pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Dz.U. 2002 nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) poprzez przyjęcie ,że w przypadku połączenia spraw następuje sumowanie wartości przedmiotu sporu i na tej podstawie zasądza się należne koszty zastępstwa procesowego pełnomocnika , a w rezultacie niezasądzenie przez Sąd Rejonowy całości należnego wynagrodzenia pełnomocnika pomimo , iż powód wygrał proces w zdecydowanej części. Wskazując na powyższe zarzuty powódka wniosła o:
pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Dz.U. 2002 nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) poprzez przyjęcie ,że w przypadku połączenia spraw następuje sumowanie wartości przedmiotu sporu i na tej podstawie zasądza się należne koszty zastępstwa procesowego pełnomocnika , a w rezultacie niezasądzenie całości należnego wynagrodzenia pełnomocnika pomimo , iż powód wygrał proces w zdecydowanej części. Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny , wszystkie ustalenia mają odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym lub w przyznaniu stron i właściwie orzekł uznając , iż pozwany został bezpodstawnie wzbogacony o kwotę 425 złotych pobierając zawyżoną o taką kwotę opłatę za każdą z wydanych powódce kart pojazdu. Sąd I instancji właściwie ocenił przy tym intencje Trybunału Konstytucyjnego , który stwierdzając niezgodność przepisu §1ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu z art.77ust.4pkt2 i ust.5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym oraz z art.92ust.1 i art.217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wskazał, że kwestionowany przepis rozporządzenia jest niezgodny z treścią ustawy prawo o ruchu drogowym, bowiem zawyża wysokość opłaty i tym samym rozporządzenie wykracza poza zakres upoważnienia zawartego w ustawie. Nadto Trybunał Konstytucyjny stwierdził ,że ustalona wysokość opłaty za kartę pojazdu uwzględniała nie tylko wysokość kosztów związanych z drukiem i dystrybucją kart, ale też koszty pokrycia wydatków przeznaczonych na potrzeby związane z ewentualną utylizacją pojazdu. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego jest to niezgodne z Konstytucją, która nakazuje wydawanie rozporządzeń w celu wykonania ustaw i wyklucza przejmowanie przez organy wydające rozporządzenie uprawnień ustawodawcy. Wbrew zarzutom apelacji za przyjęciem , iż nienależnym świadczeniem jest jedynie kwota 425 złotych , a nie cała opłata za wydanie karty pojazdu w wysokości 500 złotych świadczy nie tylko proste porównanie wysokości opłat w dwóch kolejnych rozporządzeniach Ministra Infrastruktury z 2003 roku i z 2006 roku . O uznaniu za nienależne świadczenie jedynie części opłaty w wysokości 425 złotych przemawia też brzmienie ust.2 § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu za kartę pojazdu. Przepis ten przewidywał w sytuacji wydania wtórnika karty pojazdu pobranie przez organ rejestrujący opłaty w wysokości 75 złotych . Z pewnością opłata ta nie zawierała ukrytej daniny publicznej i stanowiła już w 2003 roku jedynie zwrot organowi rejestrującemu faktycznych kosztów związanych z produkcją i dystrybucją karty czyli zwrot kosztów świadczonej usługi. Zatem wbrew wywodom apelacji Sąd I instancji nie naruszył zasady niestosowania prawa wstecz , a opłaty 75 złotych nie można traktować jako hipotetycznej co do stanów z 2003 roku . Nie można też zgodzić się z powódką ,że Sąd Rejonowy nie uznał prymatu prawa wspólnotowego , które należało zastosować z uwagi na treść postanowienia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 10.12.2007 roku sygn. C-134/07 /Dz.U. UE C 64 , poz. 15/. Postanowieniem tym (...) orzekł ,że art. 90 akapit pierwszy TWE należy interpretować w ten sposób ,iż sprzeciwia się on opłacie , takiej jak przewidziana w §1 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 roku w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, która jest nakładana w związku z pierwszą rejestracją używanego pojazdu samochodowego przywiezionego z innego państwa członkowskiego . Choć istotnie postanowienie to odnosi się do pełnej wysokości opłaty za kartę pojazdu i wywołuje skutek retroaktywny , to zwrotu pełnej opłaty dochodzić można jedynie powołując się na naruszenie prawa unijnego i odpowiedzialność odszkodowawczą z tego tytułu. Tymczasem sąd I instancji zasadnie uznał , iż postawa faktyczna roszczenia wskazuje na żądanie oparte na bezpodstawnym wzbogaceniu, a ściślej na nienależnym świadczeniu . Taki wniosek wynika z uzasadnienia wszystkich powództw , w których powódka cytuje uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2007 roku /III CZP 35/07/ wskazując iż podstawą roszczenia o zapłatę jest nienależne pobranie opłat za wydanie kart pojazdu. Dodać należy , iż powódka w apelacji nie kwestionuje takiej kwalifikacji prawnej zgłoszonego roszczenia . Do powyższych wniosków skłania też lektura cytowanego w apelacji uzasadnienia uchwały Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2010 r . w sprawie III CZP 37/10. Wbrew apelującej Sąd Rejonowy nie naruszył też przepisów procesowych poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię art.
pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Dz.U. 2002 nr 163, poz. 1348 z późn. zm.)poprzez przyjęcie ,że w przypadku połączenia spraw następuje sumowanie wartości przedmiotu sporu i na tej podstawie zasądza się należne koszty zastępstwa procesowego pełnomocnika , a w rezultacie niezasądzenie przez Sąd Rejonowy całości należnego wynagrodzenia pełnomocnika pomimo , iż powód wygrał proces w zdecydowanej części. Po pierwsze Sąd Rejonowy w ogóle nie stosował i § 6 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu bowiem obie strony reprezentowane były przez radców prawnych . W sprawie sąd I instancji prawidłowo powołał i zastosował przepisy dotyczące wynagrodzenia radców prawnych w postaci z §6pkt3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 z późn. zm.). Prawidłowo też ,wbrew twierdzeniom apelującej, Sąd Rejonowy rozliczył koszty procesu stosując art. 98§3 kpc w zw. z art. 100 zd.1 kpc, a więc zasadę odpowiedzialności za wynik procesu. Uszło uwadze skarżącej ,że pomimo połączenia 8 spraw , Sąd Rejonowy orzekał o każdym roszczeniu oddzielnie , oddzielnie też co do każdego z roszczeń w wysokości 2000 złotych orzekł o kosztach procesu . W każdej ze spraw strony łącznie poniosły koszty 1317 złotych /z czego powódka 717 złotych -100 opłata od pozwu i 617 zł pełnomocnik , a pozwany 600 złotych –pełnomocnik/. Przy roszczeniach , gdzie powódka utrzymała się z żądaniem co do kwoty 1700 złotych , a więc w 85 % , powódka powinna ponieść 15% kosztów , a więc kwotę 197,55 zł. Skoro poniosła 717 złotych , to pozwany winien jej zwrócić 519,45 złotych. Natomiast przy roszczeniach , gdzie powódka utrzymała się z żądaniem co do kwoty 1275 złotych , a więc w 63,75 % , powódka powinna ponieść 36,25% kosztów , czyli 477,41 złotych. Skoro powódka poniosła 717 złotych , to pozwany winien jej zwrócić 239,59 złotych. Mając powyższe na uwadze apelacja podlegała oddaleniu na mocy art. 385 kpc.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.