IV P 62/19

(1)przeciwko J. W. prowadzącemu (...) Przedsiębiorstwo Produkcyjno - Budowlane (...). W. (...) w A. o sprostowanie świadectwa pracy 1. Oddala powództwo 2. Zasądza od powoda P. B.

(1)na rzecz pozwanego J. W. prowadzącego (...) Przedsiębiorstwo Produkcyjno - Budowlane (...). W. (...) w A. kwotę 154,00 zł (sto pięćdziesiąt cztery złote i zero groszy) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. SSR Karol Kwiatkowski Sygn. akt IV P 62/19 UZASADNIENIE Powód P. B.

(1)w pozwie skierowanym przeciwko J. W. prowadzącemu (...) Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Budowlane (...).W. (...) w A. domagał się . sprostowania świadectwa pracy, wydanego powodowi przez pozwanego, datowanego na dzień 19.06.2019 roku, w punkcie 4a, tj. w zakresie przyczyn ustania stosunku pracy - poprzez zamianę zapisu z „rozwiązania umowy o pracę przez pracodawcę bez zachowania okresu wypowiedzenia (art.52 § 1 pkt 1 KP)” na „rozwiązanie umowy za porozumieniem stron”. Ponadto domagał się zasądzenia od pozwanego zwrotu kosztów procesu wg norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu wskazał, iż w dniu 14.06.2019 r. zakończył zatrudnienie u pozwanego i w dniu 24.06.2019 r. otrzymał świadectwo pracy. Dokument ten zawierał jednak nieprawdziwe dane odnośnie rozwiązania umowy o pracę. Powód, zgodnie z zawartym pouczeniem, zwrócił się do pozwanego w dniu 25.06.2019 r. z wnioskiem o sprostowanie wydanego mu świadectwa pracy we wskazanym powyżej zakresie. Pozwany odmówił sprostowania i poinformował o tym powoda w dniu 04.07.2019 r. Zdaniem powoda sprostowanie świadectwa pracy jest niezbędne, ponieważ nie odpowiada w pełni zaistniałej sytuacji. Pozwany J. W. prowadzący (...) Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Budowlane (...).W. (...) w A. domagał się oddalenia powództwa i zasądzenia od powoda na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. Pozwany wskazał, iż rozwiązanie z powodem umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym nastąpiło, na skutek oświadczenia pozwanego, z dniem 14 czerwca 2019 r. Przyczyną zwolnienia dyscyplinarnego było zachowanie powoda, który w dniu 11.05.2019r. bez wiedzy przełożonych, czy pracodawcy, bez zlecenia, odjechał samochodem służbowym pracodawcy nr rej. (...) poza teren firmy i wrócił dopiero po dwóch godzinach. Powód P. B.

(1)nie odwołał się od rozwiązania umowy o pracę w tym trybie do sądu pracy. Wobec powyższego brak jest podstaw do sprostowania świadectwa pracy. Sąd ustalił, co następuje: P. B.

(1)pozostawał zatrudniony u J. W. prowadzącego (...) Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Budowlane (...).W. (...) w A., na podstawie umowy o pracę zawartej w dniu 26.09.2014r. na czas nieokreślony, na stanowisku kierowcy. /dowód: umowa o pracę wraz z aneksami – w aktach osobowych/ W dniu 11 maja 2019r. powód o godzinie 13:09:21, bez wiedzy przełożonych czy pracodawcy, bez zlecenia, P. B.

(1)poruszając się po drodze serwisowej odjechał samochodem należącym do pracodawcy (nr rej (...)) poza teren firmy i wrócił dopiero po dwóch godzinach, tj. o godzinie 15:17:07. Po ujawnieniu tego zdarzenia, po konsultacji z firmą (...), monitorującą przy pomocy nadajników (...) całą flotę w firmie (...).W. (...) w A., okazało się, że analiza systemu V. wykazała, że wszystkie rekordy w tym czasie pokazywały prawidłowe parametry nadajnika - tzn. właściwe zasilanie, właściwy sygnał GPS i GSM. Wobec powyższego, pracodawca stwierdził, że doszło do zakłócenia pracy urządzenia w pojeździe poprzez odłączenie jego zasilania lub zagłuszenie go innym urządzeniem. W pojeździe, którego zaboru dokonał P. B. brak było również włożonych wykresówek (brak tarczek). Nadto, pracodawca nie był w stanie zweryfikować stanu licznika i wyliczyć liczby kilometrów jakie przejechał powód w czasie zaboru pojazdu. Okazało się to niemożliwe, albowiem stan licznika był taki sam jak w dniu po zakończeniu ostatniej poprzedniej trasy wykonanej przez pracownika w dniu 09 maja 2019r. - o godzinie 21:25 licznik wskazywał 207.450 km. Powyższe mogło wskazywać na użycie przez pracownika impulsometru (magnesu) w celu uniemożliwienia odczytania ilości przejechanych kilometrów. W rozmowne z D. R. - pracownikiem (...) Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Budowlanego (...).W. (...) w A. odpowiedzialnym za flotę pojazdów w firmie, P. B. przyznał się do celowego zagłuszenia sygnału GPS. Po uzgodnieniu z pracodawcą D. R. przekazała P. B., iż może złożyć wniosek o rozwiązaniu umowy o pracę za porozumieniem stron, a pracodawca zastanowi się czy go uwzględni. P. B.

(1)nie chciał jednak złożyć takiego wniosku, opuścił teren zakładu pracy, a następnego dnia przedstawił długotrwałe zwolnienie lekarskie. Oświadczeniem z dnia 29.05.2019r. pracodawca rozwiązał z P. B.

(1)umowę o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia z powodu ciężkiego naruszenia podstawowego obowiązku ochrony mienia pracodawcy (art. 100§2 pkt 4 kp) tj. użycia samochodu służbowego do celów prywatnych bez wiedzy i zgody swoich przełożonych oraz właściciela firmy (art. 52§1 pkt 1 kp). Oświadczenie to zostało wysłane pracownikowi drogą pocztową i zwrócone w dniu 14.06.2019r. wobec jego nieodebrania. Już po wysłaniu oświadczenia pracodawcy z dnia 29.05.2019r., P. B.

(1)przyszedł do siedziby pracodawcy i oświadczył, że zdecydował się na rozwiązanie umowy za porozumieniem stron. Rozmawiał w tej sprawie z synem właściciela M. W.. Jednak pracodawca po konsultacji z D. R. i kierownikiem K. W. zdecydował o podtrzymaniu decyzji o zwolnieniu dyscyplinarnym. W dniu 19.06.2019r. pracodawca wystawił P. B.

(1)świadectwo pracy, w którym wskazał m.in. iż umowa o pracę rozwiązała się z dniem 14.06.2019r. w wyniku rozwiązania jej przez pracodawcę bez zachowania okresu wypowiedzenia (art. 52§1 pk1 kp). Świadectwo to zostało doręczone P. B.

(1)w dniu 24.06.2019r. drogą pocztową Pismem z dnia 25.06.2019r. P. B. zwrócił się do pracodawcy o sprostowanie świadectwa pracy poprzez zamianę zapisu z „rozwiązania umowy o pracę przez pracodawcę bez zachowania okresu wypowiedzenia (art.52 § 1 pkt 1 KP)” na „rozwiązanie umowy za porozumieniem stron”. W odpowiedzi pracodawca pismem z dnia 1.07.2019r. odmówił sprostowania świadectwa pracy podtrzymując decyzję o zwolnieniu P. B. bez zachowania okresu wypowiedzenia. /dowód: nagrania z monitoringu - płyta CD k. 16 – koperta, pendrive k. 17-koperta, dokumentacja zdjęciowa k. 27-31, 36, 61 (koperta), oświadczenia k. 32-34, korespondencja mailowa k. 35, wydruk tarczki k. 37, protokół k. 38-39, akta osobowe k. 18-koperta, zeznania świadka D. R. na rozprawie w dniu 28.10.2019r. – protokół skrócony rozprawy z dnia 28.10.2019r. k. 63-63v/ Sąd zważył, co następuje: Problematykę dotyczącą wydawania świadectw pracy reguluje art. 97 k.p. (w wersji obowiązującej przed dniem 7.09.2019r. – por. art. 5 ustawy z dnia 16.05.2019r. o zmianie ustawy – kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw Dz. U. z 2019r. poz. 1043). Zgodnie z art. 97 k. p., w związku z rozwiązaniem lub wygaśnięciem stosunku pracy pracodawca jest obowiązany niezwłocznie wydać pracownikowi świadectwo pracy, jeżeli nie zamierza nawiązać z nim kolejnego stosunku pracy w ciągu 7 dni od dnia rozwiązania lub wygaśnięcia poprzedniego stosunku pracy. Wydanie świadectwa pracy nie może być uzależnione od uprzedniego rozliczenia się pracownika z pracodawcą. W świadectwie pracy należy podać informacje dotyczące okresu i rodzaju wykonywanej pracy, zajmowanych stanowisk, trybu rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy, a także inne informacje niezbędne do ustalenia uprawnień pracowniczych i uprawnień z ubezpieczenia społecznego. Ponadto w świadectwie pracy zamieszcza się wzmiankę o zajęciu wynagrodzenia za pracę w myśl przepisów o postępowaniu egzekucyjnym. Na żądanie pracownika w świadectwie pracy należy podać także informację o wysokości i składnikach wynagrodzenia oraz o uzyskanych kwalifikacjach. Pracownik może w ciągu 7 dni od otrzymania świadectwa pracy wystąpić z wnioskiem do pracodawcy o sprostowanie świadectwa. W razie nieuwzględnienia wniosku pracownikowi przysługuje, w ciągu 7 dni od zawiadomienia o odmowie sprostowania świadectwa pracy, prawo wystąpienia z żądaniem jego sprostowania do sądu pracy (§ 2 1). Jeżeli z orzeczenia sądu pracy wynika, że rozwiązanie z pracownikiem umowy o pracę bez wypowiedzenia z jego winy nastąpiło z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu w tym trybie umów o pracę, pracodawca jest obowiązany zamieścić w świadectwie pracy informację, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło za wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę (§3). Zgodnie z wyżej przytoczonymi przepisami możliwość wystąpienia przez pracownika do Sądu z roszczeniem o sprostowanie świadectwa pracy uzależniona jest od wyczerpania przewidzianego w art. 97§ 2 1 kp trybu. Pierwszą czynnością pracownika powinno być wystąpienie do pracodawcy, w terminie 7 dni od otrzymania świadectwa, z wnioskiem o jego sprostowanie. Następnie pracownik może, w ciągu 7 dni od zawiadomienia go o odmowie sprostowania, wystąpić do Sądu pracy z powództwem o sprostowanie świadectwa. Może on także wystąpić do Sądu po bezskutecznym upływie terminu przeznaczonego na odpowiedź pracodawcy. Zważywszy na fakt, iż wniosek powoda o sprostowanie świadectwa pracy w zakresie trybu rozwiązania stosunku pracy nie został uwzględniony przez pracodawcę, podlegał on ocenie Sądu Pracy zgodnie ze zgłoszonym roszczeniem pozwu. Niewątpliwie stosunek pracy łączący powoda P. B.

(1)i pozwanego J. W. został rozwiązany z dniem 14.06.2019 r., kiedy doręczone zostało (w drodze awiza pocztowego) oświadczenie pracodawcy z dnia 29.05.2019r. o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w rozumieniu art. 52§1 k.p. Co prawda strony prowadziły negocjacje w kierunku ewentualnego rozwiązania stosunku pracy w drodze porozumienia stron, jednak nie doszło do zawarcia takiego porozumienia. Okoliczności te jednoznacznie potwierdzają zeznania świadka D. R. (j.w.), które Sąd obdarzył w całości wiarą. Potwierdził je również stanowczo pracodawca w piśmie z dnia 1.07.2019r. odmawiającym sprostowania świadectwa pracy. P. B.

(1)nie skorzystał z prawa do wystąpienia z powództwem o przywrócenie do pracy lub odszkodowanie z tytułu nieuzasadnianego lub naruszającego przepisy prawa pracy rozwiązania umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym Świadectwo pracy jest wprawdzie bardzo ważnym dla pracownika dokumentem, ale zawiera jedynie oświadczenie wiedzy, nie zawiera oświadczeń woli (por. wyrok Sądu Najwyższego z 7.6.1994 r., I PRN 29/94, OSNAPiUS 1994 nr 12, poz. 189). Nie zawiera ono elementów ocennych, a jedynie fakty wskazane w przepisie art. 97 KP, samo przez się nie tworzy praw podmiotowych ani ich nie pozbawia (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 20.2.1991 r., I PR 422/90, Przegląd Sądowy 1993 nr 4, s. 93; wyrok z 2.6.2006 r., I PK 250/05, OSNP 2007 nr 11-12, poz. 156). Pojęcie "sprostowanie", oznacza - zgodnie ze znaczeniem słownikowym - poprawienie, skorygowanie, dokonanie korekty jakiejś informacji, czy sprostowanie jakiegoś błędu. Nie mieści się w nim kwestionowanie przez pracownika rozwiązania stosunku pracy w określonym trybie, tj. kwestionowanie stanu prawnego (por. uchwałę SN z dnia 4.11.2009r. I PZP 4/09). Jak wskazał Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 4.11.2009 r. I PZP 4/09, pracownik nie może skutecznie dochodzić sprostowania świadectwa pracy w części dotyczącej stwierdzenia, że stosunek pracy został rozwiązany przez pracodawcę bez wypowiedzenia z winy pracownika, kwestionując zgodność z prawem tego rozwiązania, bez wystąpienia z powództwem o roszczenia z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy na podstawie art. 56 KP. Skoro zatem powód P. B. nie kwestionował rozwiązania stosunku pracy bez zachowania okresu wypowiedzenia w drodze powództwa na podstawie art. 56 kp, to nie może obecnie domagać się sprostowania świadectwa pracy w części dotyczącej stwierdzenia, że stosunek pracy został rozwiązany przez pracodawcę bez wypowiedzenia z jego winy. Z kolei, ustalony stan faktyczny i przeprowadzone dowody jednoznacznie wskazują, iż do rozwiązania stosunku pracy z powodem doszło w trybie art. 52§1 kp. Zatem kwestionowane zapisy przedmiotowego świadectwa pracy odpowiadają prawdzie. Na podstawie art. 217§3 kpc Sąd pominął dowód z zeznań świadków K. W., J. M., I. F. i M. W. uznając, iż okoliczności sporne w sprawie zostały dostatecznie wyjaśnione. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 97 § 2 1 powództwo oddalił (pkt I sentencji wyroku). O kosztach procesu (pkt II sentencji wyroku) orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu – w oparciu o art. 98§1 i §3 kpc w zw. z § 9 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r. poz. 1800 ze zm.) i zasądzono z tego tytułu od powoda na rzecz pozwanego kwotę 120,00 zł. (stawka profesjonalnego pełnomocnika reprezentującego pozwanego) powiększoną o kwotę 34,00 zł. –koszty opłat skarbowych od udzielonych pełnomocnictw. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. sędzia Karol Kwiatkowski