kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Przy czym zgodnie z art.
jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 był wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo za przestępstwo określone w art. 173, 174, 177 lub art. 355 § 2 popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo dopuścił się czynu określonego w § 1 w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Na podstawie art. 37a k.k. jeżeli ustawa przewiduje zagrożenie karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, można zamiast tej kary orzec grzywnę albo karę ograniczenia wolności. W rozumieniu kodeksu stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi lub 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza odpowiednio 0,5 ‰ lub 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio w razie popełnienia przestępstwa określonego w art.
173, którego następstwem jest śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek na jej zdrowiu, albo w czasie popełnienia przestępstwa określonego w art. 177 § 2 lub w art. 355 § 2 był w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia, chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami. W razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art.
sąd orzeka świadczenie pieniężne wymienione na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 10 000 złotych. Sąd stwierdził, że oskarżony będąc wcześniej prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Nysie z 16 stycznia 2007 r., sygn. akt VI K 1255/06, za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, w dniu 22 września 2019 r. ponownie kierował pojazdem mechanicznym będąc w stanie nietrzeźwości, a tym samym, swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu zabronionego z art.
Jednocześnie wina oskarżonego nie budziła wątpliwości, gdyż zdecydował się on na zachowanie niezgodne z prawem, chociaż miał inną możliwość, gdyż bezprawność czynu była rozpoznawalna i mógł działać zgodnie z normą prawną. Jednocześnie nie zachodziły żadne okoliczności ograniczające lub wyłączające winę. ☐ 1.
przy zast. art. 37a k.k. wymierzył oskarżonemu karę 1 roku ograniczenia wolności, zobowiązując go na podstawie art. 34 § 1a pkt 1 k.k. w zw. z art. 35 § 1 k.k. do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie, - przy wymiarze kary sąd miał na uwadze wszelkie okoliczności podmiotowe i przedmiotowe, leżące w granicach cech przypisanego oskarżonemu przestępstwa, a także dotyczące osoby sprawcy i mające znaczenie dla wymiaru kary wynikające z dyrektyw wskazanych w art. 53 k.k., - wymierzona kara dolegliwością swoją nie przekraczała stopnia winy, który nie był znaczny, bo oskarżony przyjechał jedynie krótki dystans pomagając koledze uruchomić pojazd, to jednak będąc osobą o normalnym stopniu rozwoju oraz ze względu na wcześniejszą karalność za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości miał świadomość, iż zachowanie nawet takie zachowanie stanowi przestępstwo, - również stopień społecznej szkodliwości czynu nie był znaczny, gdyż pomimo, że stężenie alkoholu w organizmie oskarżonego było wysokie, przejechał on jedynie krótki odcinek przy okazji uruchomienia pojazdu, w związku z czym grożąca szkoda nie była wysoka, - jednocześnie sąd wziął pod uwagę jako okoliczności łagodzące to, że od poprzedniego skazania za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości upłynęło ponad 13 lat, że oskarżony przejechał tylko krótki odcinek przy okazji uruchamiania pojazdu, jak również to, że oskarżony jest obecnie uczestnikiem projektu CIS w N. – Spółdzielnia (...), który ma pozwolić m.in. na integracje społeczną osób wykluczonych, w tym oskarżonego, - kara w takim wymiarze spełni przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do oskarżonego, gdyż będzie efektywnie wykonywana, jak również w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa 2 1 - orzeczenie dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych było obligatoryjne 3 1 - orzeczenie świadczenia pieniężnego było obowiązkowe, - świadczenie orzeczone zostało w minimalnej wysokości, tj. 10000 zł 1.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności J. J. 4 1 - na poczet orzeczonej kary zaliczono oskarżonemu okres zatrzymania w sprawie przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dniom kary ograniczenia wolności, 1.6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę Przy wyborze rodzaju kary sąd miał na uwadze zasadę ultima ratio bezwzględnej kary pozbawienia wolności wyrażoną w art. 58 § 1 k.k. i widząc możliwość osiągnięcia celów kary na innej drodze, nie orzekł kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. W ocenie sądu za koniecznością oddziaływania na oskarżonego w warunkach izolacji, nie przemawiał sam w sobie fakt wcześniejszej karalności. Natomiast w toku postępowania nie wykazano by oskarżony był osobą zdemoralizowaną wymagającą izolacji. Wręcz przeciwnie jego uczestnictwo w (...) Spółdzielnia (...), wskazuje na jego aktywną postawę społeczną, w tym działanie na rzecz osób wykluczonych. Dlatego oskarżonemu wymierzona została kara ograniczenia wolności z jednoczesnym zobowiązaniem do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne. 1.KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 5 6 - na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze zasądzono z budżetu Skarbu Państwa na rzecz adw. K. P. opłatę w wysokości 516,60 zł, w tym podatek VAT, z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu, - na podstawie art. 627 k.p.k. zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 330 zł, w tym opłatę w wysokości 180 zł. 1.1Podpis
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.