Sygn. akt VIII Ga 428/13 VIII Ga 429/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 lutego 2014 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie Wydział VIII Gospodarczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO
§ 1k.p.c.
poprzez dopuszczenie spóźnionych wniosków dowodowych powodów, co miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ w kontekście, iż sąd nie dopuścił świadków wnioskowanych przez pozwanego – sąd nieprawidłowo ustalił stan faktyczny; 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 65 § 2 k.c. poprzez jego niezastosowanie w sprawie i w konsekwencji nieustalenie, jaki strony miały zamiar przy zawieraniu umowy i jaki był jej cel. Wskazując na powyższe zarzuty pozwany wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa oraz zasądzenie kosztów procesu za obie instancje, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu pozwany podniósł, że w jego ocenie do puli etatów należy zaliczyć wszystkich lekarzy zatrudnionych na oddziale, w tym lekarzy rezydentów. Zarzucił, że strona powodowa w odpowiedzi na sprzeciw powołała kolejnych świadków na okoliczności, które wskazywała już w pozwie, wobec czego dowody te powinny podlegać oddaleniu jako spóźnione. Wnioski dowodowe pozwanego stanowiły odpowiedź na wnioski dowodowe złożone przez powodów w odpowiedzi na sprzeciw. Sąd dopuścił dowody zawnioskowane przez powoda oddalając jednakże wnioski pozwanego, pomimo tego, że art. 479 14 § 2 k.p.c. oraz art.
§ 1k.p.c.
stawiają przed stronami tożsame wymagania. Postępowanie to doprowadziło w konsekwencji do naruszenia zasady równości stron w procesie. W odpowiedzi na apelację pozwanego powodowie wnieśli o jej oddalenie oraz o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania odwoławczego. Pozwany również wniósł o oddalenie apelacji powodów oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania apelacyjnego. Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje: Apelacja powodów zasługiwała częściowo na uwzględnienie, prowadząc do wydania orzeczenia o charakterze reformatoryjnym, zaś apelacja pozwanego okazała się bezzasadna w całości. Przed przystąpieniem do zasadniczych rozważań apelacji powodów należy stwierdzić, że sąd drugiej instancji orzeka granicach materiału zebranego w postępowaniu w pierwszej instancji oraz w postępowaniu apelacyjnym (art. 382 k.p.c.). Oznacza to, że postępowanie apelacyjne polega na merytorycznym rozpoznaniu sprawy i wyrok sądu drugiej instancji musi opierać się na jego własnych ustaleniach faktycznych i prawnych. Stąd też, jeżeli sąd odwoławczy po rozpoznaniu apelacji dojdzie do przekonania, że konieczna jest zmiana wyroku, zobowiązany jest dokonać własnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, o ile zmiana wyroku zaskarżonego apelacją nie jest wyłącznie następstwem naruszenia przez sąd pierwszej instancji prawa materialnego (tak też postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 1998 r., III CKN 792/98; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2000 r., I PKN 54/00). Sąd drugiej instancji stwierdza, że zasadnie zarzucili powodowie w apelacji, że Sąd Rejonowy dokonując wyliczeń należnego powodom wynagrodzenia wadliwie uwzględnił przy podziale puli z etatyzacji etat K. W.
(2). Bowiem powodowie już w pozwie podnosili, że w zawartej pomiędzy pozwanym a K. W.
(2)umowie o świadczenie usług nie zostało zagwarantowane dodatkowe wynagrodzenie z tytułu mniejszej ilości etatów (k. 9). Brak było więc podstaw do uwzględnienia tej osoby do puli etatyzacji. W konsekwencji kwota z tytułu etatyzacji (tj. suma w wysokości 6.216 zł) powinna zostać podzielona pomiędzy powodów (4 lekarzy), nie zaś jak mylnie przyjął Sąd pierwszej instancji pomiędzy 5 lekarzy, tj. powodów i K. W.
(2). Nie sposób jednak zgodzić się z powodami, że w czasie kiedy K. W.
(2)przebywała na urlopie bezpłatnym (tj. w miesiącu sierpniu i wrześniu 2011 r.) jej etatu nie należy uwzględniać do ogólnej liczby lekarzy świadczących usługi zdrowotne. W tym zakresie trafne jest stanowisko Sądu Rejonowego który podniósł, że umowa odnosiła się do etatu, a więc zatrudnienie 8 lekarzy. Przeciwna interpretacja, a zatem wymaganie, że na oddziale codziennie miałoby świadczyć usługi medyczne 8 lekarzy oznaczałoby w istocie konieczność każdorazowego poszukiwania przez pozwanego zastępstwa, chociażby na jeden dzień. To zaś byłoby praktycznie niemożliwie. Trudno jest mianowicie przyjąć, że pracodawca z dnia na dzień w sytuacjach losowych (np. choroby jednego z lekarzy) przyjmie do pracy osobę o wymaganych kwalifikacjach, która wyrazi zgodę na podjęcie jedynie kilkudniowego zatrudnienia w celu zastąpienia lekarza nieobecnego. Wskazać zresztą należy, że na taką interpretacje zdają się także wskazywać sami powodowie. Skarżący w swoich wyliczeniach przedstawionych w apelacji za okres od maja do lipca 2011 r. uwzględnili bowiem etat doktor I. C.
(1)(k. 400), pomimo tego, że osoba ta w tym okresie przebywała na zwolnieniu lekarskim (okoliczność niesporna). Reasumując, do ogólnej liczby etatów należało zaliczyć lekarzy zatrudnionych przez pozwanego na Oddziale Chorób Wewnętrznych w okresie od kwietnia do września 2011 r., niezależnie do tego czy w tym czasie faktycznie świadczyli usługi zdrowotne, przy czym pula z etatyzacji powinna zostać podzielona pomiędzy 4 lekarzy - powodów, którzy mieli zagwarantowane w umowach dodatkowe wynagrodzenie z tytułu tzw. etatyzacji. Zatem wyliczenie wynagrodzenia powodów według wskazanych wyżej zasad przedstawia się następująco: 1) w pierwszej połowie kwietnia 2011 r. pozwany zatrudniał 5 lekarzy (powodów oraz I. C.
(1)) więc do umówionej liczby 8 etatów brakowało 3 etatów, a pula z etatyzacji powinna być podzielona na 4 lekarzy (powodów) wg następujących wyliczeń: (6216 zł x 3) x 1/2 kwietnia : 4 lekarzy = 2331 zł na osobę; 2) w drugiej połowie kwietnia 2011 r. pozwany zatrudniał 6 lekarzy (powodów oraz I. C.
(1)i K. W.
(2)), więc do umówionej liczby 8 etatów brakowało 2 etatów, a pula z etatyzacji powinna być podzielona na 4 lekarzy (powodów): (6216 zł x 2) x 1/2 kwietnia : 4 lekarzy = 1554 zł na osobę; 3) w okresie od maja do lipca 2011 r. pozwany zatrudniał 6 lekarzy (powodów oraz I. C.
(1)i K. W.
(2)), więc do umówionej liczby 8 etatów brakowało 2 etatów, a pula z etatyzacji powinna być podzielona na 4 lekarzy (powodów): (6216 zł x 2) : 4 = 3108 zł na osobę; 4) w miesiącach sierpniu i wrześniu 2011 r. pozwany zatrudniał 6 lekarzy (powodów oraz I. C.
(1)i K. W.
(2)), więc do umówionej liczby 8 etatów brakowało 2 etatów, a pula z etatyzacji powinna być podzielona na 4 lekarzy (powodów): (6216 zł x 2) : 4 = 3108 zł na osobę. Z powyższego wynika, że wynagrodzenie każdego z powodów z tytułu tzw. etatyzacji za okres od kwietnia do września 2011 r. wyniosło kwotę 19.425 zł [2.331 zł za I poł. kwietnia + 1.554 za II poł. kwietnia + 3.885 zł + 15540 zł (3.108 zł x 5 miesięcy) = 19.425 zł]. Od wyliczonej wyżej kwoty należało odjąć wpłaty dokonane przez pozwanego na rzecz każdego z powodów z tytułu etatyzacji. Kwoty te wynikają ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów w postaci: pism ordynatora do dyrekcji SP (...) o podział puli dodatkowej, zestawień etatyzacyjnych, rachunków wystawionych przez powodów z tytułu wynagrodzenia i dowodów ich wypłat przez pozwanego (k. 114-165). I tak: 1. na rzecz powoda M. G.
(1)wypłacono: w kwietniu 2011 r. - 2.918,76 zł (k. 114), w maju 2011 r. – 1.401,85 zł (k. 124), w czerwcu 2011 r. – 1.513,41 zł (k. 134), w lipcu 2011 r. – 1.649,24 zł (k. 144), w sierpniu 2011 r. – 1.993,01 zł (k. 154), we wrześniu 2011 r. - 1513,42 zł (k. 164); razem - 10.989,69 zł. Powodowi M. G.
(1)przysługuje zatem wynagrodzenie w wysokości 8.435,31 zł (19.425 zł – 10.989,69 zł), co przy uwzględnieniu kwoty zasądzonej wyrokiem Sądu Rejonowego powoduje, że na jego rzecz należało zasądzić dodatkowo kwotę 1.179,87 zł (8.435,31 zł – 7.255,44 zł). 2. na rzecz powódki M. P.
(1)wypłacono: w kwietniu 2011 r. – 3.243,08 zł (k. 114), w maju 2011 r. - 1.731,69 zł (k. 124), w czerwcu 2011 r. - 1.324,24 zł (k. 134), w lipcu 2011 r. - 1.731,69 zł (k. 144), w sierpniu 2011 r. - 1.087,10 zł (k. 154), we wrześniu 2011 r. - 1.664,75 zł (k. 164); razem - 10.782,55 zł. Powódce M. P.
(1)przysługuje więc wynagrodzenie w kwocie 8.642,45 zł (19.425 zł - 10.782,55 zł), co przy uwzględnieniu kwoty zasądzonej zaskarżonym wyrokiem powoduje, że na jej rzecz należało zasądzić dodatkowo kwotę 1.711,33 zł (8.642,45 zł – 6.931,12 zł). 3. na rzecz powódki B. A.
(1)wypłacono: w kwietniu 2011 r. – 3.243,08 zł (k. 114), w maju 2011 r. - 1.731,69 zł (k. 124), w czerwcu 2011 r. - 1.702,59 zł (k. 134), w lipcu 2011 r. - 1.731,69 zł (k. 144), w sierpniu 2011 r. - 1.540,06 zł (k. 154), we wrześniu 2011 r. - 1.664,75 zł (k. 164); razem - 11.613,86 zł. Powódce B. A.
(1)należy się zatem kwota wynagrodzenia 7.811,14 zł (19.425 zł - 11.613,86 zł), co przy uwzględnieniu kwoty zasądzonej wyrokiem Sądu pierwszej instancji sprawia, że na jej rzecz zasądzeniu podlegała dodatkowo kwota 880,02 zł (7.811,14 zł – 6.931,12 zł). 4. na rzecz powódki M. K. wypłacono: w kwietniu 2011 r. - 3.243,08 zł (k. 114), w maju 2011 r. - 1.566,77 zł (k. 124), w czerwcu 2011 r. - 1.891,76 zł (k. 134), w lipcu 2011 r. - 1.319,38 zł (k. 144), w sierpniu 2011 r. - 1.811,83 zł (k. 154), we wrześniu 2011 r. - 1.589,08 zł (k. 164); razem - 11.421,90 zł. Powódce M. P.-K. przysługuje więc wynagrodzenie w wysokości 8.003,10 zł (19.425 zł – 11.421,90 zł), co przy uwzględnieniu kwoty zasądzonej zaskarżonym wyrokiem sprawia, że na jej rzecz należało zasądzić dodatkowo kwotę 1.071,98 zł (8.003,10 zł - 6.931,12 zł). Mając na uwadze całokształt poczynionych do tej pory rozważań Sąd Okręgowy – na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. - zmienił zaskarżony wyrok w wyżej opisany sposób, oddalając powództwo w pozostałej części, a więc ponad zasądzoną na rzecz każdego z powodów kwotę wynagrodzenia z tytułu tzw. etatyzacji za okres objęty sporem (punkty I. - V. sentencji wyroku). Konsekwencją zmiany zaskarżonego wyroku była także zmiana rozstrzygnięcia o kosztach procesu w postępowaniu przez Sądem pierwszej instancji. O kosztach tych orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Powód M. G.
(1)wygrał spór w 65 % (stosunek kwoty żądanej w pozwie do kwoty łącznie zasądzonej), co uzasadnia przyznanie mu tytułem kosztów procesu kwoty 422,50 zł (65% z 650 zł opłaty sądowej od pozwu); powódka M. P.
(1)wygrała w 66,5 % - należy się jej więc kwota 432,25 zł (66,5% z 650 zł); powódka B. A.
(1)wygrała w 60% wobec czego należało zasądzić od pozwanego na jej rzecz kwotę 390 zł (60% z 650 zł), a powódka M. K. wygrała w 61,5 %, co obligowało pozwanego do zwrotu na jej rzecz kwoty 399,75 zł (61,5% z 650 zł). W punkcie V. wyroku zasądzono od pozwanego na rzecz powodów kwotę 958,50 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, uwzględniając łączną reprezentację powodów przez zawodowego pełnomocnika oraz stopień wygrania sprawy przez każdą ze stron (powodowie - uśredniając - wygrali sprawę w 63,25 %, a pozwany w 36,75 %), zaś wysokość wynagrodzenia pełnomocnika po każdej ze stron wyniosła 3.600 zł + opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł. W pozostałym zakresie apelacja powodów podlegała oddaleniu jako niezasadna, gdyż ich wyliczenia nie znalazły oparcia w ustaleniach faktycznych i wykładni postanowień łączących ich z pozwanym Szpitalem umów (art. 385 k.p.c.). Odnosząc się natomiast do apelacji pozwanego Sąd Okręgowy wskazuje, że jego zarzuty sprowadzają się do twierdzenia o niezasadnym pominięciu zgłoszonych przez pozwanego w piśmie procesowym z dnia 18 lipca 2012 r. wniosków dowodowych oraz wadliwym dopuszczeniu dowodów zaoferowanych przez powodów w piśmie stanowiącym odpowiedź na sprzeciw, jak również sformułowaniu zarzutu dotyczącego naruszenia art. 65 k.c. Dokonując ich oceny na wstępie zauważyć należy, że powód w odpowiedzi na sprzeciw wniósł o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków A. R.
(1), D. G., D. L.
(1), K. O.
(1), K. W.
(2)i I. C.
(1). Pełnomocnik pozwanego będąc obecny na rozprawie w dniu 8 stycznia 2013 r., na której dopuszczono dowód z zeznań świadków A. R., D. J.-G., D. L. i K. O., nie zgłosił zastrzeżenia w trybie art. 162 k.p.c. Zastrzeżenie takie zostało zgłoszone przez przedstawiciela pozwanego na rozprawie w dniu 21 maja 2013 r., na której Sąd Rejonowy dopuścił dowód z zeznań świadków K. W. i I. C. oraz oddalił zgłoszone przez pozwanego wnioski dowodowe o przesłuchanie w charakterze świadków A. L.
(1), M. I.
(1)i T. W.
(1)(k. 311-322). Z przepisu art. 162 k.p.c. wynika, że strona, która była obecna na posiedzeniu, na którym jej zdaniem doszło do uchybienia przepisom postępowania jest zobowiązana zgłosić zastrzeżenia w toku tego posiedzenia. Celem tego uregulowania jest doraźna kontrola czynności sądu i bezzwłoczne doprowadzenie do usunięcia uchybienia. Z tego też względu artykuł 162 k.p.c. przewiduje prekluzję zarzutów dotyczących naruszeń prawa procesowego. Termin zgłaszania zastrzeżeń jest bowiem ograniczony i dla strony obecnej na posiedzeniu trwa od chwili dokonania przez sąd kwestionowanej czynności do czasu zakończenia posiedzenia. Skutkiem niepodniesienia przez stronę zarzutu naruszenia przepisów postępowania w sposób określony w tym przepisie jest bezpowrotna utrata tego zarzutu w dalszym toku postępowania (i w środkach zaskarżenia lub środkach odwoławczych), a więc także w postępowaniu apelacyjnym, chyba że chodzi o przepisy prawa procesowego, których naruszenie sąd powinien wziąć pod rozwagę z urzędu, albo że strona nie zgłosiła zastrzeżeń bez swojej winy. Przyjąć zatem należy, że wobec braku zgłoszenia przez pozwanego w toku rozprawy z dnia 8 stycznia 2013 r. zastrzeżenia co do dopuszczenia dowodu z zeznań świadków A. R., D. J.-G., D. L. i K. O. skarżący utracił prawo do powoływania się na naruszenie przez sąd, w zakresie tych dowodów, przepisu art.
§ 1k.p.c.
Wyjaśnić trzeba, że zgłoszenie takiego zastrzeżenia dopiero na rozprawie w dniu 21 maja 2013 r. nie mogło prowadzić do ,,odzyskania” przez skarżącego uprawnienia do powołania się na uchybienia Sądu popełnione w toku rozprawy z dnia 8 stycznia 2013 r. Jak już bowiem wskazano powyżej pozwany był zobowiązany do zgłoszenia zastrzeżenia od chwili wydania przez Sąd kwestionowanego orzeczenia do czasu zakończenia posiedzenia na którym, powołane przez niego uchybienie popełniono. Ubocznie wskazać należy, że okoliczności, na które mieli zostać przesłuchani zawnioskowani przez powodów w piśmie z dnia 26 czerwca 2012 r. świadkowie, odnosiły się częściowo do tych samych okoliczności, które były już podniesione w pozwie. Powód bowiem wniósł o przesłuchanie ww. świadków m.in. na okoliczność zamiaru i celu stron przy formułowaniu postanowień umownych dotyczących puli z tytułu etatyzacji oraz wyłączenia z puli lekarzy rezydentów (k. 196 verte). Tymczasem już w pozwie powodowie powołali się na definicje personelu medycznego wskazując, że należą do niego tylko lekarze specjaliści, pomijając w swych wyliczeniach lekarzy rezydentów. Już w pozwie dokonali także interpretacji umowy. Zgodzić się zatem należy ze skarżącym, że powodowie już w piśmie wszczynającym postępowanie winni zawnioskować o przeprowadzenie dowodu z zeznań tych świadków. Uznać jednak trzeba, że powyższa wadliwość nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia. Spór dotyczył bowiem interpretacji umowy, zasadnie zaś Sąd Rejonowy przyjął, że zapis § 1 ust. 3 załącznika nr 3 do umów zawartych z powodami nie mógł odnosić się do lekarzy rezydentów. O powyższym świadczy fakt, że w § 3 ust. 1 umowy z dnia 31.10.2008 r. zawartej pomiędzy pozwanym a powodem M. G.
(1)wprost zawarto zapis o zagwarantowaniu przez pozwanego odpowiedniej liczby lekarskiego personelu medycznego w liczbie nie mniejszej niż 8 etatów lub ich równoważników łącznie z lekarzami odbywającymi specjalizację z chorób wewnętrznych w ramach umowy cywilnoprawnej lub umowy o pracę poza lekarzami rezydentami (k. 32 verte). Umowa ta była zawierana w tym samym miesiącu co umowy zawarte z powódkami M. P.
(1)i B. A.
(1)(k. 18- 21, 48-55). Trudno jest zatem przyjąć, że cel jaki przyświecał stronom zawierającym w tożsamym okresie umowy, w których przewidziano swoistą ,,rekompensatę” dla lekarzy mających świadczyć pracę przy niepełnej obsadzie personelu medycznego, był różny w stosunku do każdego z powodów. Wniosek ten jest tym bardziej uzasadniony jeśli się zważy, że sam pozwany wskazał, że postanowienia dotyczące etatyzacji były wprowadzone po przeprowadzonych negocjacjach, nie wskazując by zapisy te były różnie interpretowane w zależności od tego kto był stroną tych umów. Za powyższym przemawia dodatkowo fakt, że jak wynika z zeznań powodów, rezydenci nie mogli samodzielnie pełnić obowiązków lekarskich, lecz wymagali nadzoru lekarzy specjalistów. Oznacza to więc, że w czasie pełnienia tego nadzoru zakres obowiązków lekarzy w zasadzie nie uległ zmianie, a przynajmniej nie w takim stopniu w jakim mógłby ulec, gdyby dyżur pełnili lekarze nie wymagający podczas wykonywania swoich obowiązków żadnego nadzoru. Wobec tego nie ma podstaw by powodom odmawiać wypłaty wynagrodzenia z tytułu etatyzacji, a zatem za okres, w którym zakres ich obowiązków, z uwagi na brak pełnej obsady zwiększył się zarówno w zakresie świadczenia usług zdrowotnych, jak również nadzoru nad rezydentami. Za spóźnione należałoby potraktować zawnioskowane przez powodów dowody w postaci zeznań świadków K. W. i I. C.. Pozwany w tym zakresie zgłosił zastrzeżenie w trybie art. 162 k.p.c., niemniej jednak uchybienie to również nie mogło mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Powód bowiem już w pozwie wskazywał w jakich okresach osoby te nie były obecne w pracy, pozwany zaś nie kwestionował tych okoliczności. Podobnie za spóźnione trzeba by uznać zawnioskowane przez pozwanego w piśmie z dnia 18 lipca 2013 r. dowody z zeznań świadków A. L., M. I. i T. W.. Otóż zakreślona przez pozwanego w odniesieniu do tych świadków teza dowodowa (k. 207-208) jest tożsama z tezą zawartą w sprzeciwie od nakazu zapłaty w stosunku do J. S.
(2)(k. 105). Już zatem samo porównanie tych tez dowodowych wskazuje, że dowody z zeznana świadków wskazanych w piśmie z dnia 18 lipca 2013 r. pozwany mógł powołać w sprzeciwie od nakazu zapłaty. Z tych też względów Sąd Okręgowy - na podstawie art. 385 k.p.c. - oddalił apelację pozwanego jako bezzasadną (pkt VII. sentencji). Rozstrzygnięcie o kosztach procesu poniesionych w postępowaniu odwoławczym, zawarte w punktach VIII. i IX. sentencji wyroku, oparto na treści art. art. 100 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c., przy zastosowaniu § 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Powód M. G. wygrał sprawę na tym etapie w 27,3 %, co uzasadnia przyznanie mu tytułem kosztów postępowania apelacyjnego kwoty 58,97 zł (27,3% z 216 zł uiszczonej opłaty sądowej od apelacji, wyliczonej wg podanej przez powodów wartości przedmiotu zaskarżenia, tj. 4320 x 5 %); powódka M. P. wygrała w 39,6 % należy się jej więc kwota 85,54 zł (39,6 % z 216 zł); powódka B. A. wygrała w 20,4 %, wobec czego należało zasądzić od pozwanego na jej rzecz kwotę 44,06 zł (20,4 % z 216 zł), a powódka M. P.-K. wygrała w 24,8 %, co obligowało pozwanego do zwrotu na jej rzecz kwoty 53,57 zł (24,8 % z 216 zł). W odniesieniu do wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika powodowie ponieśli koszty łącznej reprezentacji przez adwokata w wysokości 1.200 zł. Koszty w tej samej wysokości zostały poniesione przez pozwanego reprezentowanego przez radcę prawnego. W postępowaniu wywołanym apelacją powodów pozwany wygrał sprawę w 72 %, a powodowie (uśredniając) w 28 %. Uwzględnienie stopnia wygrania sprawy przez każda ze stron skutkowało zasądzeniem od powodów na rzecz pozwanego kwoty 528 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu wywołanym apelacją powodów. Z kolei postępowanie wywołane wniesieniem apelacji przez pozwanego, która została oddalona, powodowie wygrali w całości. Wobec powyższego na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. przy zastosowaniu § 13 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd Okręgowy zasądził od pozwanego na rzecz powodów kwotę 1.200 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego (pkt X. sentencji). Wydając niniejszy wyrok Sąd odwoławczy uwzględnił zmianę nazwy pozwanego, która po raz pierwszy została wskazana w jego apelacji, choć bez żadnego podkreślenia tej istotnej okoliczności przez autora apelacji, a zwłaszcza braku stosownego dokumentu w tym zakresie (podobnie na rozprawie apelacyjnej). Przed wyrokowaniem Sąd Okręgowy za pośrednictwem wyszukiwarki internetowej pozyskał wydruk z KRS nr (...) (k. 443-445), potwierdzając, że aktualna nazwa strony pozwanej brzmi: Samodzielny Publiczny Wielospecjalistyczny Zakład Opieki Zdrowotnej w S.. SSR del. N. Pawłowska-Grzelczak SSO P. Sałamaj SSO A. Woźniak