k.p.a. (Dz. U. z 2018 poz. 2096, ze zm.) w związku z art. 83 b ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2019 poz. 300, ze zm.) odmówił wznowienia postępowania w sprawie. W dniu 21 marca 2019 r. został ogłoszony wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 6 marca 2019 r. orzekający, że „art. 25 ust. 1b ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1270 oraz z 2019 r. poz. 39), w brzmieniu obowiązującym do 30 września 2017 r., w zakresie, w jakim dotyczy urodzonych w (...)r. kobiet, które przed 1 stycznia 2013 r. nabyły prawo do emerytury na podstawie art. 46 tej ustawy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej”. Zgodnie z art.
odwołująca mogła wnieść do organu rentowego skargę o wznowienie postępowania w terminie 1 miesiąca od dnia wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, tj. do dnia 21 kwietnia 2019 r. Dni 21 i 22 kwietnia 2019 r. - pierwszy i drugi dzień Świąt Wielkiej Nocy są dniami ustawowo wolnym od pracy. Tym samym na podstawie art. 57 § 3 i 4 k.p.a. termin na zgłoszenie skargi o wznowienie postępowania upływał w dniu roboczym następującym po dniu wolnym od pracy, tj. 23 kwietnia. Skarga została wniesiona w dniu 13 czerwca 2019r., t.j. po ustawowym terminie, dlatego kolejną decyzją z dnia 17 czerwca 2019 r. organ rentowy odmówił przywrócenia terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania, bo odwołująca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. (odpowiedź na odwołanie k. 5-5v. a.s.). Pismami z dnia 3 i 5 sierpnia 2019 r. odwołująca przedłożyła do akt sprawy zaświadczenia lekarskie dot. stanu jej zdrowia i historię choroby z dnia 20 marca 2019 r. oraz informację o okresach przebywania przez nią na zwolnieniach lekarskich ( pismo z dnia 3 i 5 sierpnia 2019 r. k. 9-15 a.s.). Postanowieniem z dnia 12 listopada 2019 r. Sąd na podstawie przepisu art. 148 1 § 1 i 2 k.p.c. dopuścił dowód z dokumentów zawartych w aktach rentowych dotyczących odwołującej się. (postanowienie z dnia 12 listopada 2019 r., k. 20 a.s.). Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: A. N. w dniu 22 lipca 2008 r. złożyła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddziału w W. wniosek o emeryturę ( k. 1 - 5 a.r. tom II). Decyzją z dnia 12 sierpnia 2008 r., znak E (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznał odwołującej emeryturę w wysokości 1.304,38 zł. Wysokość emerytury była wielokrotnie waloryzowana i przeliczana (decyzja z dnia 12.08.2008 r., k. 25 a.r. tom II, decyzja z dnia 20.08.2008 r. k. 43 a.r. tom II, decyzja z dnia 26.01.2009 r. k. 57 a.r. tom II, decyzja z 1 marca 2009 k. 61 a.r. tom II, decyzja z dnia 29.07.2009 r. k.67 a.r. tom II, decyzja z dnia 24.02.2010 r. k. 79 a.r. tom II, decyzja z dnia 1.03.2010 r. k. 87 a.r. tom II, decyzja z dnia 20.07.2010 r. k. 93 a.r. tom II, decyzja z dnia 28.02.2011 r. k. 109 a.r. tom II, decyzja z dnia 27.04.2011 r. k 123 a.r. tom II, decyzja z dnia 27.10.2011r. k. 135 a.r. tom II, decyzja z dnia 8.02.2012 r. k. 147 a.r. tom II, decyzja z dnia 20.02.2012 r.k. 159 a.r. tom II, decyzja z 5.03.2012 r. k. 177 a.r. tom II, decyzja z dnia 12.10.2012 r,. a.r. tom II decyzja z dnia 22.12.2012r. k. 209 decyzja z dnia 5.03.2013 r. k. 223 a.r. tom II, decyzja z dnia 31.10.2013 r. nieoznaczona karta a.r. tom II, decyzja z dnia 3.04.2014 r. nieoznaczona karta a.r. tom II, decyzja z dnia 29.07.2014 r. nieoznaczona karta a.r. tom II). W dniu 4 grudnia 2014 r. A. N. złożyła wniosek o emeryturę (wniosek o emeryturę k. 1-7 a.r. tom IV). Decyzją z dnia 17 grudnia 2014 r. organ rentowy przyznał ubezpieczonej emeryturę powszechną na podstawie art. 26 ustawy o emeryturach i rentach z FUS i w związku z tym, iż jej wysokość była niższa od dotychczasowej emerytury wcześniejszej organ rentowy poinformował, iż nadal będzie wypłaca emerytura ustaloną na podstawie art. 29 ustawy o emeryturach i rentach z FUS (decyzja z dnia 17.12.2014r. k. 9 a.r. tom IV). Emerytura była wielokrotnie waloryzowana i przeliczana (decyzja z dnia 23.03.2015 r. k. 23 a.r. tom IV), decyzja z dnia 23.04.2015r. k. 31 a.r. tom IV, decyzja z dnia 30.04.2015 r. k. 35 a.r. tom IV), decyzja z dnia 11.08.2015r. a.r. tom IV), decyzja z dnia 8.03.2016r. k. 65 a.r. tom IV), decyzja z dnia 24.05.2016 r. a.r. tom IV),decyzja z dnia 7.10.2016 r. k. 87 a.r. tom IV), decyzja z dnia 20.01.2017 r. k. 97 a.r. tom IV), decyzja z dnia30.08.2017 r. 107 a.r. tom IV), decyzja z dnia 23.03.2018 r. a.r. tom IV), decyzja z dnia 15.06.2018 a.r. tom IV), decyzja z dnia11.10.2018 r. k. 140 a.r. tom IV), decyzja z dnia 23.10.2018 r. k. 150 a.r. tom IV). Wyrokiem z dnia 6 marca 2019 r., wydanym w sprawie o sygn. P 20/16 Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 25 ust. 1b ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 39 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2017 r., w zakresie, w jakim dotyczy urodzonych w (...) r. kobiet, które przed dniem 1 stycznia 2013 r. nabyły prawo do emerytury na podstawie art. 46 tej ustawy. W uzasadnieniu cytowanego wyżej wyroku Trybunał Konstytucyjny wskazał, że wprowadzony ustawą emerytalną nowy system świadczeń emerytalnych przewiduje jedynie przejściowe utrzymanie preferencyjnych rozwiązań, dotyczących możliwości nabycia prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym. Zasadniczo regulacja ta dotyczy tylko tych ubezpieczonych, którzy w dniu wejścia w życie tej ustawy (1 stycznia 1999 r.) osiągnęli, bez względu na płeć, wiek co najmniej 50 lat, a więc urodzili się nie później niż w dniu 31 grudnia 1948 r. Odstępstwo od tej zasady dotyczy osób, które urodziły się wiatach 1949-
- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 poz. 2096, ze zm.) w związku z art. 83 b ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2019 poz. 300, ze zm.). W uzasadnieniu organ rentowy powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 6 marca 2019 r. orzekający, że "art. 25 ust. lb ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1270 oraz z 2019 r. poz. 39), w brzmieniu obowiązującym do 30 września 2017 r., w zakresie, w jakim dotyczy urodzonych w (...) r. kobiet, które przed 1 stycznia 2013 r. nabyły prawo do emerytury na podstawie art. 46 tej ustawy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". Organ rentowy wskazał ponadto, że zgodnie z art.
Kodeksu postępowania administracyjnego odwołująca mogła wnieść do organu rentowego skargę o wznowienie postępowania w terminie 1 miesiąca od dnia wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, tj. do dnia 21 kwietnia 2019 r. Dni 21 i 22 kwietnia 2019 r. - pierwszy i drugi dzień Świąt Wielkiej Nocy są dniami ustawowo wolnym od pracy. Tym samym na podstawie art. 57 § 3 i 4 Kodeksu postępowania administracyjnego termin na zgłoszenie skargi o wznowienie postępowania upływał w dniu roboczym następującym po dniu wolnym od pracy, tj. 23 kwietnia. Ponieważ skarga została wniesiona w dniu 13.06.2019 tj. po ustawowym terminie Zakład odmówił wznowienia postępowania (decyzja z dnia 17czerwca 2019r. k. 162 a.r. tom IV). Powyższy stan faktyczny, Sąd Okręgowy ustalił na podstawie dowodów z dokumentów zawartych w aktach sprawy oraz aktach rentowych odwołującej. Zdaniem Sądu, powołane wyżej dokumenty, w zakresie w jakim Sąd oparł na nich swoje ustalenia są wiarygodne, wzajemnie się uzupełniają i tworzą spójny stan faktyczny. Nie były one przez strony kwestionowane w zakresie ich autentyczności i zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy, a zatem okoliczności wynikające z treści tych dokumentów należało uznać za bezsporne i mające wysoki walor dowodowy. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Odwołanie A. N. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...) Oddział w W. z dnia 17 czerwca 2019r., znak: (...) jest niezasadne i jako takie podlega oddaleniu. Na wstępie należy zważyć, że zgodnie z art. 148 1 § 1 kodeksu postępowania cywilnego (Dz.U. z 2019 r. poz. 1460) sąd może rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany uznał powództwo lub gdy po złożeniu przez strony pism procesowych i dokumentów, w tym również po wniesieniu zarzutów lub sprzeciwu od nakazu zapłaty albo sprzeciwu od wyroku zaocznego, sąd uzna – mając na względzie całokształt przytoczonych twierdzeń i zgłoszonych wniosków dowodowych – że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne. Analizując treść złożonych przez strony i zgromadzonych w aktach rentowych dokumentów, Sąd uznał, że okoliczności faktyczne nie były w sprawie sporne. Spór nie dotyczył faktów lecz prawa, wobec czego Sąd na podstawie art. 148 1 § 1 k.p.c. uznał, że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne, co w konsekwencji pozwoliło na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że decyzją z dnia 17 czerwca 2019 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił wznowienia postępowania w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2019 r. w sprawie emerytury zakończone decyzją z dnia 10 lipca 2015 r. Instytucja wznowienia postępowania stanowi nadzwyczajny tryb procedury administracyjnej, gdyż umożliwia uchylenie decyzji ostatecznych, co stanowi wyjątek od zasady trwałości tych decyzji, zawartej w art. 16 k.p.a. Tryb ten znajduje zastosowanie w przypadku wystąpienia w postępowaniu wad określonych w art. 145 § 1 oraz w sytuacji, gdy zaistnieje przesłanka wskazana w art.
Zgodnie z treścią powołanego wyżej przepisu art.
można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Stwierdzenie, czy przyczyna wznowienia postępowania rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy, mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia na podstawie przepisu art. 149 § 1 i muszą być wyrażone w decyzji wydanej w oparciu o art. 151 k.p.a. Badając wystąpienie przesłanki określonej w treści przepisu art.
k.p.a., organ rentowy na wstępnym etapie postępowania bada wyłącznie, czy zachowano ustawowy termin do wniesienia żądania. W przypadku spełnienia tego warunku, po wznowieniu postępowania w drodze postanowienia, organ prowadzi następnie w myśl przepisu art. 149 § 2 k.p.a. postępowanie, co do przyczyn wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Na tej podstawie należy zatem ocenić, że organ rentowy prawidłowo odmówił wznowienia postępowanie z przesłanki art.
Zgodnie z art.
można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (§ 2). zawarty w nim termin jest terminem procesowym i choć podlega przywróceniu, to wyłącznie przy spełnieniu ogólnych przesłanek przywrócenia terminu określonego w k.p.a. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2019 r. został ogłoszony w dniu 21 marca 2019 r. Zgodnie z art.
odwołująca mogła wnieść do organu rentowego skargę o wznowienie postępowania w terminie 1 miesiąca od dnia wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, tj. do dnia 21 kwietnia 2019 r. Ze względu na fakt, iż dni 21 i 22 kwietnia 2019 r. - pierwszy i drugi dzień Świąt Wielkiej Nocy są dniami ustawowo wolnym od pracy, termin na zgłoszenie skargi o wznowienie postępowania upływał w dniu roboczym następującym po dniu wolnym od pracy, tj. 23 kwietnia 2019r. Skarga została wniesiona w dniu 13 czerwca 2019r., tj. po ustawowym terminie, zaś organ rentowy słusznie odmówił przywrócenia terminu do jej złożenia. Wskazać należy, iż odwołująca nie zaskarżyła postanowienia z dnia 17 czerwca 2019 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu. Co prawda w odwołaniu z dnia 1 lipca 2017 r. od decyzji z tego samego dnia odwołująca wskazywała, iż uchybiła terminowi z uwagi na problemy zdrowotne, ale w żaden sposób nie uprawdopodobniła powyższej okoliczności. Dopiero w kolejnych pismach z dnia 3 i 5 sierpnia 2019 r. nadesłała historię choroby, z której jednak nie wynika, iż w terminie otwartym do wniesienia skargi jej stan zdrowia uniemożliwiał jej złożenie, a jedynie, iż przebywała w tym okresie na zwolnieniu lekarskim. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin, dlatego też należy uznać, iż dokumenty mające ewentualnie uprawdopodobnić uchybienie terminu do złożenia skargi o wznowienie zostały przez odwołującą przedłożone po terminie. W ocenie Sądu Okręgowego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że ubezpieczona nie zachowała terminu określonego w art. 58 § 2 k.p.a., nie wykazała także, by uchybienie terminu wskazanego w art. 58 § 1 k.p.a. nastąpiło bez jej winy. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c., oddalił odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział w W.. Z. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.