wniósł o jego odrzucenie, jako złożone po terminie zaznaczając, że ubezpieczona nie wykazała, aby uchybienie to nastąpiło z przyczyn od niej niezależnych. Postanowieniem z dnia 27 lutego 2019 r. Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił wniosek organu rentowego o odrzucenie odwołania. Sąd pierwszej instancji ustalił, że P. B. była niezdolna do pracy od 26 lutego do 15 lipca 2018 r., kiedy urodziła dziecko, a zaskarżoną decyzję doręczono jej kiedy była w ósmym miesiącu ciąży. Następnie przywołując treść art.
i mając na uwadze okoliczności wyżej przytoczone Sąd Okręgowy uznał, że zachodzą podstawy do przywrócenia terminu. Sąd ten miał na uwadze, że decyzję o odmowie prawa do zasiłku chorobowego wydano w chwili, gdy decyzja o ustaleniu niepodlegania ubezpieczeniom społecznym nie była jeszcze ostateczna, a ubezpieczona była wówczas niezdolna do pracy, w ostatnim miesiącu ciąży. W ocenie sądu pierwszej instancji ubezpieczona mogła być przekonana, że wystarczające jest zaskarżenie decyzji z dnia 19 czerwca 2018 r., tym bardziej, iż w odwołaniu od tej decyzji wskazała, że nie zgadza się z decyzją z dnia 29 maja 2018 r. Nadto ubezpieczona złożyła wnioski o przesłuchanie świadków na okoliczność świadczenia pracy. Sąd Okręgowy uznał za wiarygodne zeznania odwołującej się w tym zakresie. Zatem sąd pierwszej instancji przyjął, że zachodzą przesłanki do przywrócenia terminu do złożenia odwołania wskazując, iż przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującej się. Dlatego sąd wniosek o odrzucenie odwołania oddalił na podstawie art.
Z powyższym orzeczeniem Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim nie zgodził się Zakład Ubezpieczeń Społecznych, który w złożonym zażaleniu zarzucił mu: - naruszenie art.
poprzez oddalenie wniosku o odrzucenie odwołania, a tym samym przyjęcie, że istnieją podstawy do rozpoznania wniesionego z uchybieniem terminu odwołania ubezpieczonej od decyzji organu rentowego. Wobec postawionego zarzutu skarżący wniósł o: - zmianę zaskarżonego postanowienia i odrzucenie odwołania - zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych ewentualnie o: - uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu skarżący przytaczając treść art.
między innymi wskazał, że zaskarżona decyzja została doręczona ubezpieczonej w dniu 5 czerwca 2018 r., a więc termin do złożenia odwołania upłynął w dnu 5 lipca 2018 r., zaś ubezpieczona nadała odwołanie w urzędzie pocztowym w dniu 2 października 2018 r., a więc z uchybieniem zakreślonego dla tej czynności terminu. Nadto w ocenie organu uchybienie terminowi nastąpiło z przyczyn leżących po stronie odwołującej się, dlatego nie było podstaw do oddalenie wniosku organu o odrzucenie odwołania. Sąd Apelacyjny rozważył, co następuje: Zażalenie organu rentowego należało uznać za uzasadnione. Zgodnie z treścią art.
odwołania od decyzji organów rentowych wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję, lub do protokołu sporządzonego przez organ, w terminie miesiąca od doręczenia odpisu decyzji. Natomiast w myśl § 3 tego artykułu, odwołanie wniesione po upływie terminu Sąd odrzuci chyba, że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego. Przy czym należy wyjaśnić, że wymienione w art.
przesłanki przyjęcia i rozpoznania odwołania mimo jego złożenia po upływie terminu muszą wystąpić łącznie. Zatem opóźnienie nie może być nadmierne i nie może wystąpić z przyczyn zależnych od odwołującego się. Stanowisko to znajduje oparcie w utrwalonym orzecznictwie, którego wyrazem jest między innymi wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2006 r., III UK 168/05 (LEX nr 277825), w uzasadnieniu, którego wskazano, iż sąd nie odrzuci odwołania od decyzji organu rentowego na podstawie art.
tylko wówczas, gdy bezspornie stwierdzi, że przekroczenie ustawowego terminu nie jest nadmierne i że nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się, w pozostałych zaś wypadkach jest obowiązany odrzucić odwołanie (por. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 2012 r., III UK 144/11, LEX nr 1648654, czy postanowienie tego Sądu z dnia 8 stycznia 2014 r., I UK 231/13, LEX nr 1620440). Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny dodatkowo ustalił, że: Decyzję z dnia 29 maja 2018 r. P. B. otrzymała w dniu 5 czerwca 2018 r. wraz z pouczeniem o prawie do złożenia od niej odwołania w terminie miesiąca od dnia jej doręczenia. dowód: potwierdzenie odbioru – akta ZUS. Decyzją z dnia 19 czerwca 2018 r. Zakład Ubezpieczeń społecznych Oddział w G. odmówił P. B. prawa do zasiłku chorobowego z funduszu chorobowego za okres od 26 lutego do 15 lipca 2018 r. oraz zobowiązał ubezpieczoną do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku chorobowego wraz z odsetkami w łącznej kwocie 6.818,09 zł. W decyzji pouczono ubezpieczoną o prawie do złożenia odwołania w terminie miesiąca od dnia jej doręczenia. Decyzję doręczono ubezpieczonej w dniu 25 czerwca 2018 r. dowód: decyzja z dnia 19 czerwca 2018 r. wraz z potwierdzeniem jej odbioru – str. 55-58 i 59-60 akt ZUS w sprawie IV U 212/
okazał się uzasadniony. Nadto w sprawie wyjaśnić także trzeba, że odrzucenie odwołania na podstawie art.
jest wynikiem przeprowadzenia przez Sąd czynności sprawdzających wypełnienie przez odwołującą się warunków formalnych złożonego odwołania, bowiem dopiero ich spełnienie otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy. Skoro P. B. złożyła odwołanie po upływie terminu, a Sąd Apelacyjny uznał, że uchybienie terminowi nie nastąpiło z przyczyn niezależnych od ubezpieczonej, to nie można przystąpić do merytorycznego badania zaskarżonej decyzji. Odrzucenie odwołania zamyka drogę do rozpoznania sprawy, czyli oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji zarówno przed sądem pierwszej instancji, jak i sądem odwoławczym. Złożenie odwołania przez P. B. od decyzji z dnia 29 maja 2018 r. w dniu 2 października 2018 r. (data nadania przesyłki) czyli prawie trzy miesiące po upływie terminu (po dniu 5 lipca 2018 r.) przy braku jakichkolwiek okoliczności usprawiedliwiających to opóźnienie należy uznać za zawinione przez stronę i skutkujące jego odrzuceniem w myśl art.
Uwzględniając powyższe, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 397 § 2 k.p.c. w związku z art. 386 § 1 k.p.c. i art.
zmienił zaskarżone postanowienie i odrzucił odwołanie złożone po terminie (punkt I). Nadto Sąd Apelacyjny, zgodnie z wnioskiem organu rentowego, w oparciu o zasadę wynikającą z art. 98 k.p.c. i mając na uwadze, że zażalenie podlegało uwzględnieniu, orzekł również o kosztach postępowania zażaleniowego uwzględniając § 10 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265), bowiem jedynym kosztem organu rentowego w postępowaniu zażaleniowym jest wynagrodzenie pełnomocnika procesowego go reprezentującego (punkt II). SSA Romana Mrotek SSA Urszula Iwanowska SSA Anna Polak
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.