roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się albo przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Natomiast w razie wyrządzenia szkody na osobie, przedawnienie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia (art.
Bieg przedawnienia szkody przyszłej, a w takich kategoriach należy rozpatrywać powyższe roszczenie powódki, rozpoczyna się z momentem, kiedy ona nastąpi, ale z wyłączeniem szkód na osobie, nie można dochodzić naprawienia takiej szkody, gdy ujawniła się ona po upływie 10-letniego terminu od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę (czy, jeśli szkoda wynikła ze zbrodni lub występku, po upływie lat 20 od dnia popełnienia przestępstwa), chociażby poszkodowany dowiedział się o szkodzie tuż przed upływem tego terminu (tak SN w wyroku z 21.6.2001 r., II UKN 435/00, oraz w wyroku z 12.12.2002 r., V CKN 1548/00). Natomiast bieg terminu przedawnienia roszczenia o naprawienie szkody na osobie rozpoczyna się z chwilą dowiedzenia się przez poszkodowanego o szkodzie i osobie zobowiązanej do jej naprawienia (bo tak należy odczytać art.
Oznacza to, że nie został w żaden sposób ograniczony czas, w jakim może ujawnić się szkoda na osobie, prowadząc do powstania (zaktualizowania się) odpowiedzialności pozwanego za skutki danego zdarzenia. Uwzględniając powyższe należało ustalić datę w jakiej stan zdrowia powódki pogorszył się na tyle, iż mieszkanie, które zajmuje wymagało dostosowania do jej potrzeb. Zdaniem Sądu dokumenty znajdujące się w sprawie w postaci orzeczeń o stopniu niepełnosprawności wskazują, iż nastąpiło to już w lutym 2014r. Orzeczeniem z dnia 5 marca 2014r. (...) ds. Orzekania o Niepełnosprawności w S. zaliczył powódkę do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym, ustalając iż stopień niepełnosprawności datuje się od dnia 11 lutego 2014r. Jednocześnie ustalił, iż powódka wymagała zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne ułatwiające funkcjonowanie oraz wymagała konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Również we wniosku z 15 lutego 2016r., w którym powódka wnosiła o zmianę renty na odszkodowanie, wskazywała ona na potrzebę remontu łazienki. W tych okolicznościach należało przyjąć, iż już w lutym 2014 roku stan zdrowia powódki pogorszył się na tyle, że w mieszkaniu przez nią zajmowanym należało zamontować środki pomocnicze. Ponieważ powódka roszczenie z tym związane zgłosiła w dniu 8 maja 2019r., a więc po upływie trzyletniego okresu od daty powstania szkody, zostało ono oddalone jako przedawnione. W zakresie, w jakim powódka pismem procesowym z dnia 8 maja 2019r. cofnęła roszczenie, na co pozwany wyraził zgodę, Sąd z mocy art.203§1 k.p.c. umorzył postępowanie. W przedmiocie kosztów procesu Sąd orzekł na podstawie art.100 k.p.c. Ponieważ strony utrzymały się ze swoimi roszczeniami na poziomie około 50%, Sąd wzajemnie zniósł koszty procesu między stronami. Uwzględniając wynik procesu Sąd na postawie art.113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2005 r., nr 167, poz. 1398) obciążył pozwanego połową nierozliczonych kosztów sądowych, które łącznie opiewały na kwotę 8950,43 zł. SSO Alicja Wiśniewska
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.