kpa), przy czym skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (art.
W przypadku wznowienia postępowania, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa dotychczasowa decyzja podlega uchyleniu i wydaje się nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Zaskarżona decyzja odpowiada przywołanym wymogom, tyle tylko, że błędnie pominięto w niej okoliczność, iż wobec uchylenia decyzji z dnia 30 kwietnia 2014r. obowiązkiem organu rentowego było ponowne pełne rozpoznanie wniosku ubezpieczonej z dnia 1 kwietnia 2014r. o przyznanie emerytury. Tym samym zaskarżona decyzja, skoro skarżąca ostatecznie wnioskowała o doprowadzenie jej sprawy do stanu zgodnego z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2019r., podlegała w punkcie I. wyroku zmianie na podstawie przywołanych przepisów oraz art. 477 14 § 2 kpc przez przyznanie skarżącej prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia powszechnego wieku emerytalnego od miesiąca wniosku. Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowił art. 24 ust. 1 i 1a pkt 5 ustawy emerytalnej w brzmieniu z daty wniosku, tj. w brzmieniu sprzed dnia 1 października 2017r. (ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku emerytalnego; wiek emerytalny dla kobiet urodzonych w okresie od dnia 1 października 1953r. do dnia 31 grudnia 1953r. wynosi co najmniej 60 lat i 4 miesiące; Dz.U. z 2017r., poz. 1383). Wnioskowaną emeryturę przyznano z prawem obliczenia jej wysokości bez zastosowania niezgodnego z Konstytucją RP art. 25 ust. 1b ustawy emerytalnej, a więc bez pomniejszania podstawy obliczenia emerytury ustalonej zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy emerytalnej o kwotę stanowiącą sumę pobranej emerytury wcześniejszej. W tym miejscu dla porządku warto przypomnieć, że stosownie do art. 26 ust. 1 ustawy emerytalnej emerytura stanowi równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia ustalonej w sposób określony w art. 25 ustawy przez średnie dalsze trwanie życia dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę danego ubezpieczonego, z uwzględnieniem ust. 5 i art. 183 ustawy. Oznacza to, że na dzień 1 kwietnia 2014r. prawidłowo obliczona emerytura ubezpieczonej wynosiła: 188.299,45 zł (suma zwaloryzowanych składek) + 462.666,62 zł (zwaloryzowany kapitał początkowy) = 650.966,07 zł; 650.966,07 zł / 253,50 miesiąca (średnie dalsze trwanie życia) = 2.567,91 zł miesięcznie. Należy dodać, skarżąca nie kwestionowała poprawności waloryzacji tak obliczonego świadczenia, które na dzień 1 marca 2019r. wynosiło zatem 2.776,97 zł, a więc nadal mniej od emerytury wcześniejszej. Data, od której przyznano prawo do emerytury, jest uzasadniona brzmieniem art. 129 ust. 1 ustawy emerytalnej. Zgodnie z tym przepisem świadczenia co do zasady wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu. Nie znajdował zastosowania w sprawie art. 133 ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej („W razie ponownego ustalenia przez organ rentowy prawa do świadczeń lub ich wysokości, przyznane lub podwyższone świadczenia wypłaca się, poczynając od miesiąca, w którym powstało prawo do tych świadczeń lub do ich podwyższenia, jednak nie wcześniej niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy lub wydano decyzję z urzędu”). Wynika to ze szczególnej podstawy wydania zaskarżonej decyzji, tj. wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art.
kpa, oraz wynikającego z tego skutku w postaci uchylenia w całości decyzji z dnia 30 kwietnia 2014r., wywołującego konieczność kompleksowego rozpoznania pierwotnie złożonego wniosku o prawo do świadczenia. W ocenie Sądu art. 133 ust. 1 ustawy emerytalnej miałby zastosowanie tylko wówczas, gdyby podstawą ponownego obliczenia wysokości świadczenia był art. 114 tej ustawy, co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca. Nie było podstaw do wnioskowanego przez skarżącą obliczenia emerytury z zastosowaniem obecnej średniej dalszej długości życia (212,9 miesiąca). Wynika to stąd, że prawo do emerytury z art. 24 ust. 1 ustawy emerytalnej kwotę emerytury w systemie zdefiniowanej składki ustala się tylko raz – albo na dzień nabycia prawa do świadczenia lub pierwszy dzień miesiąca wniosku o świadczeni, albo na dzień realizacji ryzyka, którym obecnie jest rozwiązanie stosunku pracy. Tak ustalona raz emerytura może być powiększona w drodze waloryzacji świadczenia, względnie w przypadku ponownego obliczenia kapitału początkowego albo dalszego opłacania składek w sposób podany w art. 108 ustawy emerytalnej. Zgodnie z tym przepisem mechanizm przeliczenia emerytury polega na zwiększeniu świadczenia obliczonego według reguł określonych w art. 26 ustawy o iloraz zwaloryzowanych składek zaewidencjonowanych na koncie pracującego emeryta po dniu ustalenia prawa do emerytury i wyrażonego w miesiącach średniego trwania życia ustalonego dla wieku danego ubezpieczonego w dniu złożenia wniosku o ponowne ustalenie wysokości świadczenia. W dniu wejścia w życie art. 25 ust. 1 ustawy emerytalnej jedynym tylko ryzykiem emerytalnym było osiągnięcie wieku emerytalnego, a zatem wypłata emerytury przysługiwała bez konieczności rozwiązania stosunku pracy. Stąd tylko zostało użyte w tym przepisie określenie „miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury” i nie wynikało ono z rozróżnienia pojęcia „przyznania emerytury” i „daty wypłaty emerytury”, gdyż przejście na emeryturę nie było zależne od ustania stosunku pracy. Sama decyzja wydawana była tylko jeden raz i w ustawie nie przewidziano przepisu ustalającego tryb przeliczenia podstawy wymiaru emerytury w systemie zdefiniowanej składki. Wobec tego odwołanie podlegało oddaleniu na podstawie art. 477 14 § 1 kpc w omawianej części żądania ubezpieczonej. Ponadto w punkcie III. wyroku Sąd, na podstawie art. 118 ust. 1a ustawy emerytalnej, stwierdził odpowiedzialność organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Rozstrzygnięcie takie jest uzasadnione dokonaniem przez pozwanego błędnej wykładni przepisów, co jest okolicznością obciążającą organ rentowy. Można nadmienić, że wobec dalszego wypłacania ubezpieczonej emerytury wcześniejszej jak oświadczenia wyższego, rozstrzygnięcie z punktów I. i III. wyroku nie będzie miało praktycznego znaczenia dla sytuacji stron.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.