oraz kwota 7500 zł opłaty prowizyjnej. Bez wątpienia zatem postanowienie w ustalające wysokość kosztów udzielenia pożyczki, jako świadczenia ubocznego, podlegało ocenie w zakresie jego abuzywności. Strona powodowa nie przedstawiła również żadnych dowodów pozwalających stwierdzić, iż postanowienia umowy ustalające koszty udzielenia pożyczki zostały indywidualnie uzgodnione z pozwanym przed zawarciem umowy z pierwotnym wierzycielem. Rozważyć zatem należało, czy klauzula umowy w następstwie której pozwany został obciążony opłatą za udzielenie pożyczki oraz prowizją stanowiła przejaw rażącego naruszenia interesów konsumenta lub kształtowała jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami. Mając na uwadze okoliczność, iż prawodawca nie przewidział ustawowych definicji w/w pojęć posłużyć się należy ich definicjami wypracowanymi przez judykaturę i doktrynę. Istotą dobrego obyczaju jest poszanowanie praw kontrahenta, polegające na formułowaniu zapisów umowy w sposób jednoznaczny, zrozumiały dla niego, niewykorzystywanie jego słabszej pozycji kontraktowej i niewprowadzanie do umowy klauzul, które godzą w równowagę kontraktową stron. To jednocześnie postępowanie nierzetelne, nieuczciwe, sprzeczne z akceptowanymi standardami działania. Chodzi więc o postępowanie, które potocznie jest rozumiane jako nieuczciwe, nierzetelne. Rażące naruszenie interesów konsumenta oznacza nieusprawiedliwioną dysproporcję, na niekorzyść konsumenta praw i obowiązków wynikających z umowy (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 13 lipca 2005 roku, I CK 832/04 legalis; z dnia 3 lutego 2006 roku, I CK 297/05 legalis; z dnia 27 października 2006 roku, I CSK 173/06 legalis; z dnia 30 września 2015 roku, I CSK 800/14 legalis, Oceniając w powyższym kontekście postanowienie zawarte w § 2 ust 4 lit.
3. a)i
4. b)umowy uznać należało, iż określało ono precyzyjnie rzeczywistą wysokość świadczeń pożyczkobiorcy jakie ten winien uiścić na rzecz kredytodawcy. Zdaniem Sądu z uwagi na określenie przedmiotowych świadczeń poprzez podanie konkretnych kwot nie sposób było uznać, iż pozwany zawierając umowę nie miał możliwości ustalenia łącznej kwoty zobowiązania jaką będzie obowiązany spłacić. Na powyższą ocenę nie miała również wpływu istotnie znaczna wysokość opłaty i prowizji w stosunku do kwoty samego pożyczanego kapitału. Jak bowiem wynikało z ustaleń i wyliczeń zaprezentowanych już przez Sąd I instancji (które to ustalenia tut. Sąd w całości podziela) w/w kwota nie przekracza maksymalnej wysokości pozaodsetkowych kosztów kredytu ustalonej na podstawie wzorca przewidzianego w art. 36 a ustawy o kredycie konsumenckim z dnia 12 maja 2011 roku. Mając zatem na uwadze fakt, iż strona pozwana nie zdołała skutecznie podważyć ustaleń faktycznych i oceny prawnej poczynionych przez Sąd I instancji, Sąd Okręgowy w oparciu o art. 385 k.p.c. orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania apelacyjnego rozstrzygnięto w pkt. 2 w myśl art. 98 k.p.c., które to koszty stanowiło wynagrodzenie pełnomocnika powoda ustalone w oparciu o regulację przewidzianą w § 10 ust. 1 pkt. 1 w zw. z § 2 ust. 1 pkt. 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. z dnia 3 stycznia 2018 r. Dz.U. z 2018 r. poz. 265). SSO Mirosław Krzysztof Derda SSO Agnieszka Kluczyńska SSO Cezary Olszewski