(1)zobowiązany był do projektowania, wykonywania, instalowania, wdrażania oraz serwisowania urządzenia sterującego automatyką wraz z oprogramowaniem dla potrzeb linii galwanicznych – na inwestycjach planowanych, realizowanych przez powoda.

(1)zobowiązał się do świadczenia usługi na rzecz powoda na zasadzie wyłączności m.in. w zakresie linii galwanicznych.

(1)zobowiązał się do wieczystego zachowania w tajemnicy wszelkich informacji związanych z działalnością powoda, które powziął w trakcie trwania umowy, niezależnie od charakteru tych informacji, form ich przekazania, a także źródła ich pochodzenia.

(1)zobowiązał się w czasie jej trwania do powstrzymywania się od wszelkiej działalności konkurencyjnej w obszarze wskazanych w § 1 ust. 1 i 4 umowy – sprzecznej z interesami powoda. ( dowód: umowa współpracy z dnia 1 stycznia 2010 r. – k. 22- 36 akt). Powód oraz pozwany J. D.

(1)zawarli w dniu 31 stycznia 2014 r. porozumienie w ramach którego z tym dniem rozwiązali ww. umowę współpracy z dnia 1 stycznia 2010 r.

(1)z obowiązków wyłączności (§1 umowy o współpracy) oraz zakazu konkurencji (§ 15 umowy o współpracy). ( dowód: protokół przekazania oprogramowania z dnia 31 stycznia 2014 r. – k. 39 akt). Pozwany J. D.

(1)wraz z A. U. i J. Z. zawiązali w dniu 2 października 2015 r. pozwaną spółkę pod firmą (...), zajmującą się m.in. handlem hurtowym oraz działalnością związaną z oprogramowaniem i doradztwem w zakresie informatyki. ( dowód: odpis z KRS – k. 80 – 83 akt). Wykonawcą inwestycji na linii galwanicznej niklowania w (...) z siedzibą w M. (dalej jako (...)) na przełomie 2014/2015 roku był powód. (...) z własnej inicjatywy i we własnym zakresie, poszukując najlepszej oferty na rynku, na podstawie szczegółowej specyfikacji sprzętowej przygotowanej przez wykonawcę linii (powoda), złożył w dniu 4 listopada 2014 r. zapytanie o ofertę cenową na wybrane towary – komponenty elektryczne i automatykę do pozwanej spółki (...), w rezultacie czego (...) nabył od tego pozwanego wskazane towary - o wartości nie wyższej niż 10.000 zł. Producentem ww. towarów był podmiot (...) w P., który tego rodzaju towary sprzedawał również powodowi. Pozwany (...) w żaden sposób nie brał udziału w projektowaniu, montażu, instalacji, oprogramowaniu i wdrożeniu systemu sterowania dla linii galwanicznej. (...) nie współpracował także z pozwanym J. D.

(1)w zakresie projektowania, wykonywania, instalowania, wdrażania oraz serwisowania urządzeń sterujących automatyką wraz z oprogramowaniem dla potrzeb obsługi linii galwanicznych. ( dowód: zeznania świadka J. D.

(2)– k. 141v – 142v akt, zapytanie ofertowe dotyczące towarów wraz z załącznikiem – k. 84 – 85 akt, oświadczenie z dnia 9 lutego 2018 r. – k. 86 akt, zeznania świadków : L. G. – k. 159v – 160v akt, T. S. – k. 162v akt, M. B. – k. 164v - 165v akt, zeznania reprezentanta powoda P. P. – k. 178, 179v – 180, zeznania reprezentantów pozwanego: J. Z. – k. 178, 180-180v, A. U. – k. 178, 180v – 181, zeznania pozwanego J. D.

(1)– k. 178, 181-181v akt). Powód pismem z dnia 19 stycznia 2015 r. wezwał pozwanego (...) do zaniechania niedozwolonych działań oraz do zapłaty kwoty 100.000 zł tytułem naprawienia szkody, wskazując m.in. na fakt kierowania przez J. Z. i J. D.

(1)(w imieniu (...)) do kontrahentów powoda ofert oraz prowadzenia rozmów w zakresie projektowania, wykonywania, instalacji, wdrażania, serwisowania, a także sprzedaży technologii, urządzeń lub produktów związanych z obsługą linii galwanicznych – z wskazaniem, iż posiada dowody, że wykorzystuje on przy tym informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa powoda. W odpowiedzi – w piśmie z dnia 2 lutego 2015 r. – pozwany (...) wskazując na ogólnikowość pretensji powoda podał, że zaprzecza aby dopuścił się względem niego czynów nieuczciwej konkurencji. W toku dalszej korespondencji oraz rozmów strony podtrzymały swoje stanowiska. ( dowód: wezwanie – k. 41 akt, odpowiedź na wezwanie – k. 44 akt, list radcowski – k. 45 - 46 akt, odpowiedź – 48-49 akt, korespondencja mailowa – k. 50 – 52 akt). Sąd zważył, co następuje: Powyższy stan faktyczny ustalony został w oparciu o przedłożone przez strony, opisane wyżej dokumenty, których autentyczność i prawdziwość nie budziła wątpliwości Sądu. Za logiczne i rzetelne, zgodne z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie, Sąd uznał także zeznania świadków: J. D.

(2)(mające kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia) oraz L. G. i M. B., jak również zeznania pozwanego J. D.

(1)(także jako reprezentanta drugiego z pozwanych) oraz pozostałych członków zarządu (...) : A. U. i J. Z.. Zeznania świadka T. S. w znacznej części okazały się nieprzydatne dla sprawy, zawierały bowiem one przede wszystkim opis wcześniejszej współpracy J. D.

(1)z powodem oraz własną ocenę świadka znaczenia zwartego pomiędzy tymi stronami porozumienia. Co do faktów związanych z ewentualnym wdrażaniem lub serwisowaniem przez ww. pozwanego urządzeń sterujących automatyką w (...) świadek ten nie miał żadnej wiedzy, natomiast potwierdził on istotne dla sprawy ustalenia dotyczącego tego, że to (...) ostatecznie podjął decyzję, że komponenty do linii sterującej zakupi nie u powoda (jako pośrednika części, które nabywał je od producenta - (...)), lecz „taniej, na rynku” ( zob. k. 162v akt). Co do zasady podobnie należało ocenić zeznania reprezentanta powoda – P. P., który ostatecznie przyznał, że nie ma wiedzy kto był oferentem w relacji między pozwanym (...), a firmą (...) gdy chodzi o elementy elektroniczne konieczne do dalszego remontu linii (chociaż wyraził wcześniej pogląd, że do należytego przygotowania oferty dla (...)u, wymagana była wiedza posiadana przez J. D.

(1)– por. k. 178, 179v i 180 akt). Sąd postanowił pominąć dowód z przesłuchania świadka Ł. P. – na podstawie art. 242 k.p.c. – wobec braku możliwości ustalenia jego właściwego adresu. Ponadto pominięte zostały wnioski dowodowe z punktu 3,5,7 pozwu oraz w wnioski zawarte w punktach od 1 do 7 w piśmie powoda z dnia 23 kwietnia 2018 r. (tj. o zobowiązanie podmiotów trzecich do udzielenia wyjaśnień i dokumentów oraz o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność rozmiarów szkody jaką miał ponieść powód) – na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2 k.p.c. - gdyż Sąd uznał, że miały one dotyczyć faktów nieistotnych dla rozstrzygnięcia. Należy wyjaśnić, że przepis art. 227 k.p.c. określający, iż przedmiotem dowodu są fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie, uprawnia, a nawet nakłada na sąd obowiązek dokonania selekcji zgłoszonych dowodów, gdy teza dowodowa jest nieistotna dla rozstrzygnięcia lub proponowany środek jest nieprzydatny dla jej udowodnienia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2007r., IV CSK 41/07, LEX nr 346211). W tej kwestii trzeba przede wszystkim wskazać, że żądanie pozwu powód opierał na twierdzeniu, że pozwana spółka – reprezentowana przez drugiego z pozwanych J. D.

(1)zaoferowała, a następnie dostarczyła do kontrahenta powoda - (...), szereg elementów linii galwanicznej wraz z osprzętem, które to zachowanie naruszać miało uzgodnienia poczynione przez powoda z J. D.

(1), wypełniając znamiona czynów nieuczciwej konkurencji ( zob. pkt 9 uzasadnienia pozwu - k. 10 akt). Chociaż bowiem powód nadmienił w pozwie, że pozwana spółka (...) prowadzi działalność konkurencyjną u kontrahentów powoda, co w szczególności dotyczyć miało(...), to żądanie zasądzenia kwoty 100.000 zł zostało skonstruowane poprzez wyraźne odwołanie się do wartości szkody oszacowanej na podstawie „oceny zakresu umowy, który pozwani, zrealizowali z (...) (…) w związku z zachowaniem pozwanych w zakresie współpracy handlowej pomiędzy pozwanymi a (...) (…) w zakresie objętym zakazem wynikającym z porozumienia z 31 stycznia 2014 r.” ( pkt 16 uzasadnienia pozwu – k. 11 akt).

(1)pozostaje wspólnikiem i reprezentantem (prezesem zarządu) drugiego z pozwanych : (...) Nie zostało jednak udowodnione przez powoda, aby – w związku ze współpracą podjętą z (...) (podstawa faktyczna pozwu) – którykolwiek z ww. pozwanych dopuścił się względem niego czynów nieuczciwej konkurencji. W zebranym w sprawie materiale dowodowym nie znalazła w szczególności potwierdzenia teza, że pozwany J. D.

(1)w oparciu o wiedzę pozyskaną w czasie współpracy z powodem (którą obowiązany był zachować w tajemnicy) w imieniu (...) wystąpił (bądź też spowodował takie wystąpienie) do (...) (klienta powoda w zakresie wykonania i modernizacji linii galwanicznych) z ofertą dostarczenia szeregu komponentów, której nie mógłby przygotować bez wykorzystania ww. poufnych informacji. Jednoznaczne w swojej treści zeznania świadka J. D.

(2)( k. 141v-143 akt), który potwierdził prawdziwość złożonego do akt sprawy na prośbę strony pozwanej oświadczenia o tym, że reprezentowana przez niego spółka (...) nigdy nie współpracowała z pozwanymi w zakresie projektowania, wykonania, instalowania, wdrażania oraz serwisowania urządzeń sterujących automatyką wraz z oprogramowaniem dla potrzeb obsługi linii galwanicznych ( k. 86 akt), świadczą bez żadnych wątpliwości o tym, że to nie pozwani wystąpili najpierw do (...) z ofertą nabycia określonych towarów (komponentów) niezbędnych do modernizacji linii. Do J. D.

(1)(wówczas już występującego w ramach (...)) z zapytaniem o ofertę cenową na konkretne towary (w oparciu o specyfikację przygotowaną wcześniej przez powoda i udostępnioną (...)) zwrócił się bowiem sam J. D.

(2), poszukujący oferty najtańszej na rynku (zob. e-mail z dnia 4 listopada 2014 r. z załącznikiem – k. 84-85 akt). Fakt, że ww. towary mają charakter typowy i są ogólnie dostępne (powód nie jest zresztą ich producentem, co jest poza sporem, lecz – podobnie jak i pozwany (...) – nabywa je od (...) w P.), potwierdziły zeznania świadków : L. G. – k. 160v akt, T. S. – k. 162v akt, oraz M. B. – k. 165v akt). Ten ostatni świadek potwierdził, że jako pracownik powoda przygotowywał listę ww. komponentów wraz z wyceną, a następnie przekazał ją do (...) J. D.

(2)( k. 165v i 166 akt). Opisany wyżej przebieg wzajemnej współpracy pomiędzy (...), a pozwanym (...) w sposób wiarygodny potwierdzili w swoich zeznaniach reperentanci ww. pozwanego: J. Z. i A. U., a także sam pozwany J. D.

(1)( k. 178, czas nagrania: 00:43:16-00:46:38, 00:51:11-00:52:22, 00:56:21-01:00:55 i 01:03:03-01:05:37 – k. 180 i 180v.-181 akt). Słusznie nie mieli oni żadnych wątpliwości, co do dopuszczalności nawiązania współpracy handlowej z (...), gdyż sama sprzedaż temu podmiotowi tego rodzaju towarów (ogónie dostępnych na rynku i oznaczonych katalogowo) przez spółkę (...) w żaden sposób nie naruszała obowiązków pozwanego J. D.

(1)wynikających z porozumienia z dnia 31 stycznia 2014 r. (tj. uzyskania przez niego samego zgody na współpracę z kontrahentami powoda

(1)zwrócił powodowi kody źródłowe do oprogramowania poszczególnych linii, który były niezbędne do dokonywania zmian i ich serwisowania (por. zeznania tego pozwanego – k. 178, 181-181v, czas nagrania: 01:10:55-01:20:33). Wobec powyższych okoliczności należy podkreślić, że klauzula generalna kształtuje (kreuje) uniwersalny zakaz nieuczciwej konkurencji (wyrok S.A. w Łodzi z dnia 31 lipca 1995 r., I ACr 308/95, OSA 1995, z. 7-8, poz. 52). Niewątpliwie więc art. 3 u.z.n.k. określa przesłanki uznania konkretnego zachowania za czyn nieuczciwej konkurencji. Zatem aby doszło do popełnienia czynu nieuczciwej konkurencji, niezbędne jest kumulatywne spełnienie następujących przesłanek: po pierwsze – działanie poddane ocenie musi zostać podjęte w związku z działalnością gospodarczą, po drugie – czyn ten musi być sprzeczny z prawem lub dobrymi obyczajami, a po trzecie – działanie to musi zagrażać lub naruszać interes innego przedsiębiorcy lub klienta. Na gruncie przedmiotowej sprawy nie można twierdzić, że pozwani dopuścili się czynów nieuczciwej konkurencji. Pozwany J. D.

(1)nie projektował, nie wykonywał, nie instalował, nie wdrażał oraz nie serwisował urządzeń sterujących automatyką wraz z oprogramowaniem dla potrzeb linii galwanicznych wykonanych przez powoda dla (...). Nie doszło w żadnym razie do wykorzystania w tym zakresie informacji pozyskanych od powoda, a zarzucanej transakcji pomiędzy (...) a pozwanym (...) nie można przypisać niezgodności z prawem lub dobrymi obyczajami, zagrażającej lub naruszające interes powoda. Nie można aprobować bowiem także działań, które uniemożliwiałyby lub co najmniej utrudniały funkcjonowanie na rynku innych przedsiębiorców, zajmującym się taką samą lub zbliżoną działalnością gospodarczą. Pozostawałoby to w sprzeczności z porządkiem prawnym, opartym na zasadzie wolności gospodarczej i regułach uczciwej konkurencji (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 lipca 2002 r., I CKN 1319/00, OSNC 2004, Nr 5, poz. 73, a także Sąd Apelacyjny w Katowicach w postanowieniu z dnia 26 marca 2013 r., V ACz 244/13, LEX nr 1298915). Jak na to trafnie zwrócił uwagę Sąd Najwyższy w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku z dnia 11 lipca 2002 r. (I CKN 1319/00) założeniem ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji jest ochrona atrakcyjnej siły przedsiębiorcy oraz jej oddziaływanie na krąg odbiorców. Chodzi o rozgraniczenie między działaniem uczciwym i zgodnym z prawem, a wykraczającym poza ustanowione reguły. Ustawa ta ma zatem na celu zapewnienie prawidłowości zachowania się i działania podmiotów gospodarczych w warunkach wolnej konkurencji i dostępu do rynku na równych prawach. Realizacja konstytucyjnej zasady wolności gospodarczej uzasadnia zatem poszukiwanie równowagi między wolnością rynku i swobodą obrotu a celami ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Sąd uznał zatem, że (...) nabyła tylko i wyłącznie części zamienne od pozwanej spółki, a do zawarcia transakcji sprzedaży towarów z oferty handlowej nie była potrzebna żadna szczegółowa wiedza, która mogłaby zostać uznana za tajemnicę przedsiębiorstwa powoda. Ponadto Sąd podziela stanowisko pozwanych co do twierdzenia, że samo nabycie komponentów jest wkładem materiałowym w linię automatyki przemysłowej. Zaś dopiero jej zaprojektowanie i oprogramowanie jak również wdrożenie może stanowić opracowanie systemu. W tych okolicznościach nie można również dopatrywać się czynu nieuczciwej konkurencji polegającego na nakłanianiu klientów przedsiębiorcy lub innych osób do rozwiązania z nim umowy albo niewykonania lub nienależytego wykonania umowy, w celu przysporzenia korzyści sobie lub osobom trzecim albo szkodzenia przedsiębiorcy (art. 12 ust. 2 u.z.n.k.), bądź też rozpowszechniania w tym samym celu nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd wiadomości o swoim lub innym przedsiębiorcy albo przedsiębiorstwie (art. 14 ust. 1 u.z.n.k.). W sytuacji zatem gdy żądanie pozwu nie było uzasadnione co do zasady nie było potrzeby aby oceniać przesłanki związane z przedawnieniem dochodzonego roszczenia. W ocenie Sądu, brak zasadności pozwu nie oznaczał, iż uzasadnione jest żądanie pozwanego, aby na podstawie art. 22 ust. 1 u.z.n.k. nakazać powodowi złożenie stosownego oświadczenia . Powołany przepis odwołuje się do pojęcia oczywistej bezzasadności powództwa, wskazującej na jej kwalifikowany charakter. Jak wskazuje doktryna, oczywiście bezzasadne jest powództwo, które prima facie podlega oddaleniu, a ocena taka powinna nasuwać się bez konieczności szczególnego badania sprawy, czy też przeprowadzania postępowania dowodowego (por. M. Zdyb, M. Sieradzka, A. Michalak, M. Mioduszewski, J. Raglewski, J. Rasiewicz, J. Sroczyński, M. Szydło, M. Wyrwiński, Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz, LEX, 2016, teza 5 do art. 22). W sprawie niniejszej taka sytuacja nie miała miejsca. Rozstrzygnięcie sprawy wymagało przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz stosownej analizy dowodów w świetle odpowiednich przepisów prawa. W tych okolicznościach, brak było podstaw dla uwzględnienia wniosku pozwanych, wywodzonego z art. 22 ust. 1 u.z.n.k. (punkt II. wyroku). O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 99 k.p.c., przy uwzględnieniu także § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r., poz. 265). W świetle tych regulacji każdemu z pozwanych należy się kwota po 2.717 zł. Sąd zważył, że wygrywający proces pozwani – współuczestnicy procesu, o których mowa w art. 72 § 1 pkt 1 k.p.c. – reprezentowani byli przez tego samego radcę prawnego, w związku z czym zasadnym było przyznanie im zwrotu kosztów procesu w wysokości odpowiadającej łącznie wynagrodzeniu jednego pełnomocnika (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 2007 r., III CZP 130/06, OSNC 2008, nr 1, poz. 1). Na kwoty te składają się zatem: kwota 2.700 zł tytułem wynagrodzenia (1/2 z kwoty 5400 zł) oraz kwota – 17 zł – tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (punkt III. wyroku). W punkcie IV. wyroku Sąd nakazał ściągnąć od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Bydgoszczy kwotę 1316,10 złotych tytułem poniesionych tymczasowo wydatków (w związku z mediacją) na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r., poz. 785 ze zm.).