Sygn. akt II K 89/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Rejonowy w G. II Wydział Karny w składzie: Dnia 23 września 2019 roku Przewodniczący: Sędzia Tomasz Hausman Protokolant: Weronika Góralska w obecności Prokuratora: Jakub Łamek po rozpoznaniu w dniach 10 kwietnia 2019 r i 23 września 2019r. sprawy karnej: A. T. s. R. i T. zd. T., ur. (...) w Ś., pesel: (...), bez stałego miejsca zamieszkania, aktualnie przebywający w (...) w G. , obywatelstwa polskiego, karanego oskarżonego o to, że: w dniu 19 września 2018r. w G. przy ulicy (...) na terenie (...) znieważył pracownika służby więziennej młodszego asystenta (...) z (...) (...) T. Z.
(1)podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, poprzez ubliżanie jemu słowami wulgarnymi i obraźliwymi, tj. o czyn z art. 226 § 1 kk orzekł: I. Oskarżonego A. T. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. przestępstwa z art. 226 § 1 kk i za czyn ten na mocy powyższego przepisu skazuje go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności. II. Zasądza od Skarbu Państwa Kasy Sądu Rejonowego w G. na rzecz Kancelarii Adwokackiej (...) kwotę 504 (pięćset cztery) złote + 23 % VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu. III. Zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie obciążając nimi Skarb Państwa. II K 89/19 UZASADNIENIE Oskarżony A. T. we wrześniu 2018r. był osadzony w (...) w G.. Dnia 19 września 2018r. oskarżony został doprowadzony do gabinetu lekarskiego, gdzie pacjentów przyjmował lekarz T. Z.
(1). W gabinecie była też pielęgniarka M. B.. W trakcie wizyty lekarz uznał, że oskarżony kłamie na temat przebiegu leczenia i wyprosił go z gabinetu. A. T. nie chciał tego zrobić, w związku z czym został wyprowadzony przez zastępcę dowódcy zmiany M. S.
(1). Po chwili jednak wrócił i powiedział do lekarza „masz mnie (...)zbadać”, po czym ponownie został wyprowadzony przez funkcjonariusza ZK. (dowód: zeznania – T. Z.
(1)– k.15 i 109v; M. B. – k.1109v i 10v; M. S.
(1)– k.17 i 110 Notatka – k.3). Oskarżony A. T. nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i w dochodzeniu wyjaśnił, że w dniu zdarzenia zapisał się do lekarza. Dodał, że w gabinecie lekarza doszło do scysji na temat sposobu leczenia, ale nie obrażał lekarza ani mu nie ubliżał. Jedynie ostrzegł, że napisze skargę, po czym został wyproszony z gabinetu. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego uznając je za wykrętne i skierowane wyłącznie na obronę. Zeznania te pozostają w sprzeczności z dowodami uznanymi za wiarygodne tj. zeznaniami T. Z., M. G. – B. i M. S.. Zeznania tych świadków były dla Sądu podstawą do ustalenia stanu faktycznego. Są one jasne, logiczne i wzajemnie zgodne. Należy zauważyć, że każdy ze świadków to osoba obca dla oskarżonego i niemająca powodu, by go bezpodstawnie pomawiać. Tłumaczenia oskarżonego, że to zapowiedź złożenia przez niego skargi na lekarza miała być powodem oskarżenia o znieważenie są bardzo naiwne i sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego. Z uwagi na specyfikę pracy lekarz w zakładzie karnym na co dzień spotyka się ze skargami osadzonych. Świadek K. K. zeznał, że wie, iż oskarżony pokłócił się z lekarzem, ale nie słyszał co działo się w gabinecie lekarskim. Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka, albowiem są one jasne i logiczne, a nadto nie ma powodów, które podważałyby ich wiarygodność. Zeznania M. P. nie wniosły nic do sprawy, dlatego też Sąd ich nie oceniał. W świetle powyższego wina oskarżonego nie budzi wątpliwości, a czyn jego wyczerpuje znamiona przestępstwa art. 226§1 kk. Oskarżony, bowiem zwrócił się do lekarza słowem „(...)”. Niewątpliwie , w powszechnym odczuciu, ma ono charakter znieważający. Gdy oskarżony wypowiadał te słowa lekarz wykonywał swoje obowiązki służbowe, a zachowanie oskarżonego dotyczyło właśnie tych obowiązków. Zgodnie z art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o Służbie więziennej pracownik wykonujący obowiązki służbowe w stałym i bezpośrednim kontakcie z osobami pozbawionymi wolności, podczas i w związku z wykonywaniem tych obowiązków korzysta z ochrony prawnej przewidzianej w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych. Ta definicja z całą pewnością dotyczy T. Z.
(1)w dniu zdarzenia. Jako okoliczność obciążającą Sąd potraktował karalność oskarżonego. Okoliczności łagodzących Sąd nie dopatrzył się. Przepis art. 226§1 kk przewiduje alternatywne zagrożenie karami. Zdaniem Sądu z uwagi na wielokrotną karalność oskarżonego w grę wchodzi jedynie kara pozbawienia wolności. W ocenie Sądu kara wymierzona oskarżonemu jest adekwatna do stopnia winy, społecznej szkodliwości czynu oraz bierze pod uwagę cele wychowawcze i zapobiegawcze, które ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego. Z uwagi na treść art. 69§1 kk Sąd nie rozważał warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. O kosztach adwokackich orzeczono na podstawie §17 ust. 2 pkt 3 i §20 rozporządzenia Min. Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. O kosztach w punkcie III wyroku orzeczono na podstawie art. 624§1 kk. z. odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć obrońcy oskarżonego 01.10.19r.