(1), osoby z którą współpracowała, i która pozostaje w sporze sądowym z pracodawcą. Oczywiście ta ostatnia okoliczność nie przesądza o niewiarygodności zeznań świadka, nakazuje jednak podchodzić do nich z ostrożnością. Jeśli dodatkowo uwzględnić, iż opisywany charakter pracy powódki (częściowo nadzór produkcji) wykluczał w istocie możliwość rejestracji przez świadka rzeczywistego czasu pracy powódki przy wykonywaniu obowiązków, to nie sposób uznać zeznań M. Z. za wystarczający dowód na rozmiar pracy A. Z. w listopadzie i grudniu 2017r. a w szczególności na wymiar godzin nadliczbowych. Wskazać należy, iż powódka dysponowała możliwością wykazania pracy w nadgodzinach poprzez zeznania innych współpracowników, z możliwości tej jednak nie skorzystała. Nie zostało też wykazane, że zakres czynności powódki, nawet przy uwzględnieniu realizowanego dużego kontraktu, nie był możliwy do wykonania w zwykłym czasie. Pozostali świadkowie nie wskazywali na konieczność pracy powódki w nadgodzinach i wymiaru ewentualnych nadgodzin w dwóch ostatnich miesiącach 2017r. Z zeznań A. G., który w tamtym okresie był przełożonym powódki wynika wprawdzie, że A. Z. podejmowała w okresie zatrudnienia obowiązki zawodowe poza godzinami pracy, świadek nie odwołała się jednak do spornego okresu, nie przybliżył wymiaru ewentualnych godzin nadliczbowych, wreszcie nie umiał wskazać, czy wykonanie obowiązków było możliwe w ciągu 8 godzin pracy. Z zeznań świadka wynika nadto, iż nie kontrolował w istocie czasu pracy powódki. Z kolei przesłuchania za stronę pozwaną M. P. negowała konieczność pracy powódki w godzinach ponadwymiarowych. Materiał ze źródeł osobowych nie był więc wystarczający dla ustalenia pracy powódki w godzinach ponadwymiarowych, a zwłaszcza liczby tych godzin. Orzeczenie o kosztach procesu wydane zostało na podstawie art. 100 k.p.c. Przepis ten przewiduje w przypadku częściowego uwzględnienia żądań pozwu ich zniesienie lub stosunkowe rozliczenie. Żądanie pozwu uległo mniej więcej połowicznemu uwzględnieniu, co przemawiało za skorzystaniem z tej pierwszej możliwości przy uwzględnieniu, iż poniesione koszty odpowiadały po każdej stronie wynagrodzeniu zawodowych pełnomocników. Zgodnie z art. 113 § 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz.U. 2019. 785) kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. Istniejące początkowo wątpliwości związane ze stosowaniem tego przepisu w sprawach z zakresu prawa pracy zostały rozwiane w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 5 marca 2007 r. l PZP 1/07, w której sąd ten wskazał, iż sąd w orzeczeniu kończącym w instancji sprawę z zakresu prawa pracy, w której wartość przedmiotu sporu nie przewyższa kwoty 50.000 zł obciąży pozwanego pracodawcę kosztami sądowymi, których nie miał obowiązku uiścić pracownik wnoszący powództwo lub odwołanie do sądu. Kwota zasądzona od pozwanego odpowiada 5% należności zasądzonych na rzecz powódki w zaokrągleniu do pełnego złotego. Rygor natychmiastowej wykonalności obejmuje zasądzoną kwotę wynagrodzenia za listopad 2017r., grudzień 2017r. i styczeń 2018r. objętą uznaniem i warunkowany jest normą art. 333 § 1 pkt 2 k.p.c. Ustaleń faktycznych dokonano na podstawie dowodów wskazanych w stanie faktycznym. Brak było podstaw do odmówienia wiary dokumentom, z wyjątkiem ewidencji czasu pracy, która pochodziła wyłącznie od powódki i nie była potwierdzona przez żadnego z przełożonych, a w toku procesu kwestionowała ją strona pozwana. Zeznania M. Z.

(3)uznano za nieprzekonujące w zakresie pracy powódki w godzinach ponadwymiarowych z przyczyn już wskazanych. Zeznania pozostałych osób nie budziły wątpliwości, przy czym w przypadku osób innych niż A. G. w istocie nie wnosiły nic do sprawy. Przesłuchanie za stronę pozwana drugiej osoby uprawnionej do reprezentacji pozostawało zbyteczne. Wniosek ten złożony został dopiero pod koniec procesu i jego uwzględnienie prowadziłoby do przedłużenia postępowania. Art. 300 k.p.c. pozostawia zresztą sądowi decyzję co do tego, czy przesłuchać za osobę prawną jedną osobę czy większą ich liczbę. Zeznania strony pozwanej nie mogły zastąpić dowodu z dokumentów w zakresie wypłaty należności pracowniczych czy rozmiaru wykorzystanego urlopu. (...) 1. (...) 2. (...) 3. (...) 4. (...)