Sygn. akt I C 2634/18 UZASADNIENIE Powód (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie od pozwanego R. T. kwoty 255 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 23 grudnia 2014 r. do dnia zapłaty a także o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu powód wskazał, że od dnia 26 października 2016 r. stał się następcą prawnym (...) S.A. z siedzibą w S., w zakresie wierzytelności wynikających z polskiego portfela ubezpieczeń, w tym wobec pozwanego z tytułu zawartej pomiędzy pozwanym a pierwotnym wierzycielem umowy ubezpieczenia, na podstawie której pozwany zobowiązała się od uiszczenia w ratach składki ubezpieczeniowej w zamian za ochronę ubezpieczeniową. Powód podniósł, że pozwany nie zapłacił w terminie raty składki, co spowodowało natychmiastową wykonalność pozostałych rat. Wskazał, że pomimo wezwania do zapłaty pozwany nie uregulował należności (pozew - k. 1-3) Pozwany R. T. nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę, nie żądał przeprowadzenia rozprawy w swej nieobecności i nie złożył wyjaśnień na piśmie ani ustnie . S ąd ustalił następujący stan faktyczny: (...) Spółka Akcyjna Oddział w Polsce z siedzibą w W. zawarła z R. T. umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, na okres od 22 sierpnia 2014 r. do 21 sierpnia 2015 r. stwierdzonej polisą o nr (...). Przedmiotem umowy ubezpieczenia było m.in. ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadacza samochodu marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...). W ramach zawartej umowy pozwany zobowiązał się zapłacić pozwanemu składkę ubezpieczeniową w kwocie 392 zł rocznie, płatną w 4 ratach, w wysokości :
- 98 zł płatną do dnia 22 sierpnia 2014 r.
- 98 zł płatną do dnia 22 listopada 2014 r.
- 98 zł płatną do dnia 22 lutego 2015 r.
- 98 zł płatną do dnia 22 maja 2015 r. (twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych, ponadto dowód: pismo k.8, polisa k. 8-9, certyfikat do polisy ubezpieczenia k. 9v). Zgodnie z par. 8.3 ust. 7 Ogólnych Warunków Ubezpieczeń Komunikacyjnych z dnia 16 maja 2014 r. opóźnienie w zapłacie dowolnej raty składki powodowało natychmiastową wymagalność wszelkich pozostałych rat składki. R. T. uiścił wyłącznie pierwszą ratę składki (twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie, ponadto dowód: pismo k.6 ). Pismem z dnia 22 grudnia 2014 r. (...) Spółka akcyjna Oddział w Polsce z siedzibą w W. poinformowała R. T., że ze względu na opóźnienie w zapłacie składki, wszystkie pozostałe raty stały się wymagalne i wezwała go do zapłaty pozostałej do końca okresu ubezpieczenia składki w kwocie 294 zł, należnej z tytułu umowy ubezpieczenia potwierdzonej polisą nr (...), wterminie 7 dni od daty otrzymania pisma (twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie, ponadto dowód: pismo k.6). Pismem z dnia 12 stycznia 2015 r. (...) Spółka akcyjna Oddział w Polsce z siedzibą w W. wezwała R. T., do zapłaty składki w kwocie 294 zł, należnej z tytułu umowy ubezpieczenia potwierdzonej polisą nr (...), w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma, wskazując, że brak wpłaty składki we wskazanym terminie spowoduje skierowanie sprawy do postępowania windykacyjnego oraz wpisanie jego zobowiązanie do Krajowego Rejestru Długów (twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie, ponadto dowód: pismo k.7). W dniu 26 października 2016 r. (...) S.A. z siedziba w S. (Francja) (sprzedawca) zawarł z (...) S.A. z siedzibą w W. (nabywcą) umowę sprzedaży, nabycia portfela ubezpieczeń i działalności w zakresie ubezpieczeń, prowadzonej za pośrednictwem oddziału pod nazwą A. D., na mocy powód nabył min. wierzytelność przysługującą zbywcy względem R. T. z tytułu zawartej umowy ubezpieczenia (twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie, ponadto dowód: umowa sprzedaży - k.16-19). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie twierdzeń powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie bowiem nie budziły one uzasadnionych wątpliwości ani nie zostały przytoczone w celu obejścia prawa. S ąd zważył, co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Powód dochodził w niniejszej sprawie nieuiszczonych rat składki, wynikających z zawartej przez pozwanego umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego, która to wierzytelność została nabyta przez powoda, na podstawie powołanej umowy z dnia 26 października 2016 r. Zgodnie z art. 822 § 1 k.p.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Już na wstępie podkreślenia wymaga, że wydany w sprawie niniejszej wyrok miał charakter zaoczny, stosownie do art. 339 §1 k.p.c. i 340 k.p.c., bowiem pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę, nie żądał przeprowadzenia rozprawy w swej nieobecności i nie złożył wyjaśnień na piśmie oraz ustnie. Nie budzi wątpliwości, że w tym przypadku Sąd, zobligowany jest - zgodnie art. 339 § 2 k.p.c., w którym określono podstawę faktyczną wyroku zaocznego - do uznania podanej przez powoda podstawy faktycznej za zgodną z prawdą bez przeprowadzania postępowania dowodowego. Podkreślenia wymaga wszak, że przyjęcie za prawdziwe twierdzeń powoda dotyczy wyłącznie okoliczności faktycznych i nie zwalnia sądu orzekającego od obowiązku rozważenia, czy oświadczenia te uzasadniają należycie i w całości żądania pozwu i czy uwzględnienie tych żądań nie narusza obowiązujących przepisów. Sąd nie jest zatem zwolniony z obowiązku dokonania prawidłowej oceny materialnoprawnej zasadności żądania pozwu opartego na tych twierdzeniach. Jeżeli zatem w świetle przytoczonych przez powoda okoliczności brak podstaw do uwzględnienia żądania pozwu, sąd wyrokiem zaocznym oddala powództwo (zob. A. Jakubecki, Komentarz do art. 339 k.p.c., dost. w bazie Lex). Mając na uwadze powyższe podkreślenia wymaga, że powództwo nie zasługuje na uwzględnienie z tej przyczyny, że upłynął termin przedawnienia roszczenia objętego żądaniem. Pozwany z oczywistych przyczyn nie podniósł zarzutu w tym zakresie, jednak stosownie do art.117 § 2
(1)k.c. po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi. Przepis ten został dodany przez art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2018 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2018.1104), która weszła w życie w dniu 09 lipca 2018 r. i znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, stosownie do art. 5 ust. 4 powołanej ustawy w myśl którego roszczenia przedawnione przysługujące przeciwko konsumentowi, co do których do dnia wejścia w życie ww. ustawy nie podniesiono zarzutu przedawnienia, podlegają z tym dniem skutkom przedawnienia określonym w art. 117 § 21 k.c. Nie było przy tym kwestionowane, że pozwanemu przysługiwał status konsumenta, przy zawieraniu wskazanej umowy. Stosownie do art. 819 § 1 k.c. roszczenia z umowy ubezpieczenia przedawniają się z upływem lat trzech. Powód nie sformułował w niniejszej sprawie twierdzeń, ani nie zaoferował środków dowodowych pozwalających odtworzyć w całości treść stosunku prawnego łączącego strony, w szczególności nie złożył Ogólnych Warunków Umowy, jednak już w oparciu twierdzenia zawarte w pozwie i powołane pismo z dnia 22 grudnia 2014 r., ustalić można, że zgodnie z par. 8.3 ust. 7 Ogólnych Warunków Ubezpieczeń Komunikacyjnych z dnia 16 maja 2014 r. opóźnienie w zapłacie dowolnej raty składki powodowało natychmiastową wymagalność wszelkich pozostałych rat składki. Treść żądania i wskazanych dowodów wskazuje, że R. T. uiścił wyłącznie pierwszą ratę składki, a zatem dnia następnego po upływie terminu płatności drugiej raty składki tj. 23 listopada 2014 r., wszystkie należności objęte żądaniem stały się wymagalne, a w każdym razie nastąpiło to najpóźniej w dniu 22 grudnia 2014 r., kiedy to wystosowane zostało, wskazane pismo poprzednika prawnego powoda, w którym wprost wskazano, że ze względu na opóźnienie w zapłacie składki, wszystkie pozostałe raty stały się wymagalne. Powołany termin przedawnienia, upłynął zatem najpóźniej w dniu 22 grudnia 2017 r. Pozew w sprawie niniejszej został wniesiony w dniu 11 maja 2018 r. (koperta k.20), a zatem po upływie terminu przedawnienia. Powyższe uwagi w pełni odnoszą się do żądanych w sprawie należności ubocznych w postaci odsetek za opóźnienie, które – jako świadczenie okresowe - przedawniają się w terminie 3 lat (art. 118 k.c.), z tym jednak zastrzeżeniem, że co do zasady nie później niż z upływem terminu przedawnienia roszczenia głównego (zob. uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z 26 stycznia 2005 r., III CZP 42/04). Mając na uwadze powyższe, powództwo podlegało oddaleniu w całości. ZARZĄDZENIE odpis wyroku wraz z uzasadnieniem proszę doręczyć pełnomocnikowi powoda. W., 08 czerwca 2019 roku