z art.611c§1 kpk określił kwalifikację prawną czynu polegającego na tym, że: w dniu 19.02.2019r., o godz. 18:48 w B.-E., N. B. (...) (...) D. B., przekroczył maksymalną prędkość na drogach poza strefą zabudowaną o 16 km/h, według prawa polskiego czyn ten wyczerpuje znamiona wykroczenia z art. 92a kw, a także na podstawie art.
z art.611c§3 kpk określił podlegającą wykonaniu karę pieniężną na kwotę 588,82 zł odpowiadającą 137 Euro -według średniego kursu walut określonego przez NBP na dzień wydania orzeczenia w państwie obcym(Holandia), tj., 04.03.2019r. Zażalenie na to powyższe postanowienie złożył obrońca ukaranego, zarzucając: 1. błąd w ustaleniach faktycznych, który doprowadził do ukarania P. K.
kpk zdanie drugie "karą o charakterze pieniężnym" jest obowiązek uiszczenia przez sprawcę określonych w orzeczeniu kwoty pieniężnej jako kary za popełnione przestępstwo - w razie gdy orzeczenie wydane w innym państwie członkowskim UE dotyczyć będzie kary za popełnione wykroczenie, nie stanowi to podstawy do odmowy jego wykonania, gdyż zgodnie z art. 1 lit. b decyzji ramowej o karach pieniężnych również obowiązek uiszczenia określonej kwoty pieniężnej w związku z popełnieniem wykroczenia jest "karą o charakterze pieniężnym" - tak też należy rozumieć odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów rozdziału 66b zawarte w art. 116b § 1 kpw. Odnosząc się natomiast do kwestii związanej z uprawnieniem sądu polskiego do weryfikowania przesłanek dopuszczalności wystąpienia o wykonanie orzeczenia o karach o charakterze pieniężnym, należy wskazać, że uwzględniając dorobek orzecznictwa i doktryny dotyczący analogicznej kwestii analizowanej na gruncie europejskiego nakazu aresztowania, przyjąć należy, że jest to możliwe wyłącznie w ograniczonym zakresie. Przemawia za tym również wzgląd na stanowiącą fundament współpracy sądowej między państwami członkowskimi Unii Europejskiej zasadę wzajemnego zaufania. Kontroli organu sądowego państwa wykonania orzeczenia podlega więc między innymi kompetencja konkretnego organu do wystąpienia o wykonanie orzeczenia o karach o charakterze pieniężnym, nie jest natomiast dopuszczalne weryfikowanie celowości takiego wystąpienia (np. z uwagi na przewagę kosztów wykonania nad wysokością kary). Nadto skoro w postępowaniu o wykonaniu orzeczenia o karach o charakterze pieniężnym innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej chodzi o wykonanie prawomocnego już orzeczenia, to wykluczone również jest badanie, czy przestępstwo, wykroczenie za które karę wymierzono, faktycznie miało miejsce. Reasumując powyższe argumenty skarżącego, kwestionujące merytoryczną zasadność wydanego w Holandii orzeczenia o nałożeniu kary o charakterze pieniężnym nie mają znaczenia w niniejszej sprawie. Tę kwestie winny być przez ukaranego wyjaśnione w postępowaniu toczącym się w państwie obcym. Przechodząc do kolejnych zarzutów skarżącego, to za chybiony należy uznać również zarzut obrońcy ukaranego w zakresie naruszenia jego prawa do obrony. Zasada prawa oskarżonego (obwinionego) do obrony jest dyrektywą wynikającą z przepisów Konstytucji RP (art. 42 ust. 2) oraz ze zobowiązań prawnomiędzynarodowych (art. 14 ust. 3 MPPOiP i art. 6 ust. 3 lit. c EKPC). Stanowi ona dyrektywę uprawniającą, która daje oskarżonemu, obwinionemu podmiotowe prawo do obrony w postaci zespołu uprawnień obrończych (M. Cieślak, Polska procedura..., s. 267). Istota zasady prawa do obrony polega na umożliwieniu oskarżonemu (podejrzanemu) odpierania przedstawionych mu zarzutów, kwestionowania przemawiających przeciwko niemu dowodów, a także przedstawiania dowodów na poparcie własnych twierdzeń. Obowiązywanie tej zasady przesądza o tym, że oskarżony jest podmiotem, a nie przedmiotem postępowania (P. Wiliński, Zasada prawa do obrony..., s. 196–197). Nadto przepis art. 611 ff § 1 kpk należy rozumieć w ten sposób, że prawomocne orzeczenie o karze o charakterze pieniężnym podlegające wykonaniu na gruncie prawa polskiego będzie dotyczyło również orzeczeń wydanych w innym państwie przez organ inny niż sąd w odniesieniu do czynów podlegających karze zgodnie z prawem państwa wydającego, pod warunkiem, że dana osoba miała możliwość skierowania sprawy do rozstrzygnięcia przez instytucję umocowaną ustawowo w systemie organów ochrony prawnej, mającą charakter stały w tym systemie, respektującą między innymi zasadę kontradyktoryjności, a także zapewniającą jawność postępowania oraz inne możliwości obrony oskarżonego, która w swoim postępowaniu zawiera również inne cechy charakterystyczne dla postępowania karnego. Nie musi to być przy tym sąd karny w rozumieniu prawa polskiego. Może to być również instytucja o charakterze administracyjnym, jeżeli spełnia wyżej wskazane wymagania. Zgodnie z motywem czwartym decyzji ramowej, obejmuje ona także „kary o charakterze pieniężnym wymierzane w związku z naruszeniem przepisów ruchu drogowego”, a art. 5 ust. 1 decyzji ramowej 2005/214/WSiSW, wymieniając czyny, w wypadku których wymierzona za nie kara pieniężna podlega wykonaniu w trybie tej decyzji ramowej stanowi, że w grupie tej mieszczą się m.in. naruszenia przepisów ruchu drogowego. Warto w tym kontekście zauważyć, że wyrokiem z 14.11.2013 r., w sprawie (...), w postępowaniu dotyczącym egzekucji kary pieniężnej nałożonej na M. B. (ECLI:EU:C:2013:733, Legalis 740022), Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej rozstrzygał wątpliwość odnoszącą się do wyrażenia sąd właściwy także w sprawach karnych (art. 1 lit. a pkt III decyzji ramowej 2005/214/WSiSW). Jak stwierdził, wyrażenie to nie może zostać pozostawione ocenie państw członkowskich UE, bowiem z wymogu jednolitego stosowania prawa UE wynika, że należy mu nadać w całej Unii autonomiczną i jednolitą wykładnię, uwzględniając kontekst przepisu oraz cel realizowany przez decyzję ramową. Trybunał orzekł, że w zakres tego pojęcia wchodzą wszelkie organy, które orzekają w postępowaniu mającym zasadnicze cechy postępowania karnego. Chodzi tu w szczególności o związanie zasadami: nulla poena sine lege, winy jako podstawy odpowiedzialności, adekwatności/proporcjonalności kary. Trybunał rozstrzygnął ponadto niejasność sfomułowania o możliwości skierowania sprawy do rozstrzygnięcia przez sąd właściwy także w sprawach karnych (art. 1 lit. a pkt III decyzji ramowej 2005/214/WSiSW) stwierdzając, że ten wymóg jest spełniony także wtedy, gdy przepis nie przewiduje możliwości bezpośredniego skierowania sprawy do rozstrzygnięcia przez "sąd właściwy także w sprawach karnych", lecz przewidziany jest środek zaskarżenia orzeczenia organu niesądowego (organu administracyjnego), działający kasatoryjnie. W realiach przedmiotowej sprawy należy wskazać, że z przesłanego przez Centraal Justitieel Incassobureau zaświadczenia określonego w art. 4 decyzji Ramowej Rady 2005/214/WSiSW w sprawie wzajemnego uznawania do kar o charakterze pieniężnym wynika, że przedmiotowa instytucja potwierdziła, iż P. K.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.